27-01-17

zeldzaam zacht dichtbij

 

 

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar.
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom.

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Uit: Onder het vee, 1966 - Rutger Kopland

                

                                      ***

 

Voor de verzen van deze dichter
mag het wit wijken.
Ligt de zin in woorden
en niet tussen de regels.

Mijn ontroering spoort mij aan
om iets te schrijven.
Dat niets kan betekenen
naast zijn zacht geheim.

Van ouder worden.
Verdwijnen en overblijven.
Alleen vleugels van ganzen,
antwoord ik haar,


hebben het recht te schrijven.

 

 

 

PS.
Zwijgen is de overtreffende trap van spreken.

 

 

 

304611

De commentaren zijn gesloten.