29-01-17

Mijn schildersezel

 Afbeeldingsresultaat voor jef blancke

 

 

Noch scholen, noch -ismen,
leren mij een Taal. Verf laat zich niet vangen.
Tenzij in beelden. Verbeelding.

Het schrijven van vingers.
Met vegen.
Of het alphabet.

Maar elk mens is vrij om een kijker of een ziener te wezen.

De ene blijft binnen het kader en de lijntjes. De scholen en de banken.
De andere spit en speelt, wroet en wringt, creëert een nieuw schilderij.
Maar iedereen blijft vrij. In de ogenblikken. En zijn interpretatie. Zijn getuigenis.

Ik kom thuis of ik blijf buiten. Een bewoner of een buitenstaander.

Toen ik het boek "Aangeraakt" van Jef Blancke open bladerde,
las ik meteen de verf.
Precies of ik het werk zelf had geschreven.

Mijn kleine wereld. Zo groot als een universum.
Zonder kader. Of grens en beperking.
Tenzij mijn verbeelding.

Met een onvolledige veeg. Geschreven. Niet meer dan een essay.

 

 

PS.
Vroeg wakker. Vandaag. Evenals mijn vingers.
Zij veegden wat indrukken over dit tableau.
Mijn schildersezel.

 

 

 Afbeeldingsresultaat voor jef blancke

 

07:03 Gepost in Dagboek | Tags: jef blancke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.