02-02-17

Lost in translation

 

 

"We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn." - Anaïs Nin

In De Morgen -Boeken- zegt Ellen Deckwitz hierover:
"Zo is het ook met boeken; wat we erin lezen verandert met ons mee."


Lire, c'est écrire.
Lees maar er staat niet wat er staat. Martinus Nijhoff.

"We zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn."

                                    ***

Een woord kan een vogel zijn.
Of een vis.
Zelfs de zon of de maan.

Er kan een ganse zee in.
En als je goed luistert: hoor je de wind.
Maar het kan ook zijn dat je het niet verstaat.

Dat het woord een andere taal spreekt
dan jij leest.
En er niet staat wat jij weet.

Hoe geraken wij dan bij mekaar?

 

 

PS.
Ik kan best begrijpen dat mijn zinnen als mist voor je ogen hangen.
Meer tasten dan zien.
Vroeger werd een gedicht uit mekaar gehaald, alsof het een meccano was.
Elk stuk moest nadien weer op z'n plaats.

Daar heb ik nooit van gehouden. Het was een aanslag op mijn verbeelding.

Het was alsof ze een lichaam opensneden. Vivisectie tot na de komma.
Terwijl de ontroering niet gevonden werd.
Geen erg. Het weten was belangrijker dan het weifelen.

Als de balans maar klopte. En het resultaat: winst of verlies.

                                           ...


Ik kan niet schrijven zoals jij leest.
Schrijf jezelf maar neer.
Tot er niet staat wat ik schreef.

 

De commentaren zijn gesloten.