01-02-17

Hoe gaat het?


Intussen weet ik het niet. Hoe het écht gaat met de meesten om mij heen. En omgekeerd. Voor hetzelfde geld slaapt er iemand onnoemelijk alleen naast mij. Of in mij.

En ik weet wel, het is allemaal formule, beleefdheid, omgang, en we mogen niet klagen. Wij varen wel. En we kunnen niet elke dag op het voetpad ons hart luchten. Het plaveisel zou kromtrekken van schaamte.

Maar waarom had ik die verte nodig? Is het dichtbije te dagelijks, te bijziend, te kwetsbaar, domweg te vlakbij? Too close for comfort. Waarom weet nu alleen die verte werkelijk hoe het met mij gaat? En omgekeerd. Want ook daar gaat het zo. Zo liet de verte weten.

Soms baart het me zorgen. Soms zie ik ineens, haast als in een visioen, verbijsterend veel eenzaamheid om me heen. Op het voetpad, achter de vrolijke duim, in een zoen, zelfs in de vriendelijke groet van een mail. In geliefde lichamen, in snelle ontmoetingen, maar ook in tragere samenkomsten.

Zelden weet ik wat ik moet geloven.

Uit: Si & la - Bernard Dewulf - Weekblad De Standaard - 28 januari 2017

 

 

De trage verte.

 ***

 

Het  Post Scriptum hierboven, schreef ik gisteren in mijn dagboek.
En dan lees ik vandaag de volgende zin van Dewulf:

"Waarom weet nu alleen die verte werkelijk hoe het met mij gaat?"

Alleen de verte dus, kent mij. Ik schrok.
Hoe zit het dan met dit lichaam.
Bedrieg ik het stiekem.

Misschien doe ik dat wel onbewust om erin te kunnen blijven wonen.

Misschien spaar ik dit omhulsel om het niet verdrietig te maken.
Het is al zo oud geworden. Samen met mijn verte.
En ik ken het alleszins beter dan de reclame.

Die dit trage vehikel van alles wil doen geloven.
Dat het zo snel is als een elektrische fiets.
En zo knap als een puistige Adonis. Van de vorige oorlog.

Ach, soms houd ik m'n mond.
En laat ik dit corpus lankmoedig die prietpraat geloven.
Een beetje leugen voor een beetje geluk.

Alleen de verte die weet immers hoe het werkelijk met me is.




PS.
"De taal van poëzie is meerduidig."

Dat zei gisteren een jonge recensente in 'De wereld draait door'. NPO1.
Ze maakte mij gelukkig.

 

 305305

 

De commentaren zijn gesloten.