13-12-16

schrijven is schrappen

 


Hoeveel mag ik schrappen
vooraleer
ik mezelf niet meer terugvind

in dit wit

maar slechts hermetisch
onvindbaar overblijf
verscholen in wat onleesbare woorden

sporen

voor later
als ik weer op zoek ga
naar mezelf

tussen de regels.

 

 


PS.
Ik voel me een vreemdeling, een vluchteling.
Tussen de flikkerende leegte van de Koppen
in de Krant en de VRT-redactie.

Waar kan ik schuilen? Vluchten kan niet meer.

 

PS. Uit het dagboek van Marius.

Dagboek

Zaterdag, 28 januari 2012

De hele middag op bed gelegen, maar wat me hindert is voor niets geweken. In het ziekenhuis moet je lange gangen door, het is er warm en druk. Het is echt een noodmilieu. Ik ben uitgeput. Die regel over de toekomst is een samenvoeging van twee regels die ik in het ziekenhuis las, niet ondertekend, maar de toekomst is zo verward en onzeker dat ik het er niet over ga hebben. Echt een thema om alle zwartgalligheid in te dumpen. Het gaat niet goed met me. Het is niet de eenzaamheid die me bedrukt, het is mijn lichaam, het enige toevluchtsoord dat ieder ‘ik’ gegeven is.
Leef ik met de rug naar de wereld? Ik dacht het niet, maar mijn wereld verandert wel.

 

 

De commentaren zijn gesloten.