15-12-16

vergeten is verdwijnen

.

 

 

 

Lieu de mémoire - Mijn bestaan


De cello klaagt.
Bij Klara.
Misschien treurt ze wel.
Om vroeger.

Eeuwen van vergetelheid.
Gekreukte partituren.
Uren met Bach.
Tous les matins du monde.

11/01/2011

Staat op de eerste pagina
van het 'vergeetboek'. In potlood.
'Gekregen van .....'.

En dat ik niet meer weet
of het sneeuwde. Die dag.
Hoe zij me aankeek,
toen ze mij het boek cadeau gaf.

Vergeten is verdwijnen.
Uit je eigen bestaan.

 

 

 


PS.
En daarom moet ik blijven schrijven.
Of ik houd op te bestaan.

 

 

Lees meer...     16-04-12 

 

PS. Hoeveel tijd rest mij nog. In mijn bestaan. Vooraleer ik wit word. Zonder enig verleden.

 

162.342

 

 

Lees meer...

23-03-13 | Permalink | Commentaren (2)

Mon lieu de mémoire

 


Mensen hadden sporen
doorheen het schilderij getrokken.
Ik zag het aan de verf. Vegen
door het veld. Platgetrapte vlekken.

God de Pointillist
had nochtans met zorg en geduld
de weide uitgestippeld. Vakkundig open 
gespreid. Een bloemrijke zondagsschilder.

Van korenbloemen, klaprozen, gele akkerkers,
Jacobskruiskruid, wie weet, gisteren dacht ik ook nog
blauwe distels. Maar neen. Het zijn imitatoren.
Misschien wel kruisdistels of blauwe zeedistels.

O, jawel, een zee van blauw.
Alleen al om de namen
wil ik het doek zo bewaren in mijn museum.
Mon lieu de mémoire.

Dat goddelijke strand. Op een zondagochtend.

 

 

PS.
Een kwartier wandelen en ik ben in de middeleeuwen.
Midden een abdij. Tussen de stilte van de zerken.
De grafdelver was druk bezig met een verse dode.
Een zestigtal per jaar. Naar de eeuwigheid brengen. Dat is zijn vak.

Maar hij deed het graag. De veerman.

PS.
Het is onbegonnen werk de stilte op papier te zetten.

Ik hoorde de bomen bidden.
De struiken bogen alsof god passeerde.
In het diepst van mijn gedachten.

De trein was anachronistisch
weer een beetje aan het reizen. Een lange hals
over de horizon.

Maar schoner lied dan laag overvliegende zwanen,
bestaat er niet.
Bach is een povere imitator.

 

PS.
Onder de planten die distel worden genoemd omdat ze er distelachtig uitzien,
zijn er trouwens een paar die niet ’echt’ zijn.
Kruisdistels zoals de blauwe zeedistel (Eryngium maritimum),
de echte kruisdistel (E. campestre) en de vlakke kruisdistel (E. planum) zijn
schermbloemen die zich verkleed hebben als distel.
Maar goed, een kniesoor die daar moeilijk over doet.

Uit Trouw.


http://www.trouw.nl/tr/nl/4932/Tuinrubriek/article/detail...

 

 

 

 

Lees meer...

08-09-14 | Permalink

Lieu de mémoire

 

 

De herinnering
is een heerlijke uitvinding van
God de Schepper.

Ze maakt iets wat banaal of gewoon was
later
tot een warme werkelijkheid.

Zoals het nooit was.

Maar dàt is nu totaal onbelangrijk.
Enkel telt
hoe de herinnering verder leeft.

Het verleden gebed
in het heden.
Vroeger om van vandaag te houden.

Alsof het zo gebeurd was.

 

 

PS.
Tussen de plooien van Toon
vind ik een fotootje van Iep.
Ooit ging ik met de kleinkinderen kijken
naar een tentoonstelling in het Museum.

Of ze enthousiast waren?
Ik weet het niet meer.
Zouden ze nog aan Iep terugdenken?

Er weent een gevoel van tristesse in mijn geheugen.
Wellicht aangewakkerd door Connie P.
die beschrijft hoe een dochter van haar overleden geliefde Hans,
ook dood gaat. En aan haar kinderen denkt die ze moet achterlaten.

Ik vertrek niet naar Isphaan. Ben immers geen tuinman.
Sterf liever tussen de plooien van mijn herinneringen.
Hier in dit huis. Waar alles gebeurt zoals het n-ooit waar was.

 

"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs.
Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire."

Citaat uit 'La jolie Madame' - Andrzej Szczypiorski
genoteerd in
'Logboek van een onbarmhartig jaar' - Connie Palmen
pag. 105.

 

194.932

 

Lees meer...

05-02-14

 

*****

 

 

 

Zal de zee
mij herinneren
als ik uit dat lange lint stap

gespannen
van land naar stad
langs wiegende weiden

en zij wacht

nog even waad ik
door dit wit
met trage golven van zinnen

die zoeken naar vroeger
toen we nog geurden
naar onze jeugd

en veel later in gedachten hadden.

 

 


PS.
Straks zie ik haar weer.
Versierd met blauw en meeuwen.
En zacht zand aan haar voeten.

Dan mag ik vroeger weer even vergeten.

 

 

 

Commentaren

"Alles is ver. En de liefste dingen nog verder ..."
HdC

Gelukkig (?) blijven de herinneringen.
En de weemoed.

Slaapwel Uvi.

Nina

Gepost door: Nina | 15-12-16

Reageren op dit commentaar

ondertussen is het ochtend, Nina,

en verzamelde ik gisteren voldoende heimwee om de zee te bewaren.
Het aanrollen van golven, het klotsen rond de pier
en vooral die wiegende zeilschepen die schreeuwen over de daken.

Straks als ik een meeuw zie zeilen, word ik weer een roerloze reiziger...

Gepost door: Uvi | 16-12-16

Gepost door: Uvi | 16-12-16

ondertussen is het ochtend, Nina,

en verzamelde ik gisteren voldoende heimwee om de zee te bewaren.
Het aanrollen van golven, het klotsen rond de pier
en vooral die wiegende zeilschepen die schreeuwen over de daken.

Straks als ik een meeuw zie zeilen, word ik weer een roerloze reiziger...

Gepost door: Uvi | 16-12-16

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.