07-01-17

eenzaam ben je nooit alleen

 

 

Op een morgen trok ik zoals steeds de voordeur dicht, met dat verschil dat ik niet naar buiten ging, maar in de gang bleef staan. Ik hoorde mijn moeder meteen opstaan en opgelucht zeggen: ‘Hij is weg.’

Van dan af wist ik het zeker, ik leefde in vijandig gebied. Ik vond warmte buitenshuis. Bij de grootouders van een klasvriend. Bij de scouts en vooral bij mezelf en de zee. Ik leerde alleen zijn. Droomde een volledige menagerie. Mijn bed was een slee getrokken door paarden. En als de paarden niet konden, kwamen de olifanten helpen. Ik was bevriend met een groep dwergen die als het in bed koud was, er kwamen bijliggen. Ik sprak met eksters en kauwen. De duinen op het einde van de straat waren Apachenland waar Old Shatterhand en Winnetou op me wachtten.

Hoe ik ook mijn best deed, de eenzaamheid was vaak een berg. Nog altijd als ik ‘Question’ van Moody Blues hoor, schiet mijn gemoed vol: ‘I’m looking for someone to change my life. I’m looking for a miracle in my life.’ Het mirakel bleef uit. Op mijn vijftiende werd ik zonder enige vorm van overleg naar een internaat in het centrum van Gent verbannen. Weg van mijn luchten, de duinen, mijn zee. Naar mijn vader schreef ik pathetisch: ‘Hij die vleugels breekt, zal zelf nooit meer vliegen.’

Citaat uit: De Panne – Emile Verhaerenlaan - 51°05’48,87’’N | 2°34’07,99’’O

Altijd ergens, altijd iets -



 

Ik ben gehaast. En hongerig. Naar zoveel schoonheid. Schoonheid.
Hier mag een Kapitaal staan. Van kapitaal belang.
Voor Troost. De Genade van Schoonheid.

Hier, op mijn geduldig scherm, ligt ze voor het oprapen. Zoals de sneeuw van deze nacht.
Wacht op kinderen. Hun handen en verwondering.
Verwondering. Ook zonder dàt woord wil en kan ik niet leven.

Ik ben gehaast om u te tippen. Dierbare lezer-es.

Ik weet dat het gevaarlijk is buiten. Om uw botten en benen te breken.
De radio verwittigde mij vanochtend. Hij vroeg me binnen te blijven.
Maar ik wil u buiten.

Als u geen abonnee van De Standaard bent, schuif dan voorzichtig
naar de Krantenwinkel. En koop de Verzameling Falende Helden van Dirk de Wachter.
Voor één weekend gasthoofdredacteur van het Weekblad. Een nummer om te koesteren. Dichtbij.


                          Handleiding voor een wisselvallig leven.


 

 

PS.
Veel, heel veel citaten heb ik uit De Standaard geleend in mijn dagboek.
Dank u wel, Krant. Ik hoop dat ik nu en dan een lezer aanzette om een exemplaar van u te kopen.

Vandaag is dat een noodzaak. Om een beetje verliefd en gelukkig te worden. Of te blijven.
Op beeld en woord.
Hoop en Troost. In uw wisselvallig leven. En dat van mij al evenzeer.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.