15-03-17

nooit meer sprakeloos

 

En daar en dan heb ik mezelf gezworen dat ik voortaan, van nu af aan, één roeping heb, één doel, één godverloren zelfgekozen plicht, omdat ik weinig anders kan, niets anders heb geleerd en nergens anders in geloof. Dat ik, wanneer en waar ik er de kans toe zie, de stilte zal bestrijden met mijn stem, de leegte zal proberen te betwisten met mijn woord, al het beschikbare papier ter wereld zal proberen te bevechten met mijn taal. Laat dat mijn rebellie zijn, mijn revolte, tegen slijm, tegen gereutel. Nooit meer zwijgen, altijd schrijven, nooit meer sprakeloos.

Begin.

Uit Sprakeloos van Tom Lanoye

 

Ik ben geen rebel. Eerder een weke krijger.
Een hoffelijke ridder.
Desnoods een weergaloze smokkelaar.

Maar nooit altijd, eerder soms.

Ik aarzel voor elke snipper van papier.
Vraag voorzichtig of ik de tabula rasa mag betreden.
Met mijn vuile vingers.

Want wit is altijd schoon. En ook rein, toen ik nog een onbevlekte knaap was.

Maar dat is lang geleden.
En sindsdien lijkt mijn ziel op een Dalmatiër.
Met een honds bestaan.

Die ooit een roeping had.




PS.
Sprakeloos. Van verwondering,
bewondering of ontroering.
Als stilte geen woorden meer (nodig) heeft.

Maar de leegte
een ingetogen gemis is.
En het verlangen zo groot als de hele wereld.

Langoureus en amoureus. En voor altijd sprakeloos.




310048

Post een commentaar