26-01-17

de euthanasie van de poëzie

 

 

De dag nadien

de gedichten mogen weer inslapen
toegedekt met fijn stof
hun zachte muur

tegen verkeerde lezers

onaangeroerd en onbegrepen
is hun genadeloos vertoeven
in hermetisch gesloten hoeken

klaar voor het pijnloos vergeten.

 

 

 

 

PS.
Samen met mijn vingers doorzocht ik een Kwaliteitskrant.
En, God weze geprezen, wij vonden geen enkel gedicht.
Op Gedichtendag van het Jaar Onzes Heren: 2017.

Wij konden amper onze tranen bedwingen.
En mijn letterkundige tentakels hun zweten.
Zo ontroerd door het vergeten.

Tussen Muren voor Mexico. Aleppo bijna verdwenen.
En het Trompetgeschal over het middenweeks voetbal.
Zoveel Kwaliteit tussen de regels.

We werden er analfabetisch stil van.

 

 

 

 304457

Post een commentaar