25-01-17

Troost

‘Feminin 4’. Katrien De Blauwer

Vandaag zijn het geen dagboeken meer. Het meisje is volwassen geworden, zegt ze. En haar werk is mee gegroeid. Het blijft wel een dagelijkse routine.
‘Ik heb dat ­nodig om tot rust te komen. Ik ben een spons, iemand die overge­voelig is. Dat moet er dus weer uit. Het is letterlijk een uiting van mijn gevoelens. Mijn werk is een verwerking van dingen die ik meemaak met vrienden, met geliefden. Er zit verlangen in, er zit verlies in. Er zit heel veel gemis in, en ook heel veel dood. Al die elementen borrelen ook in mij. Ik hoop dat de kijker er zijn eigen verhaal in ziet. Dat hij er troost in vindt.’

Citaat uit: ‘Ik hoop dat een kijker hier troost in vindt’

De collages van Katrien De Blauwer zijn als stiekeme geheimpjes: ze prikkelen de verbeelding en voelen erg privé aan. Jarenlang bleven ze verborgen in haar schuif, tot De Blauwer haar werk op sociale media plaatste en zo steeds meer zielen haar mysterieuze wereld binnentrok.

 

Weet ik wat ik zie.
Ik kijk niet
met ogen.

Tenzij ik ze sluit. Sluitertijd.

Ik inhaleer. Je snit.
Je cut.
Ze stamelen. Zoals ik aarzel.

Jij snijdt troost.
Uit gemis en verlangen.
Ik schrijf weemoed.

Uit jouw ogen.

 

‘Mijn eerste boek is bij de fotoboeken beland’, zegt ze daarover. ‘En mijn werk hing daarna in fotogalerieën. Dat vind ik wel mooi. Mensen weten niet goed waar het te plaatsen. Het balanceert op een grens en je weet niet goed wat erachter ligt. Die grens vind je trouwens ook terug in die cut die altijd aanwezig is in mijn beelden.’ 

 

PS.
Mysterie. Ik denk dat het de mist is die me raakt. Het mysterieuze van vermoeden.
De terra incognita. Tussen vraag en antwoord.

Zij snijdt. De scheur. De kijker lijmt de collage. Schrijven en lezen.



 304334

 

Post een commentaar