24-02-17

In naam van de roos

Het estheticisme is een vorm van smetvrees en het engagement dat zich nadrukkelijk laat voorstaan op dat engagement is zelden meer dan reclame. Beide posities vind ik nogal onaantrekkelijk.

Ik zie mijzelf als bemiddelaar, ik bemiddel tussen de lezer en het verhaal, tussen de lezer en de antwoorden die hij al weet, tussen de lezer en zichzelf, tussen de lezer en de wereld. Daarmee sta ik niet boven de lezer, maar ik ben ook niet zijn knecht.

Citaat uit De Standaard der Letteren - vrijdag 24 februari 2017 - Elke week schrijven de Nederlandse auteur Arnon Grunberg en de Vlaamse dichter Charlotte Van den Broeck elkaar een brief.

                                                                                      ***


Vrijdag. De naam laat mij nog altijd denken aan Robinson Crusoë.
Het avontuur dat ikzelf niet beleefde.
Maar veilig meemaakte in een boek.

Ik besteedde mijn leven uit. Legde het in de handen van een schrijver.

Een boek sla je dicht als het gevaar te dichtbij komt.
En je verdriet verdwijnt na de laatste zin.
Later toen ik groot werd, maar klein bleef, moest ik mij zelf leren redden.

Ik slaagde er nooit écht in.

De tijd waarin ik mocht leven, was mij echter gunstig gezind.
Hij was welvarend en barmhartig. Hij had mededogen met de andere.
Zelfs zonder vijf talenten kon je overleven.

Er was voor iedereen wel een plekje. Klein maar groot genoeg voor geluk.

 

 


PS.
Het estheticisme is een vorm van smetvrees. - Grunberg.

De hunker naar schoonheid is een ziekte dus. In deze tijd.
Lelijkheid en commercie hebben het als een nutteloos verlangen verbannen.

Alleen de harde waarheid van de werkelijkheid heeft recht
om het alphabet en de lezer te verleiden.
Schoonheid is een te verwaarlozen element in stijl.

Ik blijf mij verzetten. Een weke krijger die vecht voor ontroering.

 

307977

 

Commentaren

' Een boek sla je dicht als het gevaar te dichtbij komt.
En je verdriet verdwijnt na de laatste zin.
Later toen ik groot werd, maar klein bleef, moest ik mij zelf leren redden.'

Ik lees deze zinnen die je voor jezelf schrijft, Uvi,
ik lees die voor mezelf en... ze raken mij heel diep
omdat ik plots besef dat ik nu, in mijn groot
verdriet, mij zelf moet leren redden ! Ik kan
mijn leven niet dicht slaan als een boek...dat
had mijn lief niet gewild !

Merci Uvi.

Titi

Gepost door: e.de Witte | 27-02-17

Reageren op dit commentaar

blijven lezen, Titi,

en je eigen verhaal schrijven.

Gepost door: uvi | 27-02-17

er scheelt wat aan SKYNET-Blogs

ik kan niets meer plaatsen. Er is totaal geen ondersteuning meer...

Zou dit terminaal zijn?

dank & groeten

Gepost door: VOOR DE LEZERS | 01-03-17

Reageren op dit commentaar

sorry Titi,

nu ik mijn woorden lees onder uw reactie, kan mijn bericht pijnlijk overkomen bij u.

Gepost door: VOOR DE LEZERS | 01-03-17

Reageren op dit commentaar

Geen sorry, Uvi, alles is ok !

Ik blijf lezen en misschien zal ik terug beginnen schrijven,
geen gedichten want mijn muze is met Roger vertrokken,
maar mijn historische roman (lang geleden begonnen...)
Misschien zal het mij helpen om niet stil te staan bij mijn
verdriet ! Het gaat over een ridder (in de Languedoc-Roussillon)
tijdens de 11de eeuw (eerste kruistocht).

Elke dag kom ik je lezen met altijd dezelfde bewondering...

Merci Uvi

Titi

Gepost door: e.de Witte | 01-03-17

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar