14-01-17

Het helderst herinner ik me niets.

Het helderst herinner ik me niets. Dat is geen boutade. Wie lang genoeg naar vallende sneeuw kijkt, kijkt ook naar een stilte in het hoofd. Een wak in het geheugen.

Sneeuw is domweg bevroren water. Maar zijn hart schittert in een onuitputtelijke symmetrie. Zijn vel is even ijzig als donzig. Zijn val is sprookjesachtig. Zijn ligging is zonder onderscheid, zowel over tuinen, snelwegen, skipistes als vliegvelden.

En altijd valt hij uit de lucht.

Sneeuw valt uit een nergens. Geen nieuws is hem bekend. Geen klimaat heeft hem veranderd. Geen geschiedenis heeft hem aangetast. Altijd lijkt hij als voor het eerst op te dagen. En laat hij vervolgens de wereld even verdwijnen – om haar heel even schitterend te laten verschijnen.

 

Uit: Si & La - Bernard Dewulf - DS - Weekblad

 

 

Want niemand kan mooier vallen

Vandaag dus.
Er ligt meer herinnering op de daken.
Dan sneeuw.

Het vermoeden van vroeger.

Want
het helderst herinner ik me niets. Tenzij
de grote mensen die een sneeuwman willen maken.

Terwijl het jongetje enkel wil kijken.

Niemand kan immers mooier vallen.
Dan de vlokken.
Waarom dan een beeld bouwen.

Tenzij om even voor God te spelen.

Maar wie kan Hem imiteren.
Neen, laat de witte rimpelingen onaangeroerd.
Verzamel je woorden. Vul ze met vlokken.

En schrijf dan met je handen vol: niets.

 

 

 

PS.
Ik schrijf sneeuw. Maar moet me haasten.
Om tien uur staan de heren voor de deur.
Een dierenarts gewapend met een advocaat.

Dochter en ik zullen wachten.
Op de sleutel.

En dan?

Mijn hoofd is kalm. Van de Xanax.
Mijn maag gromt vervaarlijk.
Als een kwaaie hond.

 

 302957

De commentaren zijn gesloten.