21-12-16

schrijven is leven

 

"De teller van je blog blijft toch belangrijk.

Bijna 300.000.

 

Wat ik me vaak heb afgevraagd…

Zou je blijven schrijven, zonder teller?

 

Meer nog, zonder lezers…"

 

 

"Goedemorgen ...,

 

ook aan mezelf stel(de) ik meermaals deze vraag.

Ik weet het niet. Met zekerheid."

Enzoverder...

 

 ...

 

Een trouwe lezeres vroeg zich dus af of ik zou blijven schrijven, zonder teller. Ook zonder lezer(s). Deze indringende vraag bleef ronddolen in mijn hoofd. Tijdens de wandeling langs de vijvers. En op het bankje aan de abdij. Waar wij ons verwarmden aan mekaar. En aan de zon die zacht was voor de tijd van het jaar.

Gelukkig kwam ik Remco Campert tegen. De dichter. Deze namiddag toen het duister reeds avond in de woonkamer nestelde. De tv-documentaire loodste mij door zijn huis aan de Grachten van Amsterdam. Waar ik nog nooit kwam. Een huis voor de rijke burgerij en een linkse dichter. Die zoals velen, links denken en rechts leven.

"Schrijven is leven.", zei de dichter. Zonder letters, zonder woorden, geen reden van bestaan. Dus elke dag dwangmatig voor die oude tikmachine zitten. Wachten op de eerste zin. En de rest is arbeid.

Juist. Schrijven is een werkwoord. Maar ook zoveel meer. Ademen, bijvoorbeeld. En een leven bij mekaar verzinnen. In deze ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Zinnen. Voor zingeving. In de banaliteit van het alledaagse. En de leegte van de zinloosheid.

Zie je wel, zeg ik tegen mezelf. Je kan het nog. Schrijven in paragrafen en alinea's. En niet alleen in een afgebroken vorm, die aan versregels doet denken. Zonder dat je ooit de intentie had een gedicht te schrijven. Je bent immers geen dichter.

En Remco, vraag ik me af.
Tja, die heeft dan wel geen teller, maar wel lezers.

 

 

300.079

Zouden de zoekmachines al slapen, vraag ik me af.

 

 

18:19 Gepost in Dagboek | Tags: remco campert | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

Commentaren

Dag Uvi,

Was aan het ronddolen in het verleden van mijn eigenste blog en ik kwam een gedicht in een reactie van jou tegen.
Ik vroeg mij af... hoe zou 't met Uvi zijn!
Ik zal me dringend weer eens verdiepen in jouw werk... eens zien of je nog steeds zo prachtig schrijft.

Ik vrees dat mijn fotografie niet meer zo uw ding zal zijn, ondertussen studeer ik in juni af na 5 jaar grafiek en 8 jaar fotografie.
Voor mijn eindwerk hen ik één jaar de huisfotograaf voor een helse motorbende ;-)

Tot wederkijks
Manu

Gepost door: manu | 21-12-16

Reageren op dit commentaar

dag Manu,

ondertussen schreef ik je Blog al bijna vol.
Ik moet me dringend eens laten gaan hier over...
beeld en verbeelding.

mvg

Gepost door: uvi | 21-12-16

De commentaren zijn gesloten.