18-12-16

Achter voordeuren en avondramen

 

 

 

Afbeeldingsresultaat voor waaiende gordijn

 

Foto van het internet geplukt.

 

En nog altijd loop ik graag langs voordeuren en avondramen. Sta ik er even stil, kijk ik er steels naar binnen. En vang ik er een glimp op, in de spaarlampen van de intimiteit. Van het verborgen leven achter voordeuren.

Wat ik er allemaal al heb vermoed, in die snelle glimpen.

De stille gruwel die zich soms – of vaak? – afspeelt achter onze gevels: ik heb geen bewijzen, ik ben er zelfs niet de poetsvrouw, laat staan de hoofdgetuige, maar ik ben er zeker van. Of ten minste mijn verbeelding is dat, want weinig wat meer tot die verbeelding spreekt dan deuren en gordijnen.

Als huizen konden praten, we zouden wat ­horen. Alleen al over de woon-, de eet- en ander verlichte kamers.

Wat er zich verder afspeelt waar niemand ooit komt, tenzij de bewoners: wie heeft er enig idee? Wie weet er hoe de anderen, zowel de ­buren naast de deur als de vrienden in het hart, wérkelijk hun dagelijkse bestaan in hun luwte slijten?

En ik heb het niet over ‘huiselijk geweld’ of ‘verkrachting onder partners’. Daar staan terecht straffen op.

Het gaat om de dagelijkse, kleine, terloopse, haast onzichtbare, sluwe, dodelijke intimiteit. Van de tongen tot de gestes. Van de badkamers over de kinderkamers tot de slaapkamers.

Tot, natuurlijk, de hartkamers en de hoofden – daar komen zelfs de poetsvrouwen niet.

En wie weet wat wij te horen zouden krijgen van onze trouwe poetsende getuige, nu ze al twintig jaar ons wekelijks stof verwijdert en dweilend naar onze kamers luistert. Ik weet niet of ik het zou willen weten.

Uit: Si & la - Bernard Dewulf
Het Weekblad van DS - zaterdag 17 december 2016

 

 

 

Ik heb nooit een poetsvrouw gehad
in mijn leven.
Een vrouw wel. Als je die tenminste kan hebben.

Het klinkt zo bezitterig.

Alsof ze een auto is
of een mobieltje.
Onroerend goed. Vastgoed.

Terwijl je naar ontroering en vervoering snakt.

Zoals gordijnen
in de zomer spelen
voor het open venster. Met de wind.

In de luwte van zijn streling.

Een onzichtbare minnaar
die haar lusten laaft.
Van tong tot teen.

Achter voordeuren en avondramen.

 

 

 PS.
In de intimiteit van de avond, geven de ramen zich bloot.
Als doorkijkblouses.
Boeken tegen de wand. Waar de verbeelding woont.

Of kille lampen.
Boven de balansen van een boekhouder.
Die de tijd consolideert, tot na de komma. Nuttig.

 

299596

 

bernard dewulf

 

 

De commentaren zijn gesloten.