05-01-17

het genot van dagelijkse sleur

Wat wil een mens? Spanning en adrenaline toch? Wat doet een mens? Altijd weer hetzelfde. En best maar, want daar wordt die mens gelukkig van.

Opstaan op hetzelfde uur, de kinderen aankleden, ze aan school afzetten en zelf naar het werk rijden, op hetzelfde uur ’s avonds eten, in de zetel ploffen om naar tv te kijken en netjes op hetzelfde uur gaan slapen.

Ouders die voltijds werken, kennen dat schema maar al te goed. ‘Het lijkt misschien allemaal bijzonder saai, maar net dankzij routine en structuur blijft er tijd over om leuke dingen te doen’, zegt socioloog Theun Pieter van Tienoven (VUB), die in zijn doctoraatsonderzoek pleit voor een opwaardering van de dagelijkse sleur.

2.700 Belgen tussen de 18 en de 65 jaar hielden voor zijn onderzoek een dagboek bij waarin ze noteerden wanneer ze welke activiteit uitoefenden. Daaruit blijkt dat onze dagen er in een werkweek gemiddeld voor veertig procent hetzelfde uitzien.

Een gedachte waar de meesten onder ons van huiveren. Want routine, dat is dagelijkse sleur. ‘Routine is bijna synoniem geworden met saai’, zegt Van Tienoven. ‘We vertellen onze vrienden niet wat we als ontbijt hebben gegeten of in welke file we hebben gestaan, maar wel over onze laatste vakantie. Door die focus op het speciale, bestempelen we routine als iets negatiefs. Maar dat plaatst ons voor een paradox: we willen zo weinig mogelijk routine, terwijl we niet zonder kunnen.’ 

Uit: Lang leve de dagelijkse sleur. - Van onze redacteur

 ...

Evenwicht bewaren. Ooit moest ik dat studeren.
Met mijn lichaam. Op een balk. Een deel van het examen in Zweeds turnen.
Later werd het een langdurige oefening. Met mijn hoofd.

Niet mijn beste vak, vrees ik. In mijn leven.

Dagen als vakantie brengen mij uit m'n evenwicht.
Mijn vingers en hun woorden.
Ze groeien niet in wisselende en benarde omstandigheden.

Mijn dochter organiseert weer te veel afwisseling in mijn ondermaans bestaan.
Zij brengt het ritueel van mijn saaie leven in gevaar.
Ik wankel door de dagen.

Woorden haperen. En dit witte blad blijft leeg. En ongeschonden.

 

 

 

 

PS.
Ze moet weer weg. Uit dat huis waar ze dacht dat het geluk op haar zat te wachten.
Nu vlooit ze al maanden stiekem de 'immoweb-sites' uit.
Die hun sporen achterlaten op internet. En dat is gevaarlijk.

Opa wordt moe van het zoeken. En het afgewezen worden.

Wie wil er nu een alleenstaande mama in z'n huis. Met drie pubers dan nog.
En zonder het inkomen van een middelmatige voetballer.
Ik begrijp ze best de investeerders die genieten van hun stenen rente.

O, mijn god, moge de saaie sleur weer spoedig over mij neerdalen.

 

PS.
Zouden ze het woord nog kennen: 'hoofdarbeider'?
Ik heb het menig keer ingevuld op het zoveelste formulier.

 

 

 301909

De commentaren zijn gesloten.