13-03-17

als de doden spreken - sans frapper

 

Sans frapper

Het was in een dinsdagochtendfile, op de radio ging het over Kazaks geld en afkoopwetten. Ik zapte en hoorde een zin uit een andere tijd:
‘Tu vivais seul au milieu des hommes, tu fuyais la solitude et la trouvais partout.’
Lyriek bij afrit Aalst. Het was surreëel, het was prachtig.

De zinnen waren door George Sand geschreven, aan de gedoemde geliefde Alfred de Musset. Ik bevond me in het programma Entrez sans frapper op la Première, de Radio 1 van de RTBF. We waren in volle nieuwsweek, en deze eerste radiozender droeg minutenlang voor uit een dode literaire correspondentie. Ongehoord.

Het was het begin van een duurzame liefde. Ik ben er intussen aan gewend of verwend: interviews die een halfuur doorgaan, met wijdlopend artistieke doeners en denkers, gepresenteerd met een enthousiasme, dat ergerlijk had kunnen zijn als het niet aanstekelijk was. Gevoed en gewassen stap ik uit de file. Een dagelijkse evidentie van twee uur. Zo probleemloos kan cultuur zijn.

Uit De Standaard - 13 maart 2017 - Guinevere Claeys

                                                                     ...

 

Tu vivais seul au milieu des hommes, tu fuyais la solitude et la trouvais partout. - George Sand

 

Ze klopt nooit aan. Dat hoeft niet.
In mijn tijd gingen we gewoon langs achter binnen.
De deur was niet gesloten. Zelfs als er niemand thuis was.

Ze komt binnen. En legt zich breed op tafel.
Over de tulpen.
Ze fleurt mijn kamer op. Mijn dag en mijn gedachten.

Ze spint op mijn schouder. En koestert mijn ochtend.

 



PS.
Tussen al het lelijke in de Krant vind je ook wat moois.
Een klaproos op een vuilnisbelt.
Ik klamp me eraan vast. Ik weet het, dat is erg onvoorzichtig.

Want klaprozen zijn geen reddingsboeien.


PS.
Ook de eenzaamheid klopt nooit aan.
Ze vindt haar weg.
Als een ongenode gast.


309861

 

 

 

 

Post een commentaar