01-12-16

waar is dat feestje

 

Toen ik in Gent studeerde, kwam ik op een vooravond in november bij mijn lief op kot. De kamer hing vol wimpels. Was er iets te vieren? Het was er thuis zo uitgegomd dat ik niet eens wist dat ik jarig was. Ook feesten moet je leren. Ik heb het nooit gekund. Rond mijn dertigste heb ik het nog één keer geprobeerd. Een huis vol mensen. We waren jong en glansden. Er werd gedanst, gelachen en gezongen. Iedereen amuseerde zich rot. Ik zag het allemaal gebeuren en wist meteen dat het de laatste keer was.

Dat onvermogen is niet alleen triest. Ik ben altijd gevoelloos gebleven voor die traumatische ronde getallen. Veertig, vijftig worden. Alleen 60-plus worden, deed pijn. Ben die dagen in mijn dooie eentje in Compiègne op hotel gegaan. Met een volle vaas bloemen en Le Rouge et le Noir van Stendhal. Dat was de juiste keuze.

Altijd ergens, altijd iets - Michiel Hendryckx - Weekblad van DS - zaterdag 26 november 2016

 

                                                              ...


Ik ben nooit goed geweest in feesten.
Dan was ik niet wie ik was.
Maar paste mijn profiel aan.
Aan de gestelde verwachtingen.

Waarachter ik kon verdwijnen.

De lichtjes op het Stadhuis oefenen
voor hun kersttooi. Ze glinsteren gedwee.
De Grote Markt verandert
in een kunstmatige Wintertuin.

Verwondering wordt aangewakkerd tot verbazing.

 

 


PS.
Vroeger vond ik het maar niks die kerstverlichting in de straten.
Nu durf ik al eens de bus nemen, 's avonds, om door de stad te wandelen.
En dan word ik weer dat jongetje uit duistere tijden.

Geen verlichte straten in het dorp. Geen beeldscherm in huis.

De tijden zijn veranderd. En de dagen van plezier naderen ongenadig.
U zal zich amuseren. Verplicht en Vrolijk. Zelfs op Kerstmis.
Prettige Kerstdagen. Nooit krijg ik het over mijn lippen.

Zalig Kerstmis. Zelfs als ik niet meer geloof.

 

PS.
Goed gevoel, is meer dan de titel van een blad.
Met een beetje geluk woont het in jou.
Als je een warm huis hebt, de dakgoot niet lekt en
er nog wat in je frigo ligt.

Plus: niets horen van je kinderen. Dat helpt buitensporig.
                                             ........

 

Ondertussen is het vijf jaar later. Gisteren ben ik in ­alle rust 65 geworden. Voor de gelegenheid zijn we naar de 18de eeuw uitgeweken. Aan de oever van de River Trent in het graafschap Lincolnshire. Het kasteeltje is van The Landmark Trust, een Britse organisatie die historische gebouwen restaureert en beheert als vakantiewoning. La vie au château in zakformaat.

Buiten raast een eerste najaarsstorm, binnen brandt de haard, er is muziek van John Jenkins. Straks lees ik verder in Wuthering Heights. Het mooie aan ouder worden is dat je inderdaad eindelijk alles op een rij hebt. Precies weet met wat je tevreden bent. De verrassende schoonheid van een eenvoudig slotakkoord.

Altijd ergens, altijd iets - Michiel Hendryckx

 ...

 

PS.
Eenvoudig.
Tja, dat is blijkbaar voor iedereen anders.

Woorden worden uitgehold en opgevuld.
A la carte et à volonté.

 

 297585

 

De commentaren zijn gesloten.