03-02-17

onaantastbaar jong

 

 

Zie hoe ze zich openvouwt
tot meisje
bloesem rond een vrouw

vertakt tot in de avond
een landschap van begeerte
tot aan de geur van verte

zij zet de zomer naar haar hand
baadt in het wankel wak
van haar verleden

maar legt zich open
zoals de dag het ochtendlicht
onaantastbaar jong.

                           

 

                                           ***

 

 

 

Ik vond dit stukje terug. En las het alsof het van een ander was.
Een of andere gerimpelde puber.
Blijven steken in zijn 'later als ik groot ben'.

Hoe lees ik dit met slaap in mijn vingers.
En gisteren vergeten in mijn hoofd.
Ben ik een vreemdeling in dit lichaam.

Straks ga ik met hem wandelen. Misschien wordt hij wel wakker.

                                              ....

 

 

"Uiteraard wilde ik toen niet al schertsend het belang van de psychologie en daarmee een deel van het huidige, westerse denken op de helling zetten. Ik zei het, omdat ik benieuwd was naar je gedachten, naar je eigen gelijk. Dat ben ik nog steeds.

Als je altijd met jezelf nadenkt, heb je op een bepaald punt altijd gelijk. De waanzin is dan niet veraf.

Na Frankfurt vroeg je me, of ik je miste. Ja. We zijn nog niet klaar. Ik miste het schrijven. Nu zijn we hier, gelukkig is het missen geen gebrek moeten worden.

 

Liefs,

Charlotte"
....

Deze alinea las ik zopas in De Standaard der Letteren. Een nieuwe rubriek die het vroegere Briefgeheim vervangt.

"Elke week schrijven de Nederlandse auteur Arnon Grunberg en de Vlaamse dichter Charlotte Van den Broeck elkaar een brief."

 

 

305575

De commentaren zijn gesloten.