08-02-17

In de schaduw van de taal

 

02-12-15

In de schaduw van de taal

 

Mijn vader rookt een pijp. Maar hij rookt alleen
voor het mooie, niet voor het lekkere.
(Zo kan je ook pudding alleen voor het mooie eten.)

Hij blaast rookwolken uit die op bomen lijken,
en soms op een kasteel. Dan vertelt hij
wie er in dat kasteel woont, wie daar gevangen
gehouden wordt. Iemand die jammert en
handen wringt en holle ogen heeft.

Hij blaast een ridder van rook uit zijn mond,
die over een slotbrug gaat en aan de poort
van het kasteel klopt.

Uit 'Mijn vader' - pagina 22 - Toon Tellegen

 

Misschien is schrijven wel als roken.
Woorden blazen op papier.
Soms lijken ze op bomen
en dan weer op wiegende klaprozen.

Het is de lezer die inhaleert
wat wel of niet geschreven is.
Hij proeft
het mooie of spuwt ze uit.

Ongewenste vondelingen. Of amoureuze ridders.

 


PS.
Deze ochtend in de 'Boeken' van de Morgen gelezen.
En met verbazing, de openingszin.

"Debutanten willen ze niet genoemd worden. Jong ook niet."


Bizar: twee twintigers. De ene heeft pas een boek uit.
Dat van die andere moet nog verschijnen, toekomend jaar in januari.


Debuut. Hoe heerlijk zingt zo'n woord in mijn hoofd.
Tussen mijn oud gemis en prematuur verlangen.
O, in dit selfietijdperk schiet het ego al op tussen het placenta.

Deze verwende borelingen
hebben geen tijd meer. Voor een voorspel.
De ouverture. En preludium.
Dat vergezicht van hoop. Die broze schroom. Van zwijgen.

Wachten op Godot, laten ze enkel nog aan Proust. Of zo.

 

PS.
Natuurlijk stonden er ook schone gedachten in.
Zoals:

Voor mij is het helemaal anders. Ik ben hier nog altijd nieuw (na 10 Jaar).
Dat heeft ook veel met de taal te maken.
Ik spreek wel Frans, maar het is mijn moedertaal niet,
waardoor ik weinig nuance of humor in mijn zinnen kan leggen.
Ik kom goed overeen met mijn buurvrouw, maar ik kan haar
nooit precies uitleggen wat ik bedoel.
Ik voel me in Brussel een schaduw van mezelf.

Of de Kop:
"Mensen die minder diep kunnen voelen, zijn gelukkiger."

Ik kan en wil dit niet geloven.
Wat is "gelukkig"?
Zelf ga ik voor de diepe dalen en de hemelhoge toppen...

liever dàt dan de apathie van de vervlakking.

Himmelhoch jauchzend,  Zum Tode betrübt,
Glücklich allein ist  Die Seele die liebt.

Johann Wolfgang von Goethe

 

 263464

 

08/02/2017

Ik zit in een letterkundig dal.
Geplet tussen de wereld.
En de Media. De megafoon van het onheil.

Ik wacht in de schaduw van de toppen.

Die het zonlicht barricaderen.
Misschien is het betonrot van de hemel
ook wel oorzaak.

Van de vlakte waarin ik vertoef.

 

PS.
Het is alsof mijn vingers met pensioen zijn.
En mijn gedachten uitgedoofd.

Ze moeten dringend een lichtkuur doen.
Liefst onder de zon van Toon.

 

 

De commentaren zijn gesloten.