19-02-17

Een herinnering is altijd een beetje reizen. Naar vroeger.

 

Blue

Het was diep nacht. We reden huiswaarts. Er viel stuifsneeuw, waardoor de nacht grijzig scheen. Plots doemde een stopplaats op langs de snelweg. Daar stonden tientallen trucks geparkeerd: rijen sinistere gestalten. Erin, besefte ik, lagen chauffeurs te slapen. De trucks en de plek, verlicht door één straatlamp, oogden grauw, eenzaam en koud.

Ik moest denken aan een van de foto’s die ik uit de krant geknipt had. (Nog altijd snij ik kinderlijk graag in de krant, knipsels uit de tijd.) Daarop zijn uitrustende trucks langs de snelweg te zien.

De volgende ochtend keek ik naar het beeld. Het was eenzelfde tafereel en het was het niet. De fotograaf had het anders gezien, in een heel ander licht.Beneden is het avond, boven is het (mid)dag. Dat is al ingewikkeld en ontregelend genoeg. En zo dacht Magritte er zelf ook over.

Het licht is de grootste regisseur van allemaal.

Uit 'Reflector' - Bernard Dewulf - Weekblad - DS
18 februari 2017

 

 

Een herinnering is altijd een beetje reizen. Naar vroeger.

In mijn bundel Blauwziek van Bernard Dewulf zit een treinticket.
Van L. naar Brugge: 30/06/2006.
Het ticket opent mijn ogen. Ik zie de verleden tijd van een dag die nog moet beginnen.

Het is middag en snikheet.
Een pak mensen zoekt de schaduw van hoge bomen.
Er wordt gelachen en gedronken. En gegeten.

Voordien kende ik enkel hun woorden. Ze zagen zichzelf als gedichten.

Ze hadden geen gezicht. Tenzij een beeld dat ik uit hun verzen had gefilterd.
En plots hadden de woorden zich verkleed in mensen.
Je kon ze zien en horen. Ruiken zelfs.

Ze vielen uit hun woorden. Alsof ze pas bestonden.

Letters uit een alphabet.
Die samenklonterden tot versregels.
Zinnen die naar lezers zochten.

En plots zaten ze daar. Onwezenlijke woorden. Met het lichaam van mensen.

 

 

PS.
Een dag later schreef ik ze terug samen. Van mens naar woord.

 

Woorden verkleed als mensen ...

Gisteren is ingekaderd.
Sepia nostalgisch.
Onherroepelijk onveranderlijk.

Alleen de tijd en het geheugen, die havens van mededogen,
zullen de foto nog veranderen.
Nog beeldiger en behaaglijker dan de dag al was.

En woorden verkleed als mensen
voelden zich thuis
tussen groen en gelach.

Tafels en glazen, vertaling van zalige zinnen,
waarop eten en drinken wacht.
Om te proeven op het puntje van een pen.

Letters, slapende syllaben,
alleen al omwille van een alliteratie,
beproefd en betast. Als gewillige goden.

Hevig als het licht van de dag.
Getemperd door schaduw
onder een brede boom van vriendschap.



2006

 

307479

 

Post een commentaar