06-02-17

Later als ik nog ouder ben

.

 

 

06-02-16

Later komt nooit terug

 

Het is altijd weer moeilijk om te zien wat er in lichamen leeft. Elk lichaam is een schuilnaam.
En het is er zo donker vanbinnen.

En toch. Hoe langer ik toekeek, hoe mogelijker het me leek. Dat in iedereen wel zo’n boosheid leeft.
Of noem het een wonde, een pijn, een gat. Of noem het een verlatenheid, iets wat ontbreekt.

Zoals een dichter het noemde: het ont­brokene. Of weer een andere dichter: de bres.
Of zoals schilder Francis Bacon hem prachtig schilderde: onze grondeloze schreeuw.
...
En omdat ik niet precies wist wat hij wilde zeggen, de schreeuw, noch waar hij vandaan kwam of heen wilde,
heb ik hem dan maar een oude naam gegeven: melancholie.  Dat klinkt altijd goed.

Uit 'Si & la' - Bernard Dewulf - Het Weekblad - De Standaard
zaterdag 06 02 2016

 

 

Mijn lichaam is een schuilplaats.
Voor gemis en verlangen.
Ook voor weemoed.

Dat gemis aan vroeger.
Dat verlangen van toen.
Dat nooit een kans kreeg.

Omdat het altijd werd ingehaald. Door de werkelijkheid.

Het versleet of verslenste.
Of stierf embryonaal.
In de hunkering. Dat zachte graf.

Van de onmogelijkheid in ons bestaan. Later.

 


PS.
Later komt nooit terug.
Het is de toekomst
van ons verleden.

 

 270285

 

 

 

Post een commentaar