15-01-17

Luister goed naar wat ik verzwijg

 

Poëzie


Van mooie poëzie heb ik nooit zo erg gehouden
tenzij je niet merkte dat ze mooi was
zoals snel het licht
dat schampt langs een spoorrail
of de sneeuwvlok die smelt op de straatsteen
maar verder
heb ik van mooie poëzie nooit zo erg gehouden
tenzij ze heel mooi was
zoals toen je op de tramhalte stond
en ik je zag in het voorbijgaan


Uit: Nieuwe herinneringen (2007) Remco Campert

                                                     ...

 

En toen ze voorbij ging
dacht ik dat ze nooit zou sterven

ik hield mijn adem in
terwijl zij lucht en licht werd

lichter dan een sneeuwvlok
maar langer dan de schaduw

van de tijd

die zij verleidde alsof zij
eeuwig was

minutenlang, een uur of zo
tot aan de lente alleszins

en dat zij dan bloeide als geen ander.

 

 

PS.
Ik luisterde zopas naar Remco Campert in Berg en Dal.
Bij Klara. Een beminde.

En hij was een kuchend jongetje.
Van koppig roken.

Maar ook van verzen.
Vers als vrieslucht in een berijpte ochtend.

En dan weet ik dat mijn aandachtige vingers
luistervinken. En zich niet kunnen bedwingen.

Om hun alphabet te ontbloten. Ook op dit late winteruur.


Hier tikt een allenige man.
Die geniet van zijn lege-nest-syndroom.
Een ziekte die hij niet zou willen missen.

                            ...

 

 Luister goed naar wat ik verzwijg   -     Remco Campert

 

 

19:17 Gepost in Dagboek | Tags: remco campert | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

Commentaren

Deze allenige man
die tikt

goed teken, denk ik dan

slaap wel

Gepost door: tia | 15-01-17

Reageren op dit commentaar

en in de ochtend geurt de koffie
naar gezelschap...

Gepost door: uvi | 15-01-17

De commentaren zijn gesloten.