23-12-16

het geheim van de roerloze reiziger

verteth.jpg

Al in het eerste verhaal wordt Wieringa met zichzelf geconfronteerd: ‘Ik bevind me ergens tussen de jonge rugbyer en de oude acteur in. Het ene lichaam ben ik geweest, het andere zal ik worden. Het is nauwelijks een geruststelling dat er jonge vrouwen zullen zijn om het oude lichaam te troosten.’

Meer nog dan bij Nooteboom zit de aantrekkingskracht van Wieringa’s korte teksten in de schijnbaar moeiteloos elegante stijl en in de parels van rake bedenkingen: ‘oude huid absorbeert licht zoals woestijnzand een regenbui’, ‘altijd is een hok voor bange honden’, romantiek in de literatuur is ‘vaak een zwakte, valsheid in geschrifte’…

Kortom, deze boekjes zijn de perfecte aperitiefhapjes; vooral Vrouwen van de wereld geeft je zin om meer, veel meer van Tommy Wieringa te lezen.

Citaat uit:   Met de priemende blik van de reiziger - Reisverhalen Cees Nooteboom en Tommy Wieringa tonen zich op reis als meesters van de observatie.
De Standaard der Letteren - Peter Jacobs - 23 december 2016

"De rondreizende schrijver begeert, typeert, intrigeert, bruuskeert soms, maar vereert meestal de vrouwen, "jong of oud, die hij onderweg frequenteert. " 

 

"Het is nauwelijks een geruststelling dat er jonge vrouwen zullen zijn om het oude lichaam te troosten."

...

 

waar de troost woont

de verte schuift voortdurend op
naar de horizon
nooit zal je haar bereiken

zoals gemis
nooit een haven vindt
in verlangen

dat altijd vuur blijft

nooit gedoofd wordt
maar steeds aangewakkerd
door gewenning

en vergeten
hoe het was die eerste keer
na jaren van verarming

in de armen van een vreemde.

 

 

 


PS.
Vermits ik een rabiate huismus ben, zal ik nooit van Fernweh sterven.
Of de drift van een trekvogel kennen.
Wellicht omdat ik te veel weemoed herberg.

"Vom Fernweh ist man erst geheilt, wenn das Heimweh kommt. Und andersherum."

                                                          ....

 Het voordeel van stilstaand reizen - Voyage autour de ma chambre - Xavier de Maistre

Een van de onoplosbare raadsels die het zoogdier mens, toch al niet arm aan loose ends en vraagtekens, aankleven is zijn drang tot reizen. Wat beweegt die behaagzieke tweevoeter, in de loop van de evolutie uitgegroeid tot de ideale partner van fauteuil en crapaud, ja in donzen kussens passend als een schroef in een moer, zijn comfortabele milieu vaarwel te zeggen en zich bloot te stellen aan te veel hitte, te veel kou, aan het gezelschap van te veel mensen, aan autopech en denderende ruzies, aan de samenzwering tussen luchtvaartmaatschappijen en verzekeringsgiganten, aan stof en hoofdpijn, aan heimwee en de mondiale monotonie van de souvenirwinkel? Wat beweegt hem zijn natuurlijke staat te verlaten en zich in een nachtmerrie van ongemakken en onaangepast gedrag te storten?

Ziedaar het best bewaarde geheim van de schepping.

 

http://www.dw.com/de/das-fernweh/a-18899977

 
www.dw.com
Vom Fernweh ist man erst geheilt, wenn das Heimweh kommt. Und andersherum.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.