13-01-17

nog even

 

Toen ik de nacht over mijn schouders trok,
dacht ik dat er witte engelen
uit de hemel zouden vallen...

maar deze ochtend bleven de wolken donker
en het gras sliep onbesproken zacht
zonder de witte lakens van een eerste sneeuw...

diep in mij zong Jan de Wilde

alsof hij mijn gemis en verlangen
naar stilte, rust, een helder hoofd
en vrede in mijn hart wou troosten.

Met vroeger en moeder. Die nog eens langskwam.


 

 

PS.
De tempeesten die mij gisteren geselden,
alsof ik een zwalpend bootje was, gingen liggen
als een oude vermoeide dame.

Mrs. Jones had mij een wit pilleken gegeven
dat mij een zalige rust gaf.
Alsof ik in de hemel was.

Raar, dat menselijk lichaam,
na die minuscule Xanax, mijn eerste keer,
werd ik, van blode Jan weer Jan Zonder Vrees,

bizar zo'n onooglijk klein chemisch wonder...

 

https://www.youtube.com/watch?v=C4lb5vlk5gA

 
 
www.youtube.com
Eerste Sneeuw van Jan De Wilde Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik kon het niet gelo...

 

 302847

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2016/01/15/alsof-het-al...

 
uvi.skynetblogs.be
hoe zij tasten naar de vertealsof ginderhet verlangen stopt aan de rand van het gemiswaarin de leegtezichtbaar wordt in ogen die hun...

 

De commentaren zijn gesloten.