10-01-17

de kleine filosofie van een oude struisvogel

 

Zoek niet naar een diepe zin
in wat volgt.
Lees de woorden zoals je naar de mist kijkt. Aan de kust.

En je weet dat daarachter de zee ligt.

Vragen nestelen zich in de mist van twijfel.
Doodgewoon voor mij.
Ik ben immers een geboren twijfelaar.

Twijfel spruit misschien wel voort uit verwondering.
Zien leidt tot vragen.
En dat is denken.

"Cogito ergo sum." En dan pas heeft de twijfel een kans. Dubito.

Ik begeef me op glad ijs. Met deze gedachten.
Ook al vriest het niet meer.
Zolang het metaforen blijven. Kan het.

Pas als het die periferie verlaat, ontstaat het gevaar.

Als woorden zich bekleden
met de schijn van weten.
Want ik ben slechts geschoold in vermoeden.

Ach, ik ben immers ook maar een lezer.

Van wat die kleine hersenen van mij,
mijn adellijke Dupuytren-vingers,
over dit weerloze wit spannen.

Dikwijls laten ze mij achter
met vragen en verwondering.
Wanneer ik lees wat ze schrijven.

Vermoeiend voor een oud jongetje. Dat rust wil. In hart en hoofd.
Maar dat weer aangemaand wordt tot onvoorzichtig leven.
Door de dochter. Zij vertrappelt mijn veilige paadjes die ik opzoek.

En in wezen blijf ik altijd dat bang jongetje. Dat ik nu al ken van onder WO II.

 

 

 


PS.
Terwijl ik deze woorden op de wereld zet, krijg ik een sms van haar.
Of ik aan de eigenaar wil vragen: waar de aansluiting voor wasmachine en
de afloop, zich bevindt.

Zij stelt zich geen vragen of opa-struisvogel, die 1.865 €
al betaald heeft aan Meester advocaat.
Als waarborg. Voor dat stenen nest, waarin ze wil schuilen.

Zij weet.

Terwijl ik elke dag meer bang word.
De eigenaar werkt de huurovereenkomst af
met een advocaat.

Ik denk nu al aan de dag dat ze daar weer gaat vertrekken.
Terwijl ze nog moet verhuizen van een huis. Waar ze weg wil.
Van een (agressief) man.

Met het statuut van bijna ex-vriend.

Maar alle nutsvoorzieningen staan wel op haar naam.
Wat gaat er gebeuren als ginder plots het licht uitgaat.
Enzoverder...

Ik durf er niet aan denken. Cogito ergo dubito.

 

PS.
Dierbare lezer-es, begrijp je een beetje
waarom ik mij afsluit

van de wereld die zich afspeelt op tv, radio en krant.

Ik overleef amper in dit bekrompen epicentrum van mijn 'eigen gezin'.
Vergeef me mijn onverschilligheid
voor het 'Grote Leed'.

Dat is kenmerkend voor oude struisvogels. Zij geraken nog amper tot aan zichzelf.

 

 

 

 302491

De commentaren zijn gesloten.