21-02-17

ik laat haar los...

 

Toen ik hier tien jaar geleden kwam wonen, was het de gewoonte dat een ­bestelwagen van de post iedere morgen een paar postzakken in die brievenbus kwam deponeren. Zo konden die droog en veilig staan. Er was ruimte genoeg voor de postbode om zijn fiets te parkeren, een boterhammetje te eten en zijn zakken bij te vullen. Dat leek me een mooie traditie, iets wat je burgerplicht zou kunnen noemen. En intussen streelde de postbode mijn rode kater.

Postbodes zouden op handen gedragen moeten worden. Het zijn boodschappers uit een oude wereld. Een man of een vrouw die nog ­fysiek bij je langskomt. Als een bij van bloem tot bloem. In mijn dorp waar mensen zo weinig mogelijk met elkaar te maken willen hebben en zich verbergen achter hoge hagen en gesloten hekken, waardeer ik die aanraking. Het is een aan­raking!

Niemand staat nog smachtend bij de brievenbus te wachten. De post is in het digitale tijdperk niet meer spannend. Persoonlijk contact vindt plaats op het scherm van je smartphone. De postbode brengt slechts facturen en aanslagen.
...

Vanaf dat moment had ik niet meer te maken met de oude wereld waarin bijtjes van bloem tot bloem gaan, maar met de nieuwe. Ik moest contact opnemen met Bpost in Brussel. Wat een bureaucratische ellende. Je kunt niemand persoonlijk spreken en op een antwoord op je mails kun je lang blijven wachten.

Ik had digitaal non-contact met een mevrouw, maar volgens mij was het een robot die mijn mails niet las, maar wel standaard antwoorden terugstuurde die onbegrijpelijk waren en er op neer kwamen dat ik niets anders kon dan me afgepoeierd voelen. Ik had zelfs een woordenboek nodig om die robot te begrijpen en opbellen mocht niet.
...
Dit is een klein verhaal, maar ook een groot verhaal. Het gaat over de oude en de nieuwe wereld. Ik hoopte me nog een beetje aan de oude vast te kunnen klampen, maar ik laat haar los.

Uit: Post uit de nieuwe wereld - Oscar van den Boogaard is schrijver.
Zijn column verschijnt tweewekelijks op dinsdag.
In DE Standaard. -21 februari 2017

...

Moedeloos voorwaarts, hoorde ik tv-maker Jef Rademakers,
enkele jaren geleden op de radio zeggen.

Ik merk meer en meer tekenen dat ik niet meer alleen ben met mijn 'gesloten-luiken-strategie'.
Gisteren las ik op het Blog van een notoire aanklager die de gewoonte had op elke slak
zout te strooien, dat hij het beu is (en ook bang) om nog langer zijn woorden
zomaar zonder nut of zin kwistig te verspillen aan de mensheid.

Hij wil nog enkel aandacht schenken aan Schoonheid.

Tja, dat schreeuw ik al jaren van de daken. Mijn zacht adagium.
Dat nog altijd door de "diehards' aangeklaagd wordt
als een vorm van onverschilligheid. Niet betrokken bij de wereld.

Maar wat is Schoonheid?



307676

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.