24-01-17

een metier is meer dan pronte tietjes

 

"Dit is literatuur. Geen korte, modieuze zinnetjes die een gebrek aan metier moeten verbergen. Hierin zit alles."

Citaat: Ella Louise - Cfr. lager voor uittreksel.

 

Soms voel ik me in deze wereld
een mankelieke priester aan het altaar.

Alleen met zijn Heer. God al lang gestorven.
Zelfs verlaten door elke doordeweekse kwezel.


Zijn geprevel in Latijn,
nog enkel begrepen door het verleden.

Waarin zijn dode zielen verder leven.

Alleen... in de Taal die ik liefheb.
Zo voel ik me soms.
Gelukkig zijn er nog enkele Hogepriesters.
Zoals een Dewulf,
die zinnen schrijft. Die ik wil brevieren.

Métier. Met of zonder accent.
Wat een chic woord. Geurend naar jalousie de métier.

Terwijl het ook elitair proeft. Een heerlijke smaak trouwens.

Maar toch soms wat hautain gekruid.
Onze eminente Rector spreekt al vlug over keukenpoëzie.

Ik weet niet Ella Louise, of je dit zal lezen,

maar je woorden maakten mij wat triestig.
Het was of ik, met mijn gebrek aan métier,
niet het recht had om te schrijven. Zoveel leegte. Bij mekaar verzonnen.

Terwijl ik schrijf om te ademen.
Te leven.

Ik weet het: soms erger ik mensen door de ondraaglijke lichtheid van mijn bestaan.

 

 

PS.
Natuurlijk mag ik mij niet aangesproken voelen. IK ben immers geen schrijver.
Noch dichter. En toch... jawel, en toch... raakten mij die woorden.
Alsof ikzelf een schrijvertje was.

 

 ....

 

 Uit het dagboek van Ella Louise:

Het lijkt wel alsof ze wordt gedragen door onzichtbare vleugels. Er zijn drie gevleugelde figuren in de Oudheid: Hypnos, Eros en Thanatos. Wolf kon als een godin enkel met haar ogen dansen. Die waren meestal licht omfloerst, alsof ze net gehuild had en schuldig om genade smeekte. Vandaag droeg zij een hemmetje met het opschrift: for sale, dat haar buik en navel bloot liet. De blikken die zij trok lieten op ons een merkteken achter, ze wierpen als het ware het lot van de jaloezie, haar en onze liefde bezoedelend met jaloers gif. Wolf had een ander hemmetje met de voorspellende woorden: gravity wins. De tieten van wolfje die nu veertig was, staken nog pront naar voren. Het doet iets wanneer je vrouw door iedereen, meer nog door vrouwen dan mannen, met jaloerse ogen wordt opgevreten.

...

 http://ellalouise.skynetblogs.be/

...

Citaat uit een recensie van Mark Cloostermans

"Godenslaap is volgens de auteur het eerste deel van ‘een literaire, alternatieve geschiedenis van België’ (DSL 9/10/2008). Dat is een spectaculair ambitieus idee, maar aandelen in Mortiers onderneming durf ik vooralsnog niet te kopen. Je ziet de auteur zinnen monteren met de precisie van een horlogemaker. Je ziet hem de mijmeringen van Helena stofferen met poëtisch proza waar menig dichter stikjaloers op zal worden. Maar na een bladzijde of tweehonderd besef je dat het allemaal verloren moeite is:
deze superbe kathedraal van taal is leeg, volledig en integraal leeg. Mortier heeft niets te vertellen, niets te melden. Godenslaap is een veelkleurige, wonderschone zeepbel van een roman. Het glanst, het vibreert en het zweeft als een mirakel in miniatuur – en tegelijk is het niet meer dan een vliesje rond een bel lucht. "

En toch, ondanks Cloostermans:
2009 – AKO Literatuurprijs voor Godenslaap

 

PS.
Ik houd van zeepbellen. Van rode ballonnen. En sneeuwvlokken.
O, ook vlinders wil ik niet vergeten. In dit lichte lijstje van zwevende mirakels.

Bellen poëzie.

 

 

 

Commentaren

Beste Uvi,

Natuurlijk moet jij je niet aangesproken voelen, ik geniet al jaren van jouw schrijfsels. Als er iemand niet over het nodige métier beschikt ben ik het wel (ik vergat zelfs het accent op het woord te plaatsen) Maar goed, ik bedoelde eigenlijk gewoon dat je tegenwoordig in boeken van die hele korte zinnetjes tegenkomt. Soms maakt dat een verhaal sterker, maar het stoort me steeds vaker, zeker als het iets moet verbergen. Iemand als Connie Palmen schrijft ook wel eens erg korte zinnen maar ze doet dat weloverwogen. Zij kan daarnaast wel een sfeerbeeld creëren en personages tot leven laten komen.

Schrijven gaat voor mij -zoals ik ook al in mijn repliek schreef op jouw comment- vooral over wat het kan oproepen. Een herinnering, een associatie. Soms gaan die emoties heel diep. Ik ben dol op krachtige taal, maar daarom hoeft deze niet krullend of wollig te zijn. Geerten Meijsing schrijft zowel erudiet als krachtig.

En jij schrijft mooie gedichten.

Hartelijke groet,

Ella-Louise

Gepost door: Ella Louise | 24-01-17

Reageren op dit commentaar

Dag Ella Louise,

ik ben fysiek gebouwd als een spurter.
Mijn lichaam was niet geschikt voor marathons.
Hoewel ik dat graag wilde. Maar ondertussen leerde ik
dat gemis een bron is van verlangen.

En dat mensen zonder... veel missen.

Ik kan dus niet anders dan
kort en hevig, hoop ik, over het papier rennen.
Ik weet het
het is meer aarzelen en struikelen dan spellen.

Maar ik denk aan Erik en Mevrouw Van Vliesvleugel.
Met haar adagium zal ik moeten (leren) leven en sterven.

Dank je Ella Louise. Voor je troost.

Ik blijf een oude boom, soms bloesemend dan weer een treurwilg.
Maar verplanten... neen. Ook geen jonge sla meer in september.




PS.
Mevrouw Van Vliesvleugel rees omhoog van haar stoel toen zij naderden.
Zij neeg toen Erik aan haar werd voorgesteld. 'Wij zijn altijd blij
een heer te ontvangen,' sprak zij, op een toon alsof zij hiermee
een terechtwijzing bedoelde. Erik maakte een buiging en daarna
gingen ze allen zitten.

'Een heer is een heer,' verklaarde mevrouw Van Vliesvleugel,
'men is het of men is het niet.'
'Zeer juist,' mompelde haar man eerbiedig.
Erik begon het benauwd te krijgen. Hij had niet gedacht, als hij thuis
in de tuin de wespen over de mesthoop zag vliegen, dat zij zo deftig waren.
'Is men het, 'vervolgde mevrouw, 'dan is men het ook, maar is men het niet,
welnu dan is men het ook niet.'
'En wordt men het ook niet,' voegde haar man eraan toe.

Uit 'Erik of het klein insectenboek' - pag. 28 - Godfried Bomans.

Gepost door: Uvi | 24-01-17

Post een commentaar