11-01-17

Alsof



Daar liggen ze dan op kille stenen
de afgestorven bomen
alsof dat de reden van hun bestaan was geweest

weggerukt uit hun groene hemel

om tussen mens en droom
even een verlangen te troosten
dat gemis aan leven

getranscendeerd tot pakjes

die slechts luttele dagen later
op eBay
ongelukkig staan te wezen

wezen van verkeerde wensen.

 


PS.
Ik had vandaag iets over advocaten willen schrijven.
Maar die lenen zich slecht tot poëzie
of andere weerloze dingen van waarde.

Die koene ridders van het Recht denken immers
in komma's en punten, paragrafen en artikels.
Hun hart gebarricadeerd door de wet.

De eigenaar van de huurwoning, die we (dochter + ik)
hebben kunnen bemachtigen, spreekt enkel bij monde van zijn advocaat.
De naam proeft zuur. Naar vroeger.

In mijn dorp woonde er geen enkel. Het was er rustig. Zonder moordenaars.

Ik schrok dan ook, toen in die jaren zestig, ik een man hoorde zeggen:
"mijn advocaat". De kerel leek mij plots gevaarlijk. Alsof zijn hond,
vastgebonden aan een tafelpoot, vervaarlijk lag te grommen.

Toen ik later ze in mijn eigen leven tegenkwam, ik kon niet anders,
verkleedden ze zich eerst. Als in het theater.
Om mij te scheiden van een verloren helft.


PS.
Op het plein liggen zomaar, skeletten van kerstbomen.
Eenzaam te wachten.
Op hun doodskar. O, mijn god, laat hen nog één keer verteerd worden.

Door het vuur.

 

 

302598

Commentaren

Ai, dat doet mijn groene hart pijn.

Gepost door: Edwin | 11-01-17

Reageren op dit commentaar

binnenkort is het weer lente, Edwin!

Gepost door: uvi | 11-01-17

Daar kijk ik naar uit, Uvi!

Gepost door: Edwin | 11-01-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.