18-01-17

De onvoltooide verte






Le temps qui reste


Ik hoor
hoe de avond zwijgt.
Ook het
ruisen van haar stilte.

Die tastbare afwezigheid
voelen mijn vingers. Ongehinderd.
Hoe zij
haar huid te vinden legt.

In de verte van een vermoeden.

 

 

 

PS.
Een oud vers, vind ik. In een herinnering. Van mijn boek, zonder bladen. FB.
Ik luister of de zinnen mij nog horen.
Une phrase qui sait nous entendre.

 

PS.
Mijn oude dagen zijn dochter-dagen.
Van ochtend naar avond.
Over de nacht.

Ik hoor haar slapen. Als ik ze wakker bel.
In het vroege duister. Van de dag. Maar deze ochtend scheen de zon
reeds in haar stem.

En aan de einder, hoorde ik hoop. In haar dwarrelende woorden.

 

De commentaren zijn gesloten.