12-12-16

en toen vond ik dit...

 

 

De precisie van poëzie

 


Alsof

Er moet een huis zijn op het einde van de weg,
het moet om dit gewicht te kunnen verder dragen.
Volgens de wetenschap is er alleen een vlek,
een blinde vlek, de grootte van een tafellaken,

maar wetenschap bekijkt de dingen nooit zo fijn
als poëzie, die steunt op ruimere archieven.
...

Uit 'Toegedekt met een liedje' - pag. 79 - Charles Ducal


...

De vibratie van een beukenblad.
Natuurkundig bewogen.
Op de algoritmen van de wind.
En hoorbaar in een alfabet.

Verloren in mijn onbeschaamde tuin.

De kleur van een klaproos.
Het oude palet
van een berm.
En de twijfel van tulpen.

Op mijn keukentafel.

Zo notuleer ik
als een notarisklerk.
Het geduld van woorden.
Tussen het ambachtelijk wit.

Waar ik wil wonen.

 

 

 

PS.
Mijn boekhoudkundige lezers zullen hun wiskundig hoofd schudden.
Ik begrijp dat.
Maar m.i. kan de precisie van poëzie niet vastgelegd worden
in een exacte formule. Niet accurater dan in een metafoor.
De balans van m'n geluk slaat door onder het gewicht van ochtendlicht.
Een woord, gelezen of gehoord.
Ongevoelig voor de ratings van beursgenoteerde ideologen.



 

 

142.020

Lees meer...

04-09-12

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.