31-12-16

een lege plek

foto van Annabelle Stampaert.

 

 Annabelle Stampaert

 

 

Een lege plek

Er zijn vele soorten.
Die van gemis.
En die van verlangen.

Aan tafel.
En in bed.
Bij het opstaan. En het slapen gaan.

Maar het meeste
lege nog.
Daar tussenin.

 

 

 

PS.
Als een poes over een pas besneeuwd tuinpad
zoek ik mijn weg, doorheen haar sluitertijd.

Ik toets een beeld aan woorden.

Zijn ze compatibel? Of lopen ze mekaar in de weg.

 

 

301353

30-12-16

mourir d'aimer

foto van Annabelle Stampaert.

 
 


En als ze nu eens
van elkaar hielden.
Als licht en schaduw.

Hun gemis en verlangen. Wachtend op de wind.

Zodat het gordijn hen kon strelen.
Met een zucht uit het zuiden.
Een briesje tederheid.

Op hun huid van vroeger. Toen ze nog een geliefde droegen.

 

 

 

PS.
Lire c'est écrire. Het geldt ook voor kijken.
Naar een beeld. Een schilderij.

De fotografe Annabelle Stampaert schrijft verhalen à la Dewulf.
De kleine wereld die de 'Groten' niet zien of onverschillig laat.
Oorlogsfotografie dat is voor helden die hun leven riskeren.

Verslaafd aan het shot.

Terwijl de kleine dagen aan hun aandacht voorbijgaan.
Keukenpoëzie durft de grote kleine Rector het al eens noemen.
Zo'n gedicht over tulpen op een tafel. Of het heimwee van twee lege zetels.

Ach, voor minder dan oorlog, het spectaculaire leed
of de fotogenieke dood,
halen ze hun pen of camera niet uit het etui of foedraal.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=4LgWn7-H1-8

 
 
www.youtube.com
Romy Schneider - Mourir d'aimer (Charles Aznavour) MOURIR D'AIMER Les parois de ma vie sont lisses Je m'y accroche mais je glisse Lentement vers ma destinée ...

 

 

29-12-16

beeld & verbeelding

foto van Annabelle Stampaert.

 

 

 

http://www.annabellestampaert.be/kerstfeest

 

 

 

Fotograferen is schrijven.

Schrijven dat leerden we al in het eerste leerjaar.

Van letters woorden maken
en ze dan aan mekaar plakken tot zinnen.

En, o mijn god, plots staat daar een verhaal.

De mens schrijft al verhalen sinds zijn vroeg bestaan.
Was het niet tegen een rotswand, dan maar met zijn vingers in het zand.
Steeds hetzelfde verhaal, maar altijd anders.

Hetzelfde pakje, met telkens een andere verpakking.

Stijl onderscheidt ons van mekaar. Het overige is techniek.
En dikwijls ballast.
Eerder een last, dan een lust (voor het oog).

Hier aan tafel
ontstaat een verhaal. Een reflectie.
Tussentijds.

Het bevriezen van een werkwoord.

Het aankleden van een droom.
De droom die iemand ons wil laten zien.

Liefde is een werkwoord.

Nog voor je hem ving
in de sluitertijd.
Had je hem al geschreven.

Met je ogen. Toe.

Terwijl je dikwijls dacht
dat “le moment décisif”
nog moest komen.

Maar het momentum was volop aan de gang.

En waarom?
In dàt beeld leeft de verwachting nog.

Gisteren en morgen.

Dit schrijf ik hier zomaar neer. Een reflectie.
Zonder bezinning.
Een beeld boeit mij pas wanneer het verbeelding projecteert.

Aanmoedigt en bevrijdt van het kader.
Niet de herinnering is belangrijk.
Maar de weemoed.

Van handen. Aan een tafel.

 

 

 

Foto met toelating van Annabelle Stampaert.
Schrijfster van hedendaagse sprookjes.
Voor grote kinderen. Zo zie ik dat toch.

 

 

 

 

zoeken naar Nolens

 

 

Retie, vrijdag 2 november 1990

Omdat er schijnbaar nooit iets ophefmakends in je leven gebeurt
en je dagen bestaan uit dagdromen en herinneringen, grijpt ieder
vandaag terug naar de dagdromen en herinneringen van gisteren.
En hoe dichter het definitieve 'morgen' jou nadert, hoe meer je leven
de vormen zal hebben aangenomen van herinneringen aan herinneringen
en van dagdromen over dagdromen, en hoe dichter, dikker en ondoorzichtiger
de massa onbestaan zal zijn, die je scheidt van het enige
werkelijk  beslissende en ophefmakende feit van je bestaan: je geboorte.
En heel dat proces is dan wat dichters en filosofen durven te noemen:
de ver-wezen-lijking, de essentialisering!

Uit 'Dagboek van een dichter' - Leonard Nolens.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=troost

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 

 

Edegem, donderdag 23 maart 1989

Meer dan ooit zijn wij zoals de oude Grieken verslaafd
en verkocht aan de sfeer van het tussenmenselijke,
de intersubjectiviteit, en danken wij ons bestaan aan
onze door anderen en door de media opgemerkte aanwezigheid.
...
Niemand is nog in staat voldoende kracht te putten
uit zichzelf; iedereen moet het hebben van
de aandacht die de anderen, nu vandaag,
zo snel mogelijk, schenken aan zijn persoon en werk.
...
Voor de Helleen was er geen leven na dit leven.
Hij wilde vandaag geroemd worden.
Met dat roemen stond of viel zijn bestaan.

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 325 - Leonard Nolens.

 

 

 

 

27-12-16

de rare dichter en de verwonderde filosoof

Afbeeldingsresultaat

 

Foto internet

In zijn inleiding spreekt Pfeijffer zich uit voor ‘avontuurlijke’ poëzie: hij selecteerde het liefst gedichten die ‘raar’ zijn, die ‘de natuurlijke hang naar muzikaliteit met verve exploiteren’, die iets zeggen ‘zoals het nooit eerder is gezegd’. Dat gaat ten koste van ‘welluidend gepolijste kleinoden van geraffineerde mooisprekers’, maar vooral van ‘verstilde observaties die ten onrechte voor poëtisch doorgaan’.
Niet voor niets nam Pfeijffer van zichzelf een gedicht op waarin hij afrekent met de zogenaamde ‘verwonderingspoëtica’:
‘Wie nu nog durft te schrijven, heeft de dure plicht/ iets méér te leveren dan een zesmingedicht/ dat met verwondering naar de ontroering kijkt’.
In de praktijk betekent Pfeijffers afkeer van verstilde observaties dat een veelvuldig bekroond dichter als Judith Herzberg uit de boot valt.

Ilja Leonard Pfeijffer (samenstelling) 
De Nederlandse poëzie van de twintigste en de eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten.
Prometheus, 1.434 blz., 29,95 €.

Uit: De Standaard der Letteren - vrijdag 23 december 2016

                                                                     ...


I. Verwondering en kennis
1.
In een boek met als titel ‘Inleiding tot de wijsbegeerte’ zou een paragraaf met de volgende inhoud kunnen worden aangetroffen.
‘Volgens Plato is de verwondering het begin van de filosofie. Verwondering over de veranderlijkheid van de dingen bracht hem ertoe het bestaan van eeuwige, onvergankelijke en transcendente ideeën aan te nemen.
Deze ideeën begronden het zijn en het kennen van de dingen op aarde. Als de mens naar de dingen kijkt, wordt in hem de herinnering wakker aan de ideeën, die de ziel voor haar vereniging met het lichaam heeft aanschouwd’.
Zo'n zin zou ook in een beknopte geschiedenis van de wijsbegeerte gelezen kunnen worden.
De verwondering neemt een essentiële plaats in de wijsbegeerte in, niet alleen als begin, maar ook als beginsel en fundament, waarop alles rust.
...

[p. 50]
Verwondering is alleen mogelijk vanuit een geborgenheid en als het gevoel van geborgenheid kinderlijk is, kunnen we ook zeggen dat de verwondering iets kinderlijks heeft. Dat kinderlijke is dan niet het kinderlijke van wie een kind is gebleven; het is veeleer het kinderlijke van wie een kind is geworden. Het kinderlijke is geen rudiment, maar een verworvenheid, misschien de belangrijkste. En inzoverre het kinderlijke een verworvenheid is, kan ook de gave van de verwondering worden verworven en een inleiding tot de verwondering zinvol zijn.

Citaat uit:
Inleiding tot de verwondering - Cornelis Verhoeven
Ambo, Utrecht 1967 © 2007 dbnl / Cornelis Verhoeven

 

Het wonder
van de verwondering.
Niet iedereen behoudt deze gave.

Ongeschonden.

Velen verliezen deze genade
onderweg
naar Status en Kapitaal

de consolidatie van het bestaan. Voor de Grote Mensen.


Slechts zonderlingen
bezitters
van ontroerende goederen

zoals de wind en de wolken

de dromen van bomen
het wiegen van weiden en koren
en het kabbelen van de dagen

blijven de gratie bewaren van weerloze waarden.

 

 


PS.
Ik moet toegeven dat ik niet meteen warm werd van de luide breedsprakigheid
van de jonge Pfeijffer in zijn Sturm- und Drangperiode.
Tot ik zijn GIRO GIRO TONDO las
en hij mij verwonderde. Zelfs ontroerde. Tegen zijn wil in, wellicht.

Ik zal niet investeren in de Bloemlezing van zijn 'rare' gedichten.
Inclusief zijn afrekening van verwondering en ontroering.
Het zal hem niets schelen.

 

 

 300832

 

25-12-16

als de avond aarzelt

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=-8lWST4idkQ

 
 
www.youtube.com
Perry Como singing for the good times with lyrics

 

 

als de avond aarzelt

is er een mooier moment dan Kerstavond
om weemoed binnen te laten
als een eenzame man

die buiten voor het raam naar binnen staart

een oud jongetje dat wacht op vroeger
hoe het ooit was
in de armen van een vrouw

voor het later werd en koud.

 

 

 

PS.
Ik liet vrouwen achter. En ik werd verlaten.
Ach.

For the good times...
zingt een dode crooner

je luistert hoe liefde zich herhaalt
hertaalt
in elke vrouw die je tegenkwam

hoe je telkens weer je ziel verloor
en dan je lichaam.

 

 

 PS. Foto Blog Marius.

 

21:17 Gepost in Dagboek | Tags: perry como | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

zo kwetsbaar als papier

img_3191b

 

 

 

 

zo breekbaar bloot
schrijft het woord een open wonde
op je huid

kwetsbaar is papier

als geliefden
van gisteren en morgen
in de onvoltooid gedeelde tijd

van het werkwoord liefde

kom dat ik je teder beitel
in mijn gedurfde tijd
van missen en vergissen

waarin jij even mijn eeuwigheid bewijst.

 

 

 

https://ikhebjoulief.wordpress.com/2016/12/20/4943/

 
ikhebjoulief.wordpress.com
23.33 ’t Is muisstil hier.  De laatste trein zucht in een verte voorbij. De muren vertellen me hoe het met me gaat. En jonge schatten pronken naast doorleefde krassen en memoires … Mijn…

aan de zijlijn

En is uw eigen bijdrage in dat denken: erover schrijven?

Gescinska:
‘De rol van filosofen ligt in de reflectie op de zijlijn. Ik doe dat niet als activist, lesgever of in de politiek. Dat eist loyaliteit en die kan ik niet beloven: ik wil het oneens kunnen zijn. Het is een kleine, bescheiden rol. Maar ze is wel noodzakelijk, om te wijzen op de gevoeligheden, om de nuances te leggen. Voor mij is de nuance de kroon op de beschaving.’

De Standaard - 24 december 2016

Uit: Interview Filosofe Alicja Gescinska en politicoloog Jonathan Holslag

‘Moraal gedijt vooral als het ons goed gaat’

Alicja Gescinska en Jonathan Holslag kijken met scepsis naar de wereld. Wat kan in deze woelige tijd nog een moraal zijn? Het is niet moeilijker dan anders: het volstaat om de mens te zien in elke andere mens. Een tweegesprek over informatie, verontwaardiging, twijfel en zin voor historisch besef. 

                                                  ...

 

Ik weet niet
of er veel filosofen naar het voetbal gaan.
Maar als mij daar één ding opviel

dan was het
dat het langs de zijlijn zoveel makkelijker ging.

De aanval en het scoren.
De opbouw en verdediging.
Als het van de zijlijn afhing

dan hadden ze gewonnen.


Ik ben wel grijs maar verre van wijs.
Nog elke dag bewijs ik dat.
Maar toch hebben het vallen van mijn haren en de jaren

mij iets geleerd.

Te luisteren naar de schone woorden
van al de mensen die de boeken, de tv of de radio halen.
Of de gazet.

Te genieten van de schoonheid
van hun eloquent geformuleerde gedachten
en stilletjes verder te leven zoals ik het aankan. En waar ik het kan.

Dichtbij mezelf. Waar het meteen nuttiger is dan aan de zijlijn.

 

 


PS.
De meningen van de denkers worden het best getoetst
aan hun daden en gedragingen.
Als de geschiedenis en het dagelijkse leven een mens iets leert
dan is het dàt wel.

Het valt me op dat de heren en dames meestal in 'de wij-vorm' spreken.
De majesteitsvorm.

Wij moeten bezuinigen, wij leven te luxueus, geld maakt niet gelukkig
en andere waarheden.
Dikwijls vinden zij dat dit vooral telt voor de anderen.

Terwijl die anderen meestal nog veel moeten inhalen, als zij hen als model
of de norm nemen.

 

Zààlig Kerstmis!

 

300551

 

 

24-12-16

Ter ere van de onbekende fotograaf

 

 Beauty And The Beast

 

 

 

 Reuters         

Foto uit De Standaard - Het weekblad - 24 december 2016

                                                                   ...

Ik zoek maar vind de naam van de fotograaf niet. Dat was vroeger heel gewoontjes. Gelukkig krijgt vandaag de fotograaf waar hij recht op heeft: respect voor zijn werk. Zijn vak.

Wie is de schrijver van dit prachtig verhaal?

                                                                    ...

 

Een foto klikken, een kiekje, ach, een lichte druk op de toets.
Zo kan je erover denken.
Selfies tot in de eeuwigheid. Amen.

Jawel.

Maar met het beeld een verhaal schrijven, dat is wat ànders.
De lezer veroveren. Tot in het diepste van zijn verwondering.
En ontroering.

Dàt kan niet iedereen.

 

 

PS.
Ik weet het 'ontroering' begint melig te worden. Te week voor deze tijd.
Kijk maar naar de velen die zelf afscheid nemen van deze wereld.

Ook in de bloemlezing van de poëzie wordt ontroering gewied als onkruid.

                                                                ***

Verzet

Onverzettelijke schoonheid tegen een wankelende gevestigde orde. Het had evengoed het verzet tegen de Dakota Access Pipeline kunnen zijn, of tegen Donald Trump. Maar dit is een vrouw die in Baton Rouge, de stad met de mooiste naam in de VS, opstaat tegen het brutale politiegeweld tegen zwarten.

Henk Tack, redacteur online

 Uit De Standaard - Het weekblad - 24 december 2016

23-12-16

waar de troost woont

 

 

"Het is nauwelijks een geruststelling dat er jonge vrouwen zullen zijn om het oude lichaam te troosten."
Tommy Wieringa

...

 

waar de troost woont

de verte schuift voortdurend op
naar de horizon
nooit zal je haar bereiken

zoals gemis
nooit een haven vindt
in verlangen

dat altijd vuur blijft

nooit gedoofd wordt
maar steeds aangewakkerd
door gewenning

en vergeten
hoe het was die eerste keer
na jaren van verarming

in de armen van een vreemde.

 

 

 


PS.
Vermits ik een rabiate huismus ben, zal ik nooit van Fernweh sterven.
Of de drift van een trekvogel kennen.
Wellicht omdat ik te veel weemoed herberg.

"Vom Fernweh ist man erst geheilt, wenn das Heimweh kommt. Und andersherum."

 

 

300303

het geheim van de roerloze reiziger

verteth.jpg

Al in het eerste verhaal wordt Wieringa met zichzelf geconfronteerd: ‘Ik bevind me ergens tussen de jonge rugbyer en de oude acteur in. Het ene lichaam ben ik geweest, het andere zal ik worden. Het is nauwelijks een geruststelling dat er jonge vrouwen zullen zijn om het oude lichaam te troosten.’

Meer nog dan bij Nooteboom zit de aantrekkingskracht van Wieringa’s korte teksten in de schijnbaar moeiteloos elegante stijl en in de parels van rake bedenkingen: ‘oude huid absorbeert licht zoals woestijnzand een regenbui’, ‘altijd is een hok voor bange honden’, romantiek in de literatuur is ‘vaak een zwakte, valsheid in geschrifte’…

Kortom, deze boekjes zijn de perfecte aperitiefhapjes; vooral Vrouwen van de wereld geeft je zin om meer, veel meer van Tommy Wieringa te lezen.

Citaat uit:   Met de priemende blik van de reiziger - Reisverhalen Cees Nooteboom en Tommy Wieringa tonen zich op reis als meesters van de observatie.
De Standaard der Letteren - Peter Jacobs - 23 december 2016

"De rondreizende schrijver begeert, typeert, intrigeert, bruuskeert soms, maar vereert meestal de vrouwen, "jong of oud, die hij onderweg frequenteert. " 

 

"Het is nauwelijks een geruststelling dat er jonge vrouwen zullen zijn om het oude lichaam te troosten."

...

 

waar de troost woont

de verte schuift voortdurend op
naar de horizon
nooit zal je haar bereiken

zoals gemis
nooit een haven vindt
in verlangen

dat altijd vuur blijft

nooit gedoofd wordt
maar steeds aangewakkerd
door gewenning

en vergeten
hoe het was die eerste keer
na jaren van verarming

in de armen van een vreemde.

 

 

 


PS.
Vermits ik een rabiate huismus ben, zal ik nooit van Fernweh sterven.
Of de drift van een trekvogel kennen.
Wellicht omdat ik te veel weemoed herberg.

"Vom Fernweh ist man erst geheilt, wenn das Heimweh kommt. Und andersherum."

                                                          ....

 Het voordeel van stilstaand reizen - Voyage autour de ma chambre - Xavier de Maistre

Een van de onoplosbare raadsels die het zoogdier mens, toch al niet arm aan loose ends en vraagtekens, aankleven is zijn drang tot reizen. Wat beweegt die behaagzieke tweevoeter, in de loop van de evolutie uitgegroeid tot de ideale partner van fauteuil en crapaud, ja in donzen kussens passend als een schroef in een moer, zijn comfortabele milieu vaarwel te zeggen en zich bloot te stellen aan te veel hitte, te veel kou, aan het gezelschap van te veel mensen, aan autopech en denderende ruzies, aan de samenzwering tussen luchtvaartmaatschappijen en verzekeringsgiganten, aan stof en hoofdpijn, aan heimwee en de mondiale monotonie van de souvenirwinkel? Wat beweegt hem zijn natuurlijke staat te verlaten en zich in een nachtmerrie van ongemakken en onaangepast gedrag te storten?

Ziedaar het best bewaarde geheim van de schepping.

 

http://www.dw.com/de/das-fernweh/a-18899977

 
www.dw.com
Vom Fernweh ist man erst geheilt, wenn das Heimweh kommt. Und andersherum.

 

 

 

als de tijd aarzelt

 

 

de gloed van een gedicht
wordt niet gecomponeerd
door het ritme van tikkende vingers

maar door de tijd
waarmee een geliefde verdwijnt

in de verte van je ogenblikken
de smaak van je lippen
en de geur van haar gemis

 

 


PS.
Nooit wat gelezen van de dichter Campert.
Ik heb menig gebrek.
Toegedekt met vergeten.

 

 

 

http://www.npo.nl/2doc/20-12-2016/VPWON_1258996

 
www.npo.nl
Remco Campert heeft een zorgvuldig beeld van zichzelf geschapen als charmant, bij iedereen geliefd, zondagskind. Maar wie is hij echt? In deze documentaire wordt de schrijver een jaar lang gevolgd.

 

 

07:46 Gepost in Dagboek | Tags: remco campert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-12-16

schrijven is leven

 

"De teller van je blog blijft toch belangrijk.

Bijna 300.000.

 

Wat ik me vaak heb afgevraagd…

Zou je blijven schrijven, zonder teller?

 

Meer nog, zonder lezers…"

 

 

"Goedemorgen ...,

 

ook aan mezelf stel(de) ik meermaals deze vraag.

Ik weet het niet. Met zekerheid."

Enzoverder...

 

 ...

 

Een trouwe lezeres vroeg zich dus af of ik zou blijven schrijven, zonder teller. Ook zonder lezer(s). Deze indringende vraag bleef ronddolen in mijn hoofd. Tijdens de wandeling langs de vijvers. En op het bankje aan de abdij. Waar wij ons verwarmden aan mekaar. En aan de zon die zacht was voor de tijd van het jaar.

Gelukkig kwam ik Remco Campert tegen. De dichter. Deze namiddag toen het duister reeds avond in de woonkamer nestelde. De tv-documentaire loodste mij door zijn huis aan de Grachten van Amsterdam. Waar ik nog nooit kwam. Een huis voor de rijke burgerij en een linkse dichter. Die zoals velen, links denken en rechts leven.

"Schrijven is leven.", zei de dichter. Zonder letters, zonder woorden, geen reden van bestaan. Dus elke dag dwangmatig voor die oude tikmachine zitten. Wachten op de eerste zin. En de rest is arbeid.

Juist. Schrijven is een werkwoord. Maar ook zoveel meer. Ademen, bijvoorbeeld. En een leven bij mekaar verzinnen. In deze ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Zinnen. Voor zingeving. In de banaliteit van het alledaagse. En de leegte van de zinloosheid.

Zie je wel, zeg ik tegen mezelf. Je kan het nog. Schrijven in paragrafen en alinea's. En niet alleen in een afgebroken vorm, die aan versregels doet denken. Zonder dat je ooit de intentie had een gedicht te schrijven. Je bent immers geen dichter.

En Remco, vraag ik me af.
Tja, die heeft dan wel geen teller, maar wel lezers.

 

 

300.079

Zouden de zoekmachines al slapen, vraag ik me af.

 

 

18:19 Gepost in Dagboek | Tags: remco campert | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

20-12-16

misschien gebeurt het vannacht wel...

 

Ik was mezelf verloren, toen ik op zolder woonde.
En een buur mij vond.
In het universum van WWW.

2009. Mijn annus horribilis.

Elke dag had ik mij neergeschreven.
Een trouwe klerk
van mijn stukjes leven.

Onjuist en onnauwkeurig. Wellicht.
Wat niet belangrijk was.
Want jij zou toch lezen

wat ik niet geschreven had.

En toen scheurde ik
na vele keren twijfelen,
toch

dat hele dagboek uit mijn banaal bestaan.

Maar het was alles wat ik had.
Mijn gisteren
bewaard als een relikwie.

Om nu en dan opnieuw te weten.
Dat ik niet was vergaan.
In die zee van vergetelheid.

En toen scheurde ik mij stuk.
En dagen later schreef ik weer:
de eerste zin.

En vannacht word ik wellicht aangeraakt.
Door een getal
dat mij optelde. Dag en nacht.

Terwijl velen onderweg het vuur lieten uitgaan.

300.000

 

...

 

 

 05-10-09

En we zijn vertrokken

 

Mijn virtuele ik is vroegtijdig overleden.
De oude Uvi is door Skynet verast, op mijn verzoek,
en vandaag wordt de nieuwe boven de doopvont gehouden.

Laat me het kort houden voor de verklaring.
Een buur ontdekte mijn Blog. En vermits ik het heilige der heilige van mijn ziel en lichaam erin had blootgelegd kon ik even goed gaan streaken als verder schrijven.

Ik vroeg m'n Blog te verwijderen.
Na driemaal twijfelen en annuleren, drukte ik de vierde keer op de rode knop.
En foetsjie.

Een trouwe lezeres had echter zowat drievierde van m'n teksten bewaard.
En zo beschik ik terug over heel wat kopij.

Ondertussen hebben mijn buur en ik elkaar beter leren kennen
en vertrouwen gekweekt.

Getuige nog zijn mailtje van vandaag:

"En durf het bijna niet te vragen: terug aan het schrijven...?
...
Ik ga NOOIT nog op zoek, beloofd.
Maar als je eens tijd hebt, en je hebt iets geschreven dat ik misschien zou kunnen smaken,
dat mag je me altijd per e-mail opsturen. Als het je zint, natuurlijk. En zo niet, even goede (buurt-)vrienden."

Het is een erg innemende en interessante man, schrijver van een viertal boeken. Non fictie.

Voilà. Back in town.

 

De eerste zin

 

Is dit een nieuw begin?

 

14:43 Gepost in Dagboek

 

 

Spiegelbeeld

 

Het woord ‘samsonseks’ is door woordenboekuitgever Van Dale uitgeroepen tot Woord van het Jaar 2016 in Vlaanderen, zo werd dinsdagochtend bekendgemaakt.

Van 30 november tot en met 19 december kon gestemd worden op de tien genomineerde woorden voor het Woord van het Jaar 2016. Er werd meer dan 100.000 keer gestemd op de kandidaten voor de verkiezing.

Het woord samsonseks haalde het met 43 procent van de stemmen, gevolgd door betonstop en pokémonterreur. De definitie van samsonseks is ‘seks terwijl de kinderen naar de televisie kijken (genoemd naar het kinderprogramma ‘Samson en Gert’)’.

In Nederland werd ‘treitervlogger’ met 35 procent van de stemmen het woord van het jaar. Die term verwijst naar ‘iemand die videoblogs maakt van het treitergedrag van zijn vrienden en die zelf, door dit gedrag te filmen en de film te publiceren, ook overlast veroorzaakt’.

De winnaars van de voorbije jaren waren kraamkost (2015), flitsmarathon (2014), selfie (2013) en frietchinees (2012).

‘Samsonseks’ is het Woord van het Jaar 2016 - De Standaard door | Bron: BELGA - 2O december 2016

 ...

Als de ziele luistert

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten1 met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen2 luide en welgezind,
wind en wee3 en wolken,
wegelen4 van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
't diep gedoken Woord zo zoet...
als de ziele luistert!

 

Uit: Driemaal XXIII Kleengedichtjes, 1859 - Guido Gezelle

 

 ...

 

moedertaal

Is er iets mis met onze moeders
of onze ziel?
Of met de dikke van Dale.

Taal ontbloot wie we zijn.

We kunnen ons maquilleren.
Onze mooiste pluimen aantrekken.
In de chicste auto kruipen.

Maar onze woorden verraden wat er in ons schuilt.

 

 


PS.
Onze tijd krijgt de woorden die hij verdient.

Taal lijkt mij vandaag een tentsletje voor samsonseks.

Soms voel ik mij moederziel alleen.

 

 

Wat tegengif en troost van de schoonheid voor zoveel banaliteit. Mijn antidotum.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00

 
 
www.youtube.com
George Steiner Interview...

 

 

 

 

 

299888

 

 

19-12-16

als alle vrienden dood zijn...

 

Opeens schiet mij door het hoofd dat de meeste mensen die ik in Straatsburg heb gekend ondertussen gestorven zijn. Dat gevoel heb ik in Leuven nooit, gewoon omdat ik er elke dag nieuwe, andere mensen ontmoet. En plotseling besef ik dat door eenzaamheid de indruk ontstaat dat alle vrienden dood zijn, dat enkel vreemde mensen overblijven. Oud en Eenzaam is een prachtig boek van Gerard Reve. En het is eenzaamheid die oud maakt, eenzaamheid waardoor in ons hart doden niet langer door levenden worden vervangen.

Uit: Kerstmis in Straatsburg - COLUMN -

 

 

FB is als een ouwe vriend.
Hij helpt mij niet te vergeten
hoe het vroeger was.

Zorgvuldig als een meedogende notaris
notuleert hij trouw
wat mijn vingers ooit schreven.

Getallen schrapt hij welwillend.
Omdat ik er bang voor ben.
Gevallen letters, daarentegen, raapt hij zelfs van de grond op.

Tenminste, zo zou ik het willen. Als ik nog oude vrienden had.

 

 

 

 


PS.
Hij was een oude man. Dat zag ik zelfs in het duister.
En hij kwam naar mij.
Te midden van de druk bevolkte Wintertuin.

'Dat zie ik graag, zegt hij zomaar,
iemand die zich apart zet in de menigte,
om te kijken. Naar wat er gebeurt rondom hem.'

Ik dacht dat hij mijn biografie schreef. Zo allesomvattend. In twee zinnen.

Wat later twijfelde ik toch.
Niet aan zijn inzicht of biografische kennis.
Maar aan zijn grijze wijsheid.

De kerstboom op de Grote Markt kwam uit zijn bos.
En ze hadden hem nog altijd niet betaald.

Ik trachtte te relativeren dat er meer was dan geld
in het leven.
En dat we sowieso alle kerstbomen binnenkort achter ons zouden laten.

Maar hij bleef hangen in zijn pecuniaire kerstsfeer.

 

 

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2015/12/18/temps-perdu-...

 
uvi.skynetblogs.be
Zie ik schrijf je naamhier in het watervoor ik je vergeet je rimpelt evenen bent dan wegvoor eeuwig maar diep in mijn vingersvoel ikje naam...

 

299756

 

08:31 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

18-12-16

Achter voordeuren en avondramen

 

 

 

Afbeeldingsresultaat voor waaiende gordijn

 

Foto van het internet geplukt.

 

En nog altijd loop ik graag langs voordeuren en avondramen. Sta ik er even stil, kijk ik er steels naar binnen. En vang ik er een glimp op, in de spaarlampen van de intimiteit. Van het verborgen leven achter voordeuren.

Wat ik er allemaal al heb vermoed, in die snelle glimpen.

De stille gruwel die zich soms – of vaak? – afspeelt achter onze gevels: ik heb geen bewijzen, ik ben er zelfs niet de poetsvrouw, laat staan de hoofdgetuige, maar ik ben er zeker van. Of ten minste mijn verbeelding is dat, want weinig wat meer tot die verbeelding spreekt dan deuren en gordijnen.

Als huizen konden praten, we zouden wat ­horen. Alleen al over de woon-, de eet- en ander verlichte kamers.

Wat er zich verder afspeelt waar niemand ooit komt, tenzij de bewoners: wie heeft er enig idee? Wie weet er hoe de anderen, zowel de ­buren naast de deur als de vrienden in het hart, wérkelijk hun dagelijkse bestaan in hun luwte slijten?

En ik heb het niet over ‘huiselijk geweld’ of ‘verkrachting onder partners’. Daar staan terecht straffen op.

Het gaat om de dagelijkse, kleine, terloopse, haast onzichtbare, sluwe, dodelijke intimiteit. Van de tongen tot de gestes. Van de badkamers over de kinderkamers tot de slaapkamers.

Tot, natuurlijk, de hartkamers en de hoofden – daar komen zelfs de poetsvrouwen niet.

En wie weet wat wij te horen zouden krijgen van onze trouwe poetsende getuige, nu ze al twintig jaar ons wekelijks stof verwijdert en dweilend naar onze kamers luistert. Ik weet niet of ik het zou willen weten.

Uit: Si & la - Bernard Dewulf
Het Weekblad van DS - zaterdag 17 december 2016

 

 

 

Ik heb nooit een poetsvrouw gehad
in mijn leven.
Een vrouw wel. Als je die tenminste kan hebben.

Het klinkt zo bezitterig.

Alsof ze een auto is
of een mobieltje.
Onroerend goed. Vastgoed.

Terwijl je naar ontroering en vervoering snakt.

Zoals gordijnen
in de zomer spelen
voor het open venster. Met de wind.

In de luwte van zijn streling.

Een onzichtbare minnaar
die haar lusten laaft.
Van tong tot teen.

Achter voordeuren en avondramen.

 

 

 PS.
In de intimiteit van de avond, geven de ramen zich bloot.
Als doorkijkblouses.
Boeken tegen de wand. Waar de verbeelding woont.

Of kille lampen.
Boven de balansen van een boekhouder.
Die de tijd consolideert, tot na de komma. Nuttig.

 

299596

 

bernard dewulf

 

 

17-12-16

beeld en verbeelding

 

Altijd ergens, altijd iets 55°48’53,30’’N | 2°01’47,84’’W

De foto toont Top Withens. De afgelegen ruïne zou de boerderij zijn uit Wuthering Heights. Zelden had de bedevaart naar een literaire locatie zo’n uitwerking. Spreekt het barre landschap als geen voor het verdoemde hoofdpersonage Heathcliff, de raadsel­achtige romantische held die zichzelf en zijn omgeving meesleept in het onvermijdelijke verval.
STANBURY – TOP WITHENS -

 


la mer du Nord

als een bejaarde dame
rustig gerimpeld
keek ze zwijgend naar de dijk

murmelde wat
en trok zich terug
alsof ze schrok van zoveel lelijkheid

meeuwen treurden
tussen de huizen
schreven een ansichtkaart

in het blauw
naar de Belle Epoque
toen gebouwen nog met stijl

stonden te wuiven naar de mensen op het strand.

 

 

 

 


PS.
Wij wilden nog eens naar zee.
Zij heeft er voet aan wal.
En ik ben steeds te weemoedig om te blijven.

We trokken naar de pier.
Om naar la grande dame te kijken.
Hoe zij nog altijd majestueus haar guirlandes

tot aan de dijk uitrolt.

De meeuwen schreven over vroeger.
Toen wij nog jong en hoopvol
over de verte keken.

 

PS.
Hierboven zouden twee foto's moeten staan. Ik zie ze.
Maar weet sedert enige tijd
dat u misschien slechts een witte ruimte ziet.

-Aangepast naar één-

Het landschap lijkt mij wel een zee van eenzaamheid.

 

 

299499 

 

16-12-16

toen fun nog plezier was...

 

lichaamstaal
de poëzie van de beweging...

 

O, Professor Barabas, laat mij nog eens vliegen...

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=mOLOeaYjRME

 
 
www.youtube.com
Support djeasyPromos (Donation Link) https://www.gofundme.com/jkw5a37g A friend of mind found this video somewhere online and send it to me.i did some editing ,get ...

 

 https://www.youtube.com/watch?v=gLzn8nDVSo8&index=5&a...

 
 
www.youtube.com
PLEASE LIKE MY FACEBOOK PAGE, Download Here https://soundcloud.com/mauricio-villegas-12 https://www.facebook.com/pages/Dj-dirtybeat/197851600225407 I WILL BE ADDING ...

15-12-16

vergeten is verdwijnen

.

 

 

 

Lieu de mémoire - Mijn bestaan


De cello klaagt.
Bij Klara.
Misschien treurt ze wel.
Om vroeger.

Eeuwen van vergetelheid.
Gekreukte partituren.
Uren met Bach.
Tous les matins du monde.

11/01/2011

Staat op de eerste pagina
van het 'vergeetboek'. In potlood.
'Gekregen van .....'.

En dat ik niet meer weet
of het sneeuwde. Die dag.
Hoe zij me aankeek,
toen ze mij het boek cadeau gaf.

Vergeten is verdwijnen.
Uit je eigen bestaan.

 

 

 


PS.
En daarom moet ik blijven schrijven.
Of ik houd op te bestaan.

 

 

Lees meer...     16-04-12 

 

PS. Hoeveel tijd rest mij nog. In mijn bestaan. Vooraleer ik wit word. Zonder enig verleden.

 

162.342

 

 

Lees meer...

23-03-13 | Permalink | Commentaren (2)

Mon lieu de mémoire

 


Mensen hadden sporen
doorheen het schilderij getrokken.
Ik zag het aan de verf. Vegen
door het veld. Platgetrapte vlekken.

God de Pointillist
had nochtans met zorg en geduld
de weide uitgestippeld. Vakkundig open 
gespreid. Een bloemrijke zondagsschilder.

Van korenbloemen, klaprozen, gele akkerkers,
Jacobskruiskruid, wie weet, gisteren dacht ik ook nog
blauwe distels. Maar neen. Het zijn imitatoren.
Misschien wel kruisdistels of blauwe zeedistels.

O, jawel, een zee van blauw.
Alleen al om de namen
wil ik het doek zo bewaren in mijn museum.
Mon lieu de mémoire.

Dat goddelijke strand. Op een zondagochtend.

 

 

PS.
Een kwartier wandelen en ik ben in de middeleeuwen.
Midden een abdij. Tussen de stilte van de zerken.
De grafdelver was druk bezig met een verse dode.
Een zestigtal per jaar. Naar de eeuwigheid brengen. Dat is zijn vak.

Maar hij deed het graag. De veerman.

PS.
Het is onbegonnen werk de stilte op papier te zetten.

Ik hoorde de bomen bidden.
De struiken bogen alsof god passeerde.
In het diepst van mijn gedachten.

De trein was anachronistisch
weer een beetje aan het reizen. Een lange hals
over de horizon.

Maar schoner lied dan laag overvliegende zwanen,
bestaat er niet.
Bach is een povere imitator.

 

PS.
Onder de planten die distel worden genoemd omdat ze er distelachtig uitzien,
zijn er trouwens een paar die niet ’echt’ zijn.
Kruisdistels zoals de blauwe zeedistel (Eryngium maritimum),
de echte kruisdistel (E. campestre) en de vlakke kruisdistel (E. planum) zijn
schermbloemen die zich verkleed hebben als distel.
Maar goed, een kniesoor die daar moeilijk over doet.

Uit Trouw.


http://www.trouw.nl/tr/nl/4932/Tuinrubriek/article/detail...

 

 

 

 

Lees meer...

08-09-14 | Permalink

Lieu de mémoire

 

 

De herinnering
is een heerlijke uitvinding van
God de Schepper.

Ze maakt iets wat banaal of gewoon was
later
tot een warme werkelijkheid.

Zoals het nooit was.

Maar dàt is nu totaal onbelangrijk.
Enkel telt
hoe de herinnering verder leeft.

Het verleden gebed
in het heden.
Vroeger om van vandaag te houden.

Alsof het zo gebeurd was.

 

 

PS.
Tussen de plooien van Toon
vind ik een fotootje van Iep.
Ooit ging ik met de kleinkinderen kijken
naar een tentoonstelling in het Museum.

Of ze enthousiast waren?
Ik weet het niet meer.
Zouden ze nog aan Iep terugdenken?

Er weent een gevoel van tristesse in mijn geheugen.
Wellicht aangewakkerd door Connie P.
die beschrijft hoe een dochter van haar overleden geliefde Hans,
ook dood gaat. En aan haar kinderen denkt die ze moet achterlaten.

Ik vertrek niet naar Isphaan. Ben immers geen tuinman.
Sterf liever tussen de plooien van mijn herinneringen.
Hier in dit huis. Waar alles gebeurt zoals het n-ooit waar was.

 

"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs.
Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire."

Citaat uit 'La jolie Madame' - Andrzej Szczypiorski
genoteerd in
'Logboek van een onbarmhartig jaar' - Connie Palmen
pag. 105.

 

194.932

 

Lees meer...

05-02-14

 

*****

 

 

 

Zal de zee
mij herinneren
als ik uit dat lange lint stap

gespannen
van land naar stad
langs wiegende weiden

en zij wacht

nog even waad ik
door dit wit
met trage golven van zinnen

die zoeken naar vroeger
toen we nog geurden
naar onze jeugd

en veel later in gedachten hadden.

 

 


PS.
Straks zie ik haar weer.
Versierd met blauw en meeuwen.
En zacht zand aan haar voeten.

Dan mag ik vroeger weer even vergeten.

 

 

 

13-12-16

schrijven is schrappen

 


Hoeveel mag ik schrappen
vooraleer
ik mezelf niet meer terugvind

in dit wit

maar slechts hermetisch
onvindbaar overblijf
verscholen in wat onleesbare woorden

sporen

voor later
als ik weer op zoek ga
naar mezelf

tussen de regels.

 

 


PS.
Ik voel me een vreemdeling, een vluchteling.
Tussen de flikkerende leegte van de Koppen
in de Krant en de VRT-redactie.

Waar kan ik schuilen? Vluchten kan niet meer.

 

PS. Uit het dagboek van Marius.

Dagboek

Zaterdag, 28 januari 2012

De hele middag op bed gelegen, maar wat me hindert is voor niets geweken. In het ziekenhuis moet je lange gangen door, het is er warm en druk. Het is echt een noodmilieu. Ik ben uitgeput. Die regel over de toekomst is een samenvoeging van twee regels die ik in het ziekenhuis las, niet ondertekend, maar de toekomst is zo verward en onzeker dat ik het er niet over ga hebben. Echt een thema om alle zwartgalligheid in te dumpen. Het gaat niet goed met me. Het is niet de eenzaamheid die me bedrukt, het is mijn lichaam, het enige toevluchtsoord dat ieder ‘ik’ gegeven is.
Leef ik met de rug naar de wereld? Ik dacht het niet, maar mijn wereld verandert wel.

 

 

nog vele pennen lang...

.
.
Uvi

 

 

Goedemorgen Guido,

ooit was er een tijd dat ik maar één dichter kende.
In feite was zijn naam een synoniem.
Zoals Kodak voor een fototoestel.

In mijn hoofd overleeft nog altijd het woord:
lichtdrukmaal.
En op zolder staat zijn buste onder het stof.

Op “Die avond en de rose”,
schreef ik ooit een persiflage.
Louis Verbeeck las ze voor op Radio Limburg.

Ondertussen pikken de koolmeesjes hier,
tak op, tak af,
aan de bollen die aan de lindeboom bengelen.

Guido,
nu en dan verdwaal ik onder je naam.
En kwam ik die andere Guido tegen.
Misschien word jij zo wel aangesproken omwille van hem.

Ik groet u, terwijl ik me afvraag:
waarom blijft hij hier, op deze witte plek,
“schufelen” als ware hij een nachtegaal?

Elke dag een beetje meer,
luister ikzelf naar een antwoord
op die vraag…

geen enkele lezer stuurt mij een ansichtkaart.

 

 

PS.
Wie schrijft die blijft. Ik wens u nog vele pennen, Guido.

 

https://guidovanhercke.wordpress.com/2016/12/08/het-testa...

 

 

 

PS. Schufelen moet volgens de moedertaal van Gezelle, schuifelen zijn, merkt een lezeres op.

 

298994

12-12-16

en toen vond ik dit...

 

 

De precisie van poëzie

 


Alsof

Er moet een huis zijn op het einde van de weg,
het moet om dit gewicht te kunnen verder dragen.
Volgens de wetenschap is er alleen een vlek,
een blinde vlek, de grootte van een tafellaken,

maar wetenschap bekijkt de dingen nooit zo fijn
als poëzie, die steunt op ruimere archieven.
...

Uit 'Toegedekt met een liedje' - pag. 79 - Charles Ducal


...

De vibratie van een beukenblad.
Natuurkundig bewogen.
Op de algoritmen van de wind.
En hoorbaar in een alfabet.

Verloren in mijn onbeschaamde tuin.

De kleur van een klaproos.
Het oude palet
van een berm.
En de twijfel van tulpen.

Op mijn keukentafel.

Zo notuleer ik
als een notarisklerk.
Het geduld van woorden.
Tussen het ambachtelijk wit.

Waar ik wil wonen.

 

 

 

PS.
Mijn boekhoudkundige lezers zullen hun wiskundig hoofd schudden.
Ik begrijp dat.
Maar m.i. kan de precisie van poëzie niet vastgelegd worden
in een exacte formule. Niet accurater dan in een metafoor.
De balans van m'n geluk slaat door onder het gewicht van ochtendlicht.
Een woord, gelezen of gehoord.
Ongevoelig voor de ratings van beursgenoteerde ideologen.



 

 

142.020

Lees meer...

04-09-12

 

 

 

Missen

 

 

De proef op de som

 

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier.
...
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij
gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist zo gezellig
als de mier zomaar langskwam. Hij had z'n mond vol met pap
en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

 Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

...

 

Zoals je de zee mist. En de zon.
Maar ook de sneeuw.
En vlokken voor het venster.

Maar dan anders.

Zoals dat meisje met korenblond haar.
En die trage wals. Waarin je wilde wonen.
Met haar.

Maar we kregen armen.
Van iemand anders.
En de kilte. Van verlaten.

Missen doe je nooit alleen.

...

 169.288                                     31-05-13

.......


Het is maandag. Ochtend en donker.

Hier en daar schittert
wat verdriet. Zoals lichtjes in een kerstboom.

Wolken hangen aan de hemel
als sombere gedachten.
Naar waar drijven ze af. En over.

Zomaar naar nergens?
Ik verdwaal in dit wit.
En mezelf.

Waarom blijf ik hier woorden tikken.
En voor wie.
Dat vraag ik me af.

Onzinnig. Zinloos. Zinledig.

 

PS.
Meer en meer twijfel ik.
Laat ik dit wit wit.
En zal dit lege blad mij dan missen...

 

 298842

11-12-16

de troost van een dode

 

 




Goedemorgen Marius,

zachtjes gaan we naar Kerstmis.
Dat merk je vooral in de stad.
Ze tooit zich. Als een oude bruid.

Wat commercieel en donker. Maar toch.

De kaarsjes krijgen weer hoop.
Ze bloeien. Als krokussen die schitteren.
Gisteren een Begijnhof gezien, gevuld met volk.

Allemaal gekomen om kaarsjes te zien branden.
In alle talen.
Spraken ze hetzelfde licht.

Straten van kaarsjes. Hoe is dat ginder?
Bij jou. Daar in de verre kilte.
Van een herinnering.



Uvi



 

 

 

PS.
Zopas heb ik een pak sites bezocht.
Van mensen en media.
Het is daar erg gewelddadig. En banaal, Marius.

En toen dacht ik aan jou. Om een beetje troost te vinden.


11 december, 2016 09:21

 

 

 

10-12-16

ik was niemand... in de tegenwoordige tijd

Zot

Zopas overleed schrijver Paul de Wispelaere. Hij was 88. Ik was 22. Toen ik, een kwarteeuw geleden dus, voor zijn deur stond. En niet heb aangebeld.

Sommigen zullen nu denken: Paul de Wie? Sommigen zullen hem gelezen hebben, anderen niet. Sommigen zullen zich dat lezen herinneren, anderen niet of nauwelijks. Zo gaat dat. Ook bij een schrijver die zo uitdrukkelijk schreef tégen de vergetelheid, de teloorgang en de veronachtzaming.
...

Ik was in die vormende jaren zo dankbaar voor alles wat ik kreeg. En misschien wel het belangrijkste wat Paul de Wispelaere me onuitwisbaar heeft meegegeven, is: altijd nog is er de taal.

Altijd nog is er de taal.

En zijn taal was, zeker in die neder-Vlaamse tijd, tegelijk feilloos en fonkelend.

En mede daarom dus stond ik, nog als student, met mijn net verworven rijbewijs, zomaar op een avond voor zijn deur. Uren, in mijn ­herinnering, had ik gezocht naar zijn afgelegen woning. Op grond van de boeken.

Er was nog geen gps. Waanzinniger zoektocht heb ik zelden ondernomen.

Ik weet niet hoe vaak ik uiteindelijk zijn tuinpad op en af heb gelopen. Ik zag hem achter het raam zitten: in zijn eentje aan het eten, terwijl zijn talrijke katten om hem heen fleemden.

Het was donker, ik was niemand tenzij een toegewijde lezer, ik was dankbaar en ik heb niet aangebeld. Ik ben gewoon teruggereden. In het gissende donker.

Zo zot kan men dus ooit worden door het lezen van boeken.

Uit: Si & La - Bernard Dewulf
Het Weekblad van De Standaard - 10 december 2016

 

 
Graag had ik gans zijn column gekopieerd
maar dat zou De Standaard niet appreciëren.
Daarom dus pik ik slechts een stukje
om jullie leeshonger aan te wakkeren.

Je appetijt wakker te maken.

Twee van mijn helden in één stukje.
En daaronder twee Tags.
Om ze makkelijk terug te vinden.
Later.

Smakelijk!

En nu zwijg ik.
Zoals we dat vroeger moesten.
Onder het eten.




PS.
Vrouwen kwamen en gingen in mijn leven.
Ach, het klinkt veel zo.
Doch het waren er slechts enkelen. Die ik wat dieper kende.

Maar de Taal en de Letteren ben ik altijd trouw gebleven.


 

PS.
Deze zinnetjes, wil ik je nog meegeven:

En daar zat ik dan in de les, terwijl ik hem zonet nog gelezen had bij een kom havermout. We waren niet met zovelen, in een kring. Het mooiste meisje moest naast hem komen zitten, en wie geen behoorlijk Nederlands sprak, zag hij liever niet terug. Tenslotte studeerden we taal en letteren, nietwaar?  

...


O, mijn God, was ik maar Professor Literatuur geworden.
Zodat het mooiste meisje van de klas, naast mij mocht zitten.
Ik heb werkelijk mijn talenten verspeeld.
En nu is later al lang gepasseerd. Ik zal nooit in de Hemel geraken.

 

 

 298627

 

09-12-16

vraag het aan de schemering

 

Geen kunst zo laagdrempelig als de fotografie. Zeker met de huidige technologie maakt een klein kind stoemelings een meesterwerk. Grote moeilijkheid is om systematisch te excelleren en een eigen signatuur te creëren.
De Luikse Lara Gasparotto, nog altijd maar 27, is zo’n witte raaf. Zielsverwant van Anders Petersen, JH Engström of Nan Goldin, maar stilistisch alleen haar eigen kapitein.

Fotografen moeten het met exact dezelfde wereld doen als u en ik. Alleen zien ze er meer in, en halen ze er meer uit. Gasparotto heeft de gave om de impact van het moment en de plek op haar hart en hoofd schijnbaar simultaan te vertalen in haar foto’s – de vreugde, het verdriet, de verwarring en vervreemding, het verlangen of het gevoel van vrijheid.

Dat was al zo in haar debuut, Sleepwalk (2009). Passende titel voor een boek vol beelden die afkomstig lijken uit een universum tussen waken en slapen in. Een wereld waarin jonge, vaak goddelijke lijven een hoofdrol spelen en hard gaan, met vallen en opstaan. Ook dat vallen gebeurt met volle overgave. Het decor is een magische, overweldigende natuur. Met dat boek wou Gasparotto naar eigen zeggen ‘herinneren aan de schoonheid van het alledaagse rondom ons’, ons doen terugdenken aan al geleefd leven, ‘zodat je je eigen biografie ziet in mijn werk’.
...

Gasparotto reist de wereld af zonder kompas en lijkt het meest thuis te komen als ze verdwaalt. Wat ze dan vindt, staat niet op de kaart. Wat het betekent? Vraag het aan de schemering.

Uit: Fotografie - Jan Desloover - De Standaard der Letteren
9 december 2016

 

 ...

 

Alsof de tijd
geen aandacht heeft.
Voor trage dagen.

Een badkuip waarin ik verdrink.

Ogenblikken
hol ik achterna.
Met woorden. Om gisteren te bewaren.

Omdat ik anders niet besta. Vandaag.

Te verwaarlozen. Ben ik.
En beperkt houdbaar.
Daarom schrijf ik mij neer.

Tot aan morgen. En dan herbegin ik weer.

 

 

Jij bent mijn signatuur
mijn schemering

je passen bewaar ik op straat
je lippen in een herinnering

tot aan de avond
en dan verzamel ik je

in mijn trouwe slaap, tot ik je weer wakker maak.

 

 


PS.
U en ik. Wij hebben 26 letters.
Maar wat doen wij ermee?

Wat is uw signatuur?
Herken ik u op papier?

Zoals ik u zie gaan op straat.
Terwijl ik op een terras u gadesla.

 

 

 298530

 

07-12-16

totaal witte avond


 totaal witte kamer



Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

 

Gerrit Kouwenaar

 

 

 

Waar anders dan hier.
In deze witte totaal witte kamer
kan ik leven.

Tem ik de tijd
tot ogenblikken.
Van schrijven of lezen.

Luisteren.
Naar mensen. Dood of virtueel.
Die ik uitnodig.

Om de avond door te brengen. Samen. Alleen.

Schrijvers en denkers.
Elitaire wezens.
Scheppers van werelden.

Die overleven op pellicule.
Of papier.
In gedachten en woord.

Van beeld naar verbeelding.


 

PS.
1976. De dode schrijver ziet er jong en welbespraakt uit.
Een interview. Op zijn zolder. Voor tv.
De auteur rookt doorheen de ganse uitzending.

Van pijp naar sigaret en sigaar en terug...

Het is de tijd van de volksverheffing. Schooltelevisie.
Over het scherm walmt de wierook van tabak.
Alles is tijd. Tijdsgebonden. Normen en waarden.

Ethiek, symboliek en letterkunde.
Roken ook.
Een schrijver begrijp je enkel in zijn tijd.

Avec le temps tout s' en va... Léo Ferrré.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=4yqebxZoPnQ

 
 
www.youtube.com
magnifique chanson de léo ferré avec des paroles tres touchantes

 

 

06-12-16

Tussen tuin en stad

...

Natuurlijk brengt de stad verstrooiing, als het dat is wat iemand zoekt. Tentoonstellingen, voetbalwedstrijden, gesubsidieerd theater, cinema. Maar sommige dingen zijn er niet. Ongetemd groen bijvoorbeeld, zonder het keurslijf van parken en plantsoenen. Bomen en struiken zijn zoals mensen, vrij of minder vrij.

Misschien is dat wel de ultieme vraag. Waar zijn we werkelijk vrij, in de stad of op het land?
Vroeger ongetwijfeld in de stad. De dorpse sociale controle viel weg. Schuld en schaamte verdwenen langs grote boulevards of door kronkelende straten. Je hoefde niet te denken zoals iedereen, je hoefde niet te denken, maar het mocht. Je kon uitbundig leven of teruggetrokken. Eigenlijk was er geweldig veel keuze.

Vandaag leven we in steden met talloze regels, over wonen en verkeer, over geluid en licht, over groen en beton. Je ziet zelden de horizon, tenzij je hoog in een toren woont, maar dan mis je de aarde. De ideale stad is een stad zonder ideale mensen.

Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort.

Rik Torfs is rector van de KU Leuven. Zijn column verschijnt wekelijks op maandag. In De Standaard.
5 december 2016

 

" Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort."

 

 

Misschien is dàt dan wel de virtuele mens.
Van Facebook.
Die je met een vingerknip
op de toets,

tot vriend maakt of elimineert.

Hij geurt niet of zeurt niet.
Maar stuurt je
gul zijn ruimdenkende duimen. Of z'n onuitputbaar hart.
Hij is er altijd. Of niet.

Al naargelang je goesting.

 

 


PS.
Tragikomisch. De stad van de Professor.
De wijze heer komt en gaat.
Resideert en reist. Vele bomen ver.

Beneden hem leven ergens de mensen.


PS.
Maar ik lees hem wel graag. Deze vrijbuiter.

 

 

298143

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

tussen het dorp en www

 

6 december 2013

 

Dan wordt het woord een poes

 

Als straks het www wegvalt
en ik weer een dorp word.
Dan geneest het woord
van zijn banale snelheid.

Verliest vriend
zijn rekenkunde.
En wordt hij weer tastbaar.
Op armlengte. Verwijderd.

Dan wordt het woord
weer traag. En ook behoedzaam.
In een briefomslag.
Met uitgesponnen zinnen.

Als een poes die spint naast een warme kachel.

 

 

 

 

 

PS.
Ik hoop dat de Sint het niet te moeilijk had vannacht.
Om kinderen te vinden die nog in hem geloven.
En wakker worden in verwondering.

Naar de wereld kijken als een wonder.
Dat wordt immers moeilijker. Elke dag.
Waarin grote mensen hun dromen stelen.

Hoe kunnen wij dat kind met grote ogen bewaren in zoveel ongenoegen?

 

 

PS.
FB zond mij vanmorgen dit tekstje.
Misschien zag 'hij' hier wel een jongetje slapen.