29-12-16

beeld & verbeelding

foto van Annabelle Stampaert.

 

 

 

http://www.annabellestampaert.be/kerstfeest

 

 

 

Fotograferen is schrijven.

Schrijven dat leerden we al in het eerste leerjaar.

Van letters woorden maken
en ze dan aan mekaar plakken tot zinnen.

En, o mijn god, plots staat daar een verhaal.

De mens schrijft al verhalen sinds zijn vroeg bestaan.
Was het niet tegen een rotswand, dan maar met zijn vingers in het zand.
Steeds hetzelfde verhaal, maar altijd anders.

Hetzelfde pakje, met telkens een andere verpakking.

Stijl onderscheidt ons van mekaar. Het overige is techniek.
En dikwijls ballast.
Eerder een last, dan een lust (voor het oog).

Hier aan tafel
ontstaat een verhaal. Een reflectie.
Tussentijds.

Het bevriezen van een werkwoord.

Het aankleden van een droom.
De droom die iemand ons wil laten zien.

Liefde is een werkwoord.

Nog voor je hem ving
in de sluitertijd.
Had je hem al geschreven.

Met je ogen. Toe.

Terwijl je dikwijls dacht
dat “le moment décisif”
nog moest komen.

Maar het momentum was volop aan de gang.

En waarom?
In dàt beeld leeft de verwachting nog.

Gisteren en morgen.

Dit schrijf ik hier zomaar neer. Een reflectie.
Zonder bezinning.
Een beeld boeit mij pas wanneer het verbeelding projecteert.

Aanmoedigt en bevrijdt van het kader.
Niet de herinnering is belangrijk.
Maar de weemoed.

Van handen. Aan een tafel.

 

 

 

Foto met toelating van Annabelle Stampaert.
Schrijfster van hedendaagse sprookjes.
Voor grote kinderen. Zo zie ik dat toch.

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.