31-01-17

De vergiffenis van oude lichamen

Ik had altijd het gevoel dat ik moest kiezen om te zijn wie ik werkelijk ben, die keuzes gaven mij het gevoel dat mijn identiteit willekeurig was, mijn leven was als bladeren door een tijdschrift. Ik dacht vaak na over al die mensen die je in je leven niet ontmoet, al die mogelijkheden die aan je voorbijgaan. Diep in mijn jonge lijf zat een melancholisch oud mannetje.
....
Voor mij in de bioscoop zaten twee heel oude mensen. Toen het licht dimde zag ik tussen de stoelen dat haar hand in zijn richting bewoog en in zijn schoot bleef liggen. Tijdens de film kwamen hun lichamen steeds dichter bij elkaar. Het leek op den duur alsof het één lichaam was dat voor me zat, dat keek uit één paar ogen. Na afloop zag ik de twee buiten voor de bioscoop staan. Ik hoorde haar tegen hem zeggen:
‘Doe de groeten aan je vrouw.’
Ze liepen allebei met hun oude lichamen een andere kant op. Ook zij moeten elkaar vergeven dat ze niet het leven hebben geleid dat ze met elkaar hadden kunnen leiden.

Uit de COLUMN -

 

 

 

 

 

305132

De commentaren zijn gesloten.