30-11-16

Tegenziel

 

 

Niemand is gemaakt voor iemand. Soms
raken wij verstrikt in het lamento van een tegenziel.
En is niet, zei je, elk moment bereid
tot de fabels van het vel, het sprookje van de oneindigheid?


Uit 'Blauwziek' - pag. 24 - Dido's klacht - Bernard Dewulf

 

 

Etudes

Het begin
is wit. Nog niet gevallen
sneeuw

van gedachten
woorden zonder lichaam
letters zonder huid

nu pas kan je me lezen

zodra ze zich bekleden
met inkt
op vel van papier

gesproken
verdwijnen ze als warme adem
in vrieslucht

geschreven stollen ze in tijd. Een oefening in zwijgen.

 

 


PS.
Terug naar het geschreven woord. Tastbaar.
Textuur van vorm en gewicht.
Vermomde schrijvers.

Laat mij het fluïde van de 'virtualitijd' vermijden.
En me bekeren tot papier.
Voelbaar in bundel en boek.

Als de avond moe is van het praten.

 

297437

29-11-16

twijfel, een wachtkamer

 

 

Zoveel niet weten.
Niet gemeten twijfel.
Haperingen.

In liefde
gedachten en woorden.
Geschreven aarzelingen.

Waar geraak ik
hem kwijt.
Mijn gezel doorheen de tijd.

 

...

 

 

Twijfel à la carte:

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=twijfel

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 

 

297288

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

27-11-16

En niemand raakt ze aan

 

Het is ook wat handen dagelijks doen, begroeten én afscheid nemen. Samenkomen en uit elkaar gaan. Ontmoeten en verlaten. Niemand weet wat zijn laatste hand zal zijn.
...
Ogen en handen luisteren nauw in de verf. Misschien omdat ze het meest beweeglijk, onbegrijpelijk en ongrijpbaar zijn. De ogen zijn de vingers van de blik, de vingers zijn de ogen van de tast.
...

 

Herinnering aan het sterfbed van mijn moeder, 1965, Roger Raveel.
Collectie verzameling SMAK Gent. Marleen De Muer

 

Alles in dit schilderij beweegt, ademt, zindert, wervelt van kleuren, ruimte en bezieling – behalve die afgezonderde hand. Die ligt doodstil en te langgerekt in het laatste bed. Alsof ze zich uitstrekt naar iets dat wij, levenden, niet kunnen zien.

En niemand raakt ze aan.

Ik weet niet of ze dat bedoelen met ‘palliatief’ of ‘euthanasie’: dat ergens een andere hand ons nog aanraakt voor we gaan. Alsof we die ons eeuwig zullen herinneren.

Of dat iemand toekijkt: zo dus, uiteindelijk, verlaten wij de wereld, met een afgezonderde hand die zich uitrekt, nog even reikt naar het licht, het laken, de kamer, het tijdstip. En wacht tot nog iemand ze vastpakt. Of niet. Of niet kan. Of niet durft. Of vreest: straks is het aan mij.

Straks verdwijn ík in dat vreemde grote witte, ijle vierkant in het schilderij. Waarvan niemand weet wat het betekent.

Uit 'Reflector' Bernard Dewulf ziet een beeld en denkt aan kunst. Weekblad DS - 26/11/16

 

 

En niemand raakt ze aan.

En toen dacht ik: dit is de definitie.
Van eenzaamheid.
Geen hand of herinnering.

Huid zonder belang.
Bekleed met gemis.
En verlangen.

En niemand raakt ze aan.

Geen ogen
die je volgen naar de keuken.
Geen streling
door je haar.

Geen warme adem
over je schouder.
Geen traan
over je losgelaten.

Want niemand raakt je aan. Ook niet in Ispahan.

 

 

 297041

 

26-11-16

En toen gebeurde er niets...

 

En toen gebeurde het.

Nog even keek ik terug in de krant. Omdat er, zo bleek, ook al ‘kunsthuid’ bestaat die ­‘levensecht en warm aanvoelt’. Zoals skai en ­leder, nylon en zijde, zeemvel en zeemvel. Zodat er dan toch, misschien, op een dag, een gloeiende seksrobot aan mijn ontbijt zal zitten met koorts in haar batterijen.

Daarna keek ik weer op. Ik denk dat ze al in het buitenland zat, toen ik het zag. Ik schrok niet, ik keek niet weg, ik gilde niet. Ik had gewoon haar eerste grijze haar gezien. Na al de jaren van het zwarte, tienduizend ontbijten lang.

Het was er maar één, maar het was er. Ook het ochtendlicht kon er niet naast kijken. Het was zelfs alsof het bewust dat ene haar eruit lichtte, terwijl ik nog in eergisteren en zij in gisteren zat. Aan het begin van vandaag. Met een seksrobot straks, in een zeemvel.

Ik bleef er maar naar kijken. En het ontroerde me.

 

Uit: Si & la - Bernard Dewulf - Het Weekblad van DS - zaterdag 26 november 2016

 

 

Wellicht ben ik veel te vroeg geboren.
Je merkt dat aan mij.
Te traag en te romantisch.

Nog niet klaar voor een seksrobot.

Ik ben altijd technisch onhandig geweest.
En kan me levendig inbeelden wat er gebeurt,
als het zover is.

Je zit bijna aan de zevende hemel
en, ploeps, daar is de batterij plat.
Van zo'n metalen seksmadame.

Daar zit, lig of sta je dan met al je briesende lusten. En spetterende goesting.

Neen, geef mij dan maar
haar zuchtende haar, die eindeloze huid en deinende duinen,
Van een golvende geliefde. Zonder batterij.

Zoals. De zee en haar strand. Ebbe en vloed. Het gaan en komen.

 

 


PS.
Ontroering. Dat is mijn trefwoord. Het werkwoord van weemoed.

 

 

 296915

25-11-16

de dingen die niet voorbijgaan

 

19-06-12

Zoek : ochtend

Ochtend

 

En de dag staat klaar.
Om te vertrekken.
Nog wat onwennig.

En dan zingen weer de merels.
Tjilpen mussen in de hagen.
De wind ligt nog te slapen.

En gisteren
is veilig opgeborgen.

Mijn tafel streelt haar dichters.
De avond is nog ver.

  

 

134.444

 
 
 
****
 
 
PS.
Vorig dagboek.

Neen, zo kan ik de dag niet laten beginnen.
De wereld die horen jullie nog de ganse dag. Op de radio.
En vanavond breekt hij weer binnen. Via de tv.

Laat ons de tijd koesteren.
Alsof hij alleen bestaat uit schoonheid.
En genoeg gemis om ernaar te verlangen.

Ik wens jullie een schone dag.
 
 
 
 
 

oorzaak en gevolg van het probleem: alleen jij en ik

Hij heeft het over een selfie die Brexit-voorman Nigel Farage een dag eerder heeft rondgetwitterd na zijn bezoek bij Donald Trump. ‘Zie ze daar staan in de Trump Tower, voor een stupide, kitscherige deur vol vergulde tierelantijnen’, briest Schama. ‘Ze glimmen van plezier. Trump steekt zijn duim op, heeft heel onpresidentieel geen stropdas om. Dit zijn zogenaamd de anti-establishmentkampioenen van het gewone volk en ze baden in bling.
Het probleem is dat alleen jij en ik en de lezers van deze krant die foto zullen zien als een symbool van brute vulgariteit. De rest van de wereld zal zeggen: niets mis mee toch?’
¨¨¨¨
Gaan we weer die kant op?

‘Jazeker. Niet omdat Trump een tweede Hitler is, dat is hij niet. Trump is een psychopathische narcist met de aandachtsspanne van een vlieg. Maar fascisme komt in vele gedaanten. Trump heeft een stem gegeven aan authentieke, hardcore fascisten. Ultranationalisten die immigranten willen uitzetten, die tegenstanders criminaliseren. Het is een Poetin-achtig fascisme dat zich nu ook snel verspreidt in heel Europa. Volgend jaar kan het alleen maar erger worden, als er verkiezingen zijn in Nederland, Frankrijk en Duitsland.’

‘Trump heeft uitspraken gedaan die voorheen ongehoord waren. Extremistische ideeën zijn nu binnengedrongen in het mainstream discours. Hij heeft het plezier van de haat doen opvlammen. Door zijn uitspraken worden zaken gelegitimeerd, uitlatingen waar men zich vroeger dood voor zou schamen of die je alleen tegen vrienden durfde te zeggen als je heel dronken was. Dus ja, dit is precies zo’n situatie als in de jaren 30. Er komt een laag eelt over onze beschaving te liggen. Straks zullen er bussen en treinen zijn in Amerika die mensen afvoeren en zal het volk zeggen: heel jammer, maar het zijn nu eenmaal illegale immigranten. Je hoeft niet op zoek te gaan naar swastika’s in de straten om te weten dat we een zeer grimmige tijd tegemoet gaan.’

Uit De Standaard - 25 november 2016

NRC Handelsblad - Simon Schama - Het gezicht van een wereldrijk. Groot-Brittannië in portretten.

Vertaald door Karina van Santen en Martine Vosmaer, Atlas Contact. 592 blz., 39,99 €. Oorspronkelijke titel: ‘The face of Britain’.

...

In de lobby van het hotel Ambassade luistert iedereen intussen mee naar de tirade van de hevig gesticulerende schrijver:

‘Het paradoxale is dat de waardering voor Obama nooit zo hoog is geweest als nu. Hij verlaat het Witte Huis met populariteitscijfers van 56 procent. Diezelfde kiezers hebben nu gestemd voor een president die alles van tafel zal vegen wat Obama tijdens zijn presidentschap heeft opgebouwd....

 ***


Ach, wie heeft er nu sympathie voor die twee 'vulgaire' gasten.
Maar dat is naast de kwestie.
Wat mij 'bedroefd' maakt, en wat 'de goeden' weer eens vergeten,
is de vraag naar 'het waarom'?

De toekomstige gevolgen (die nog werkelijkheid moeten worden) in het Trump-tijdperk,
zijn reeds ten overvloede beschreven.
Maar waarom kwam het zover dat zo'n grote groep van de hoopvolle Obama-kiezers
nu plots "hardcore fascisten" zijn?

Ik vrees dat deze heren te veel de juiste Kranten lezen in de dito Lobby
van een hautain Hotel om daar een antwoord op te kunnen geven.

 

 

PS.
Laat mij mijn ogen dichtdoen en zwijgen.
Wachten. Tot het te laat is.
En dan verdwijnen.

De geschiedenis wordt geschreven door krijgsheren en historici.
De slachtoffers.
Dat zijn jij en ik.

 

 

296798

24-11-16

de troost van een doorkijkbloesje

 

Op een heldere, lichte manier beschrijft ze hoe kunstwerken haar raken. Zo zit ze graag op de bruine sofa naast de heel aardse Marie, de echtgenote van schilder Jean Brusselmans op het schilderij ‘Dame au canapé’, vraagt ze zich af of het verhaal dat een taxichauffeur haar ongevraagd vertelt, evenzeer of even weinig kunst is dan het verhaal dat een jonge vrouw, die deel uitmaakt van een performance, haar vertelt in Tate Modern. En vertelt ze hoe het zeepje op de foto ‘Diagonal composition’ van Jeff Wall haar terugkatapulteert naar het handenarbeidlokaal in de lagere school.

Heerlijke stukjes over hoe kunst plotse doorkijkjes kan bieden en het leven bijzonder kan maken.

Uit: De Standaard - De troost van kunst 

Merel Bem - Doorkijken. Kunst voor het dagelijks leven.  De Bezige Bij

 


Bent u gehaast, meneer?

Hij zat op een november-terrasje alsof het zomer was.
Ik twijfelde om tijd te winnen.  En zocht naar een uitvlucht,
maar voelde me empatisch aangesproken. Een barmhartige wandelaar.


Wat mag ik u aanbieden?

Ik zette mij neer, meer uit mededogen dan wegens interesse.
Er was geen enkele barricade. Tussen deze twee toevallige onbekenden.
Geen schroomvolle sluier over zijn woorden. Pudeur behoorde niet tot zijn spreektaal.

Ah, dan bent u van mijn geaardheid, concludeerde hij fout.
Ik vertelde hem dat ik zopas een buschauffeur een compliment had gegeven.
In zijn masculiene verbeelding zag hij alleen mannen achter het stuur van zo'n vehikel.
Fout dus, het was een jong blond meisje. Dat aantrekkelijk en behendig zo'n lange harmonica-bus over de weg loodste.

Ik was flamboyant, maar niet zijn type. Oef!
Once you go black, you always go black. Was zijn statement.
En ik dacht aan een dode zwarte zangeres.

Enfin, er kwam geen einde aan zijn straffe verhalen.
Zijn grote liefde, waarmee hij, tot zijn spijt, nog nooit gevrijd had, woonde met z'n vrouw boven hem.
Die man had zijn pleegzoon verkracht.

Toen werd ik toch gehaast. En moest naar de Delhaize.
Hij bedankte mij. En was blij mij ontmoet te hebben.

 




PS.
Sjonge, ik moet echt niet op reis om overvallen te worden door het avontuur.
Integendeel. Ik moet zelfs oppassen
voor het onverwachte gevaar in mijn eigen stad.

PS.
Het moet in de jaren zeventig geweest zijn. In de Parijsstraat.
Ik pendelde toen naar mijn werk. Te voet.
En kruiste haar nu en dan. Op het smalle trottoir.
Waar onze ogen al eens aan mekaar bleven hangen.

En toen die dag als geen ander, zag ik ze weer aangewandeld komen.
Haar vestje voldoende losjes open.
Zij droeg een doorkijkbloesje. En prachtige jonge borsten.
Bedekt met zwarte toile. Alsof ze in de rouw waren.

 

Doorkijken. Kunst voor het dagelijks leven.

Ach, de troost van een herinnering.
Voor een oude man. In november.
Des avonds als de weemoed komt die niemand kan verklaren.

 

 

23-11-16

de valiesman

 

 

 

Afbeeldingsresultaat voor Jef Blancke

 

Beeld van Jef Blancke

 

 

Toen wilde hij terug
naar vroeger
zijn jaren dichtgeknoopt

een handelsreiziger in weemoed

zijn dromen waren moe
en de herinneringen aan z'n niet gestelde daden
zaten in de weg alsof het barricades waren

spijt blonk als glad ijs
over de weg

alleen vergezeld van zijn valiezen
leek hij nog op een weldenkende heer.

 

***

 

 

Jef Blancke (Anderlecht, 1945) is romanschrijver en schilder. In 1993 debuteerde hij met de roman Een blokje om. Daarna begon hij verwoed te schilderen. In 2000 publiceerde hij opnieuw een roman: Holleweg. Naast talloze tentoonstellingen werden van hem door Uitgeverij P een aantal schilderboeken uitgegeven, van poëtische teksten voorzien.

 

 

296636 

aangeraakt

 
Duurzaamheid is een zeldzaam goed, op alle vlakken. Alles verbrokkelt, en gaat te snel voorbij. Ook de liefde lijkt niet stand te houden. Liefde gaat over, is te kort, blijft niet ontbranden. Als de liefde weg is uit een relatie, breken we die relatie op. Ander en beter. Het is op zich niet verkeerd om kortere relaties te hebben in het leven. Het zou zelfs best 'normaal' genoemd kunnen worden. Maar hoe komt het dan dat de duurzame liefde, liefde dus die een groot deel van een mensenleven blijft duren, voor de meesten een na te streven ideaal is?

Zo begint Dirk de Wachter zijn boekje 'Liefde Een onmogelijk verlangen?'


aangeraakt

 

zachter dan lippen
legt zij de avond
over zijn adem

zij dekt hem toe
met al haar zinnen
en breekt de lettergrepen

open
om haar vlinders los te laten
die ze spaarde

voor hem toen ze nog honig in zich droeg.

 

 

PS.
De tijd is de landmeter die ons leven verdeelt,
nu eens een veld verdriet,
soms een perceel geluk,
dan weer een lege plek voor iemand om te blijven.

PS.
Ik word door elkaar geschud. Gisteren gekeken naar een documentaire die ik iedereen kan aanbevelen. Natuurlijk is mijn smaak geen garantie voor u.

A Family Affair - 2Doc - NPO

Ik heb mezelf al dikwijls de vraag gesteld: hoever kan en mag je je je eigen leven leiden?
Zonder rekening te houden met de ander.

Ik weet het nog altijd niet.

In de documentaire zie je een dame die haar schoonheid gebruikte om haar leven te leiden. Een mannequin in de jaren vijftig.
Ze verlaat alles en iedereen. Inclusief haar kinderen.
En wat de gevolgen daarvan zijn.

Ik bewonder ze. Stiekem en beschaamd. Maar ze doet me ook sterk twijfelen.

 

 

 
www.npo.nl
Tom Fassaert ontvangt een geheimzinnige uitnodiging van zijn 95-jarige oma Marianne uit Zuid-Afrika. Het is het begin van een emotionele zoektocht naar de verstoorde relaties binnen zijn familie.

 

 

22-11-16

de man zonder eigenschappen

 


Lees mij niet dood
maar schrijf mij
naar de hemel

geef mij vleugels
wind en bomen
goesting en gemis

zodat ik kan wonen in je dromen.









PS.
Veel soeps vind ik niet op FB. Misschien is mijn appetijt niet groot genoeg.
Mijn smaak fout. En niet van deze tijd.

Maar één man volg ik op de voet. Pierre Plum.
Hij is speels en onuitputtelijk. Rijk.
Als kennis geluk is, dan is hij buitensporig gelukkig.

Citaat op FB:
"Het was allemaal buiten hem gebeurd. Hij kon gewoon maar zijn geruisloze weg verder zetten. ...".

Mijn reactie:
Hoevele mensen leven zo. Begerig in de boekskes lezen, wat ze zelf dromen.
Maar niet kunnen of durven.

De man die niet heeft bestaan.

Zo zie ik soms mezelf. Zonder eigenschappen.
Zonder de Ploem-ploem van het leven...
Je bent wat de anderen van je maken, lees ik. Vrees ik.

Niet de waarheid of de werkelijkheid, maar de perceptie telt. (A la Steve S.)

 

 

 296438

21-11-16

Semper aperta - Torfs in de Champions League

 

Dood vereenzaamde Rosa (81) revolteert Spanjaarden

Hoewel de economie aantrekt, blijft de armoede in Spanje schrijnend.
Het symbool van een mogelijke revolte: de 81-jarige Rosa, gestorven door een omgevallen kaars in haar van gas en licht afgesloten appartement.

Meer doden door kou dan in verkeer

 

 

 De Standaard

 ...

 

Rectoren in Heidelberg

In de Alte Aula hangt het wapenschild van de universiteit. Het toont een redelijk verstandig ogende leeuw die een boek openhoudt, met daarnaast de spreuk van Heidelberg, “semper aperta”. Altijd open. Het boek. En de geest.

Ik keek er vaak naar tijdens de vergadering van LERU, de League of European Research Universities, een groep van drieëntwintig universiteiten, waaronder Leuven. Twee keer per jaar vergaderen de rectoren en vicerectoren-onderzoek bij één van de leden. LERU is de voorbije jaren uitgegroeid tot een geoliede machine, die over grote universitaire vraagstukken solide papers schrijft en de onderzoekspolitiek in de Europese Unie grondig beïnvloedt.

Vijf universiteiten van het Verenigd Koninkrijk maken er deel van uit: Oxford, Cambridge, Imperial College, University College London en Edinburgh University. Ze behoren stuk voor stuk tot de wereldtop, om het in belegen voetbaltaal uit te drukken.

Wie niet durft te verliezen, wacht enkel de nederlaag.

 Uit 'De Standaard' - Rik Torfs - 21 november 2016

 

 ...

 

Ik raad het niemand aan een Krant te lezen
in de ochtend.
Het kan je gezondheid schaden.
Vooral je goed humeur.


Een spagaat
tussen droom en daad.
Rosa die gedood wordt
door een kaars.

En tussendoor.

Rectoren in Heidelberg.
De lakeien van de Sedes Sapientiae.
To wine and dine.
Terwijl Rosa slaapt.

 

 


PS.
Heidelberg is Heist-o/d-Berg niet.
Maar veel verder gaat mijn geografisch vermogen niet.
Heidelberg is een liedje uit mijn jeugd.


"Ich hab' mein Herz in Heidelberg verloren" .

En Heist (niet aan zee) een plek dichtbij m'n dorp.
Waar Torfs ooit een jongetje was.
Ik kwam er vele jaren. Onderweg naar Mechelen.

Toen reed er nog een tram.
Met kleine jongens in.
Tranen in hun dromen. En rozen op het bord.

 

 

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.


Soms wordt het gênant. Als ik denk aan al die omgekomen bomen.
Onder zijn voetafdruk.
En Joke die maar bossen moet bebomen.

 

 

 

16:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-11-16

Het wassende water

 

 

 

 

 

 

 

Nu het water dat mij doopte
aan de rand
van mijn geloof de oever aait

staar ik
aan het venster
naar de vloed die mijn jaren
overspoelde

en mij soms verloren achterlaat.

 

 

 

 

 

PS.
Pierre Plum is een erudiete heer die speels schrijft.
Een zeldzaam verbond.
Hij woont in Gent, maar ook in Moerbeke. Aan de vaart.

En resideert ook op FB.

Verleden jaar stroomde het water doorheen zijn pittoreske hoeve.
Kniehoog.
Maar zijn humor bleef drijven. En zijn eega bleef recht.
Als een vuurtoren.

Er dreigt weer gevaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:35 Gepost in Dagboek | Tags: pierre plum | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Waar de egel (niet meer) gaat

 

Afwezig

Als zij weggaat trekt het huis zich terug.
Zij wuift nog en ik woon er al niet meer,
om mij heen verstrakken muren tot een zaak
van steen. Alles wacht op haar om ook van mij
te zijn. Een stoel heeft mij herleid tot
mijn gewicht, kasten staan, raam heeft zicht.
Ik zit aanwezig, nog verbonden met mijn ik.
 
Tot zij thuiskomt van de wereld houdt
de wereld op. Zij vestigt waar zij gaat,
en wat zij achterlaat, het huis en ik,
blijft van haar over, op haar ingericht.

Uit: Waar de egel gaat. (1995)

 




Waar zal ik schuilen
tenzij in jou
nu de wind aan de ochtend schudt
en  van de hoge bomen
hun  laatste bladeren plukt

waar moet ik heen
tenzij naar jou
nu het leven mijn laatste jaren
telt en de negenproef
mijn weemoed toetst aan vroeger

toen ik nog moest later worden.
 


 

PS.
Wolken als woeste legers trekken  over. In de verte hoor ik
het bonken van hun laarzen. Une marche funèbre.
En de zee huilt.  Over de stranden. Daken die kreunen.

PS.
Toen ik gisteren de dikke bloemlezing van Pfeijffer in mijn handen nam,
zocht ik meteen naar mijn geliefde dichter.
Niet één gedicht van hem had de helmboswuivende Keuzeheer
waardig bevonden. Om zijn smaak en de tijd te doorstaan.

Terwijl er heel wat jong geblaat de bladen bevolkt.  Alsof haast alles al voorbij was.



Bernard Dewulf
1995 – Waar de egel gaat. Gedichten. – 52 p. bekroond met de debuutprijs 1996

2006 - Blauwziek
De bundel Blauwziek bestaat uit een viertal cycli, Langzaam oog, Naderingen, Winterhuis en Blauwzieke badkamer, waarin Dewulf zich laat kennen als een weemoedige kijker, een teruggetrokken eenling die vergeefs tracht de wereld buiten te sluiten. Dat doet hij in bedachtzame verzen. In Blauwziek is iemand aan het woord die gelaten het onmogelijke probeert.

Ilja Leonard Pfeijffer
De Nederlandse poëzie van de twintigste en de eenentwintigste eeuw in duizend en enige gedichten (2016)

 

 

 

296138

19-11-16

Gekneusd gras

 

Het nieuwe meisje moest zich voorstellen aan de klas. Toen werd ze toch wat verlegen. Even lachte ze niet meer en hield ze zich vast aan haar vlechten.

Daarna zei de meester dat ze vandaag een vlinder zouden maken. En of het nieuwe meisje dat goed vond? Ja, zei ze, ‘ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Het klasje schoot in de lach en het ene meisje glimlachte weer: hoe kun je nu iets nog nooit gedaan hebben en het wel kunnen?

Dat vond ze wel spannend.

De hele middag was de klas bezig met het maken van een vlinder. De meester had gezegd dat hij wel moest kunnen vliegen. Anders was het maar een domme vlinder.

Het ene en het nieuwe meisje zaten samen in dezelfde groep. En samen hadden ze de vliegendste vlinder van de klas gemaakt. De ene had volmaakte vleugels berekend, naar de beweging van de vogels in de lucht over de speelplaats. De andere had een bries verzonnen in een zomerdag, hoewel het al erg november was.

 

Uit 'Si & la' - Bernard Dewulf - Het Weekblad van DS - zaterdag 19 november 2016




Gekneusd gras

Daar stonden ze. Twee woorden.
Ik schreef ze achteloos neer. In een brief.
Een onverwacht verbond.
 
En, o, mijn God,
wat was ik gepakt door deze metafoor.
Verwonderd. En verrast.
 
Ik kreeg een vergezicht
doorheen dit beeld.
Waarin weemoed geurde naar nat gras.

Een voetbalveld van verloren dromen.



PS.
Ik zag vele velden in Vlaams Brabant. Langs de lijn.
Van aanval en verdediging.
Ego's samengedrukt in een ploeg.
Joelend gras. Of verdrietig. Al naargelang.

Dat gras was verschillend van de pelouse in een tuin.
Die van de buurvrouw.
Groen dat te wachten lag. Op onderhoud.
Op momenten dat het stil was. Steriel gras.

Met een luide motor, wanneer ik aan tafel zat. Te eten.

Zou ze het zomaar kortwieken, vroeg ik me af.
Of het vooraf toespreken.
Met genegenheid en prudentie. Pudeur en barmhartigheid.

Mededogen. Voor de kneuzing die ze toebracht. Aan elk sprietje.




296019

18-11-16

voor herhaling vatbaar

 


Al die nutteloze dingen

 

de geur van een vrouw
en de kleur van haar ogen
het maanlicht op de trap
en het verdriet van rozen

het luiden van klokken
en het botten van bomen
wolken als schapen
en handen die praten.

de inkt van een dichter
en het leeslint tussen zijn woorden.

 

 

 

 

Vanochtend stuurde mij een lezeres deze tekst.
En werd ikzelf een lezer van wat ik ooit geschreven had.
De meest nutteloze dingen zijn mij het dierbaarst.

Ter ere van het weerloze. En van de vrouw.
En God die haar schiep.
In droom of daad. Het deert mij niet.

Maar dat zij op deze wereld is. En bestaat.
Dat geeft betekenis.
Aan mijn ziel en lichaam. 

Een Muzelief.

 

 

 

de jaren van verstand

 


'Nee, en ik ben ook nooit getrouwd geweest', zei ze trots.
'Ik kon elke dag een andere man krijgen. Tot ik ver boven de zestig was nog. Getrouwde mannen wel te verstaan... Dan is er toch iets mis met mannen, en met trouwen?'...

...

Toen ik dit las, werd ik verdrietig.

Ze was 92 geworden en nog niet tot de jaren van verstand geraakt,
dacht ik. Want ik was zelf een man. Minnaar en jager.
En dus loenste ik al eens naar een prooi.

Hoewel ik, geloof me, een heer ben met respect
voor elke vrouw.
Maar helaas, zwak en nu en dan zelf een prooi.
Van mijn verlangen.

Ach, mannen, het blijven jongetjes.

Aan de rokken van hun moeder.
En als dan, op rokjesdag, de wind heel even het textiel beroert
tot boven de knieën van zo'n pedalerend meisje,
dan geraken ze ontroerd.

Tot aan de onschuld van hun 'Eerste Communie'.

 




PS.
De dames zijn veel sterker dan de heren. En geslepen ook.
Zij stellen zich schijnbaar op als een prinses in nood.
Om gered te worden. Door een troubadour. Of een hoofse ridder.
Op zijn witte hengst.

Maar als hij dan met banier, gelaarsd en gespoord,
kwakend over hun gemis en verlangen, draaft...
dan laten ze hem al vlug en verveeld struikelen.
Als een oude ezel.


PS.
Als ik me goed herinner,
moest je tot de jaren van verstand gekomen zijn, (Mechelse Catechismus),
vooraleer je je 'Eerste' of was het 'de Plechtige Communie' mocht doen...

Tja, soms vraag ik me af, of ik ze niet te vroeg gedaan heb.



 

 

17-11-16

Pomme d' amour

 

 

Pomme d'amour

 


Daar is de zon.
Een late appel in november.
Pluk de dag, zeg ik haar.

En ik lach.
Naar haar herfstig rokje.
Een sepia blad.

Nog niet gevallen.

 

 

 


PS.
Naast de kerk staat hij nu leeg te treuren.
Samen met Renée.

Zijn lichaam en ziel
hebben het pand verlaten.
Zonder boeken

heeft hij geen reden van bestaan meer.

Maar wat verder onder overvloedig licht
staan ze nu uitgestald
als weke krijgers.

Om uw aandacht te strijden.


PS.
Vele decennia ging ik langs. Nu ligt de boekhandel
op een plein.
Nog in de stellingen. Te wachten op volle glorie.

 

Geopend van vandaag. Dirk de Wachter kreeg zelfs een eigen standje.

 

 

 

alles wordt nieuw

 


alles is nieuw

ik ben een vreemdeling
op dit wit
vertrouwd en toch verdwalend

de toetsen
zijn mijn gids
ik volg mijn vingers

tot aan het punt.

 

 




PS.
Gisteren zo geprutst dat ik de weg van het www kwijt ben
Windows 10 en al mijn bestanden verdwenen in het niets

toen alles opgestart vanuit de fabriek
daar zat ik dan weer in Home 7. Als een onbekende gast.
Met oude deuren die niet open gingen.

Ik heb firefox in mijn huis gehaald en zie ik word weer nieuwer
maar hoe zit het nu met die virussen en alle andere inbrekers?

 

 

 

16-11-16

een onmogelijk verlangen?

 

pag. 60.

Een manier om te ontsnappen aan hechting, geen blijvende relatie aan te hoeven gaan, is het erop na houden van een platonische relatie. De virtuele liefde via internet bijvoorbeeld. Zoals eerder gezegd belooft deze vorm van liefde de duurzame liefde niet.

Vanaf het ogenblik dat ze samenwonen, lopen deze paren vaak tegen de realiteit van het samenleven aan. In de liefde moet je elkaar onder ogen kunnen komen. Meer dan dat: de ware liefde zit ook in het vlees. Zonder seks heeft de liefde een wezenlijk tekort, want het menselijk dier moet ergens heen.  Bij sommige  geliefden die corresponderen via het internet kan de seksuele achterpoort soms aberrante vormen aannemen.

 Uit 'Liefde Een onmogelijk verlangen?' - Dirk de Wachter

 ...


Stilaan word ik een analfabeet.
Hoewel ik kan lezen. En schrijven.
Maar deze tijden verwachten meer.

Van een Homo Sapiens.

Apps en van die toestanden.
Het is spijkerschrift voor deze geletterde heer.
Hiërogliefen voor buitenaardse wezens.

Maar ik hoop dat ze aan één taal niet raken.
Die van de liefde.
Waarover men niet spreken kan.

Of ze is meteen verdwenen. Tussen het vlees en de seks.

 

 


PS.
Dirk dW en het vraagteken.
Het boekje is licht en flinterdun. Bijna doorzichtbaar.
Ware het niet dat het over de liefde ging.

Haar gevaren, gemis en verlangen.
Haar wegeltjes en valkuilen.
Haar verzuchtingen en vergissingen. Tussen het Tinder-gevlinder.

Dirk spreekt als een orakel. Ik zou zeggen als een Vestaalse Maagd.
Ach, wat geheimzinnigheid moet kunnen.
Dirk heeft zijn eigen alphabet. In de wereld van De Wachter.

Hij houdt van strohalmige gedachten, gewonigheid en zottigheid,
paradijselijkheid, van duurzaamheid en bescheidenheid.
Enfin, veel heide. Zoals ik kende in de Kempen.

Toen ik een jongetje was en losgerukt werd uit m'n nest.
Om naar de stad te gaan studeren.
Tussen de muren waar liefde in een hostie en een remonstrans zat.

Maar daarbuiten, ver te zoeken.

 

PS.
Het boekje, in tegenstelling tot de liefde, is licht verteerbaar.
Ik kan het u aanbevelen.
Zelfs de liefde. Met een vraagteken.

Blijf verlangen.

 

  295.627

15-11-16

Sag mir wo die Blumen sind

 

 

 

Weet je, Marius,

ik begrijp het gewoon niet.
Jij die zo overladen werd. Met feminiene attenties.
Zodanig dat je er bijna onder bezweek.

Waar zijn die bloemen gebleven?

Ik hoor Marlène:
Sag mir wo die Blumen sind.
Maar liever nog luister ik naar Hildegard Knef.

O, wat zou je genieten van hen.
U keuzeheer van schoonheden.
Met een eclectische smaak.

Kom, laat ons even wegdromen op je bank.
Misschien komen we wel in de hemel.
Liefst dan nog, de zevende.

Your humble servant,

Uvi




15 november, 2016 14:31

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=z_K_w1Yb5Yk

 
 
www.youtube.com
Für mich soll's rote Rosen regnen Hildegard Knef Mit sechzehn sagte ich still, ich will, will groß sein, will siegen, will froh sein, nie lügen, mit sechzehn...

 



 

 

 

 

Vriend. Een gevaarlijk woord

 

 


Hij was niet groot. Eerder een doorgeschoten dwerg.
En door de wat manke inplanting van zijn nek
op zijn schouders, deed hij mij wel eens denken
aan een gier. Die geduldig aarzelde op z'n kale tak.

En nu is hij dood.

Tien man was er bij z'n afscheid.
Dat vertelde mij z'n nieuwste vriend.
Die nu en dan langsging.
Om z'n eten klaar te zetten.

Want z'n oude vrienden zagen het niet meer zitten.

Hij rochelde als de dood.
En spuugde in het rond.
Alsof hij de grond wilde bevruchten.

De nieuwe vriend vertelde het mij deze ochtend.
Toen hij de krant gaan halen was.
Van de gestorven man.

En weet je wat hij las?, vroeg hij mij,
alsof ik een quiz kon winnen.
De tv-programma's. Was het antwoord.

Ik zou nooit gewonnen hebben.

 

 

PS.
Vriend. Wat een bizar woord.

Ik weet nog dat de dode man, ik ken z'n naam niet,
mij vertelde dat hij zo gelukkig was met zijn overburen.
Hij kende ze al van in zijn jeugd.

Maar later zag ik dat de deur van die buren dicht bleef.
Ook al was het zomer. Ik passeer dagelijks het parkje met de witte huisjes.
Waar mensen wachten. Op hun dood.

Toen vertelde de nieuwe vriend mij, dat de oude vrienden
afgehaakt hadden omwille van zijn gefluim.
Dat is heel wat anders dan 'gefleem'.

Toen ging de onbekende buur (de nieuwe)
het eten maar klaar zetten. Voor de achtergelaten buur.
En wat babbelen. Nooit had hij zo'n goede vriend gehad,
zei de kleine man tegen de onbekende buur.

Wiens naam ik ook niet ken.

Vanmorgen dus vroeg ik die man 'hoe het was met zijn vriend'.
O, die was al dagen begraven, verrast. Met één r.
Hij was hem nog gaan opzoeken in de geriatrie waarheen hij afgevoerd was.
Toen lag hij daar nog als een prins. Zo gelukkig. Door iedereen verlaten.

Maar hij werd daar verwend. Als een lid van de koninklijke familie.

Tja, zei de nieuwe vriend mij, hij had het ook maar van de buren vernomen,
dat hij de dag daarop gestorven was.
Ze hadden hem zo gevonden. Alleen vertrokken naar de hemel.

En nu ging hij lezen in zijn Krant, zijn tijdelijke erfenis.


Vriend. Ik ben bang van dat woord.

 

 

 

 

 

mooi en zinloos

Het was alsof de poëzie in de keukentafel zelf zat. Alsof er in die nieuwe hoofden telkens een nieuwe taal ontstond. En altijd, even, was er die gedachte: hoe blijven we het verwoorden? Waar blijven we het vandaan halen, in die paar letters die we hebben? Uit dat handvol muzieknoten die de tijd ons geeft.

Hoe blijven we nieuwe zinnen verzinnen, nieuwe muziek zingen, nieuwe bewegingen maken, nieuwe beelden bedenken? Met gewoon doremi een dagelijks uitdijend heelal aan liedjes, die allemaal anders zijn.

U gelooft het of niet, die ochtend ben ik nog uren zoet geweest. Tot het raam er scheel van keek en ik ook die zin niet terugvond op het net.

Eerst de krant, dan de werkkamer, ten slotte het uitzicht: helemaal veranderd heb ik ze met niets dan nieuwe taal.

 

Uit : Si & La - Bernard Dewulf - Weekblad - DS - 5 november 2016

... 

 

"De zin van elke mooie zin, was dat hij mooi en zinloos was."
Cyrano de Bergerac

 

Vermits ik niet aan een oeuvre werk,
mag ik me gewoon laten gaan.
Schrijven. En nu en dan wat schrappen.

Later. Als de inkt al opgedroogd is
op dit wit.
Dat nooit papier was. En ook niet besprenkeld werd.

Niet meer dan schaduw op licht. Wonderbaarlijk toch.

Ik tik hier dus,
zomaar op een willekeurige ochtend, mezelf neer.
Alsof ik wat te vertellen had.

Terwijl ik geen stellingen poneer.
Pro Deo of pro domo.
Neen, ik ben niet meer dan een vallend blad.

En alles wat ik hopen mag,
is dat het even dwarrelt.
Een vlokje sneeuw imiteert.

En dat jij dan even vergat. Of terugdacht aan wat je ooit liefhad.

 

 

 

PS.
Gisteren kreeg ik een (virtueel) briefje. Zomaar.
Omwille van een paar woorden uit mijn Blog.
Ooit was ze in 'de onvoltooid verleden tijd' terechtgekomen door een zoektocht.

Naar Dewulf en Bonnard. En zo was ze hier verdwaald.

Ik vermoed dat ik ondertussen een twintigtal jaren schrijf
in deze wijde wereld. WWW.
Ik heb vele vele brieven gekregen, kort of lang.
En virtueel. E-mails heet dat tegenwoordig.

Ze kwamen zomaar uit het niets. Maar allen verdwenen ze weer.
Naar het niets.
Tenzij enkelen. Enkelen maar die bleven.

Waarom toch?

 

295434

14-11-16

Een Vlaamse Primitief...

 

 

Een schilderij om een museum mee te kopen

Vanavond gaat in New York ‘La route de Rome’ van Paul Delvaux onder de hamer. Sotheby’s schat de waarde tussen twee en drie miljoen dollar. Waarom stoot de Stichting Delvaux zo’n topwerk af? En wat gaat ze met de opbrengst doen?

Het blijft verbazen, met welk sprekend gemak de artistieke waarde van een object soms wordt ingeruild voor monetair kapitaal. Esthetische kracht, kunsthistorische waarde en sociaal belang verdwijnen dan op het achterplan. Er bouwt zich een rituele cijferdans op die pas eindigt met een droge tik van de veilingmeester.

Uit De Standaard van vandaag.

  

 

Het waren de jaren vijftig
en na het wilde leven van WO II,
kapselde de strenge moraliteit zich weer
in de dagen van de gewone mensen.

Het was in illo tempore
dat ik Grieks en Latijn leerde. In een Klein Seminarie.
En ik Onze Lieve Vrouw aanbad
alsof ze mijn geliefde was.

Mijn leraar Frans nam elke leerling,
- in de vierde- apart op zijn kamer.
Om hem te leren bladeren
in La petite Larousse.

Nooit kijken voorbij de roze bladen, was het elfde gebod.

Dat ik meteen geniepig overtrad,
eens terug gezeten op de avondlijke banken.
Van de strenge studiezaal.
Waar het zelfs verboden was te lezen. Tenzij tijdens de toegelaten uren.

Ik keek dus vluchtig en angstig
naar de Kunst & Cultuur. Achter de roze barricade.
En zag tot mijn ontzetting
hoe de mens geboren was.
Mannen met een vijgenblad. En vrouwen als blote engelen.

Zij lieten zien wat in mijn dorp verboden was.
Ik was van toen af aan verloren. En verslaafd.
Aan de Kunst. En later toen ik groot was
aan de tastbare Troost van Schoonheid.

Die zich in het oog en de handen van een mens bevindt.

 

PS.
Een beetje moe van de 'zwarte pieten'-heisa.
Die onze generatie weer maar eens promoveert tot racisten.
Gelukkig wisten we dat toen nog niet.
Terwijl wij torenhoge dozen gevuld met zilverpapier
naar de nonnetjes sleurden. Voor de arme zwarte negertjes.

Ach, het is altijd wel wat...

 

 PS. Citaat uit: 'Mogen er morgen nog kerkklokken luiden? 

Het Pietenpact is een uiting van die eenzijdige kijk op ‘inleving’ en tolerantie. Het is een onnodige, gratuite geste die een zelfgenoegzame elite een goed gevoel geeft, en het zogeheten gewone volk weer in de hoek zet. Dat versterkt bij veel mensen het gevoel dat ze niet meer in hun eigen land leven, dat hun ideeën en gevoelens niet meer meetellen. Hoeveel ‘populisten’ moeten er nog verkiezingen winnen voor onze culturele elite dat begrijpt?

Mia Doornaert is onafhankelijk expert in internationale betrekkingen DS - vandaag.

 

PS.
Gisteren op het middaguur, was het drukker
in Museum M dan op de Meir in 'A'.
Wij wilden More. Zoals in het leven.

Maar, helaas, ondanks de boeiende uitleg
bleef ik een Vlaamse Primitief.
Die zich iets meer aangetrokken voelt tot deze Tijd.

En het devoileren van de hedendaagse Schoonheid.

 

 

 295.335

13-11-16

de Makke elite. Arm maar proper.

Magisch materialisme

Na het Brexit-referendum was er in het Verenigd Koninkrijk een onmiddellijke toename van haatmisdrijven tegen buitenlanders. Vreest u iets gelijkaardigs in de VS?

‘Het zal nog erger zijn. Het VK is een vrij bedaard land. De VS hebben een veel gewelddadiger cultuur. Daar heeft altijd een vileine onderstroom bestaan, die nu in de nationale politiek komt bovendrijven.

Europeanen kijken graag naar de kusten, waar gelijkgestemden wonen, maar wie het land doorkruist, zoals ik in 2010 heb gedaan (voor het boek ‘Reizen zonder John’, red.), rijdt door een hard, ruig en arm land. Die mensen zijn woedend. Als je vraagt hoe hun leven de voorbije vijftig jaar veranderd is, zegt iedereen hetzelfde. In 1960 leefden mensen soberder, maar met zekerheden. Je kwam van school, vond werk, kocht een auto, een huis, startte een gezin. Het was betaalbaar om kinderen te laten studeren en als je pech had, was je verzekerd. Dat is allemaal weg.

Vanaf de jaren 80 moest je met twee gaan werken, vanaf de jaren 90 moest je lenen, vanaf 2000 zakte je helemaal door de bodem. Trump is een rotte tomaat in het gezicht van het establishment.’

‘Ik hoop dat dit een wake-upcall is voor de EU. We hebben nood aan een gezamenlijke defensie en buitenlandse politiek. Dit kan het duwtje zijn’

DS - zaterdag 12 november 2016 - Interview - Geert Mak ziet de EU in zwaar weer belanden met president Trump

‘Wie woensdagochtend moest huilen, schat het juist in’

Volgende maand is hij 70, maar Geert Mak wordt er niet milder op. De man die de grote verbanden ziet en daar dikke boeken over schreef, maakt zich zorgen – over Trump, Europa, de wereld.

Noem mij gerust “de elite” als je dat niet wilt horen.’

 ***

 

Het is zondagochtend en het weer ziet er uit
als de De Standaard.
Somber. Wolken van beton. Een hemel die dicht is.

Ik ga geen stellingen poneren.

Wat zou ik bijbrengen aan de tienduizenden opinies
van deze wereld.
Maar er moet me toch wat van het hart.

Als je maar iets durft af te wijken
van het evangelie van de politiek correcten,
zij die de waarheid en de goedheid in pacht hebben,

dan ben je dom en racistisch. En ipso facto anti elite.

Alsof elite een vies woord is.
Neen, hoe zou ik, terwijl ikzelf een elitaire opvoeding kreeg.
Mààr, in illo tempore, werd er voortdurend gewezen op hun verplichting.

Niet het ego was het epicentrum, maar de andere. Het altruïsme was onze gids.

Nu zijn er elitaire denkers
die aanschurken tegen het establishment. Vies van de verpaupering.
Blind voor het plebs. Gezegend met een mild dedain.

Je hoeft maar naar de ex-EU-crème te kijken
om aanschouwelijk te zien wat ik bedoel.
De Gucht, Nelie Kroess, José Manuel Barosso en soortgenoten.

Met de échte elite, waarde heer Mak, is er niets mis. Wel met het establishment.

 

 

Toch nog een mooie zondag. Blijf genieten zolang het orkest speelt. Van de liefde en het leven.

Straks naar Utopia. The future is More. Alhoewel...

 

 

12-11-16

ontboezemingen

 

Het feitelijke begin was een doodsbericht in de krant. Het modeblad Vogue heeft immers afgekondigd dat ‘de tijd van het decolleté’ voorbij is. Vanaf nu heersen nog hooguit ‘een blote schouder’ of een ‘streepje buik’.

De zoveelste nieuwe zedelijkheid – waar ­miljoenen vrouwen zich, lees ik, naar dreigen te zullen schikken, want Vogue is ‘de modebijbel’.   ...

De mooiere decolletés zijn de nauwelijkse, haast onzichtbare. Niet die bolle decimeters met die holle weg in het midden. Een decolleté is ­millimeterwerk. Misschien komen er wel schuifpassers bij kijken voor de betere vrouwenspiegels. Weet ik veel.

Dan wordt het uitzicht een minnelijk landschap. Glooiend, matig deinend. Of nog beter, in rusttoestand, een stilleven.

Tussen icoon en vanitas.

Ik kan er nu wel poëtisch over doen – en zelfs het wonderlijke spel van clair-obscur in zo’n decolleté overslaan – tik het in op het net en we zien de gruwelijkste vergissingen.

Een decolleté is een stille ode, geen manifes­tatie. Een hommage, geen happening. Een eerbetoon, geen advertentie.

Blader in zijn geschiedenis, al van ruim tien eeuwen terug, en altijd weer krimpt het en zet het uit, volgens een raadselachtige conjunctuur. En ­altijd weer is het op z’n mooist, z’n edelst, zijn ­effectiefst, zijn lichtst wanneer het fluistert, fezelt, suggereert. En glimlacht.

Wanneer het soeverein alleen laat zien wat het wil tonen. Om zichzelf en om niemand anders.

Dan, ja, kijkt mijn mannenblik dankbaar en deemoedig toe. En weg. En terug en weer weg. Als een kat tussen prooi en slaap.

En toen, na uren bladeren, geslingerd tussen schoonheid, vulgariteit, tederheid en lust, kwam ik dus op die eerste zin: ‘Alles van schoonheid luistert nauw.’

Het mooiste decolleté, bedacht ik, is helemaal geen decolleté. Het is een bloesje. Zo met van die knoopjes. Die wat toevallig openvallen.

Op een kier.

Het deurtje naar het paradijs.

Dáár heb ik de mooiste decolletés gezien, waar ik ze niet zag. Een schaduw achter een vergeten knoop.

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf - Weekblad van DS - 12 november 2016

 ...

 

Over sommige dingen
kan je niet spreken. Een onderwerp
waar je amper mag aankomen.

Vooraleer je het beseft, heb je het verpest.

Schoonheid is als een zucht
op een vriesochtend.
Je adem bevriest.

Je ziet wat onzichtbaar is.

Zo wil ik sluiks en slinks
een tijd verwijlen
bij de boezem. Vooraleer hij gestorven is.

Geknakt als een bloem.
Voor de ene een klaproos, voor de andere een Dahlia.
Maar altijd een bloem.

Om van te houden.

 


PS.
Zo lees ik mijn literaire leermeester het liefst.
Groots in het kleine.
Gedurfd in het subtiele.

Met open mond en ingehouden adem
haperde ik door zijn woorden.
Zijn aftastende blik. Zijn strelende handen.

Zoals een zondagsschilder over het landschap. En het doek.


PS.
Liefde, een onmogelijk verlangen?
Nu voor één Euro te koop.
Met een bonnetje in De Standaard.

Straks knip ik mijn gemis eruit. En dan op weg naar de krantenwinkel.
Waar De Wachter op mij wacht. Een poortwachter voor de brug.
Van het verlangen naar de liefde.

 

 295113

  

11-11-16

zee

 

 

 

En het strand
droeg hem als een bootje van papier
terwijl de zee
voorzichtig toekeek

hoe hij in haar armen zou geraken...

 

 

 

 PS. Bij een foto van Tom van Ryckeghem.

 

Dance me to the end... Suzanne

Zoek : Cohen

And you know that she will trust you
For you've touched her perfect body with your mind.

 

***

 

Als ik sterf, zal ik de taal het meest missen.

Astrid Roemer - Berg en dal - Klara - zondag 2 oktober '16

 

 


Het beeld blijft ter plaatse trappelen.
Gevangen in een kader. Het scherm.
Radio vult de kamer. In elke hoek.
De verbeelding golft van muur tot muur.

 

 

 

PS.
Ik ben opgegroeid zonder televisie.
De magie van het woord vloog uit een magische box.
En wij zagen wat we hoorden.

PS.
Weer even als vroeger. Strijken met de radio.
Astrid Roemer bij Pat Donnez en Dick Swaab bij Friedl'.

Literatuur met hersenen. De ochtend is leerrijk.
Denken en doen in symbiose.
Routinewerk onder begeleiding van zingeving.

Dank u, Radio! En dan nog dansen met Cohen.

 
 
 

 

 

 

  En toch maar kijken naar de heerlijke clip. Het galopperende beeld.

https://www.youtube.com/watch?v=IEVow6kr5nI

www.youtube.com
Tango Scene ~ Al Pacino ~ Scent of a Woman ~ Movie CLIP (1992) Leonard Cohen ~ Dance Me To The End Of Love Lyrics: Dance me to your beauty with a burning ...

  290919

 

02-10-16

 

***** 

 

Zopas vertelde mij de ochtend
dat hij gestorven is.
Hij zal zingen vandaag
van Afrika tot in Amerika.

Willem Vermandere zal hem 'un diseur' noemen.
Een dichter. En een zanger.
En menig luisteraar zal spijt hebben
dat niet hij de Nobelprijs won.

Maar die gaven miljoenen mensen
hem al lang.
Zij die een stukje gelukkig werden
dankzij hem.

Al was het maar voor een ogenblik. Dichtbij Suzanne.

 

 

PS.
Sommige mensen laten een leegte achter.
Leonard Cohen niet.
Hij zal mij nog dikwijls vullen.

In My secret life.
Van mij mogen er vandaag vele kaarsjes branden.
En bloemen sterven tegen de tralies.

Maar laat hem vooral zingen... asjeblief. Opdat hij niet zou doodgaan.

 

 

09:38 Gepost in Dagboek | Tags: leonard cohen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

10-11-16

Vivre c' est ma dernière volonté

 

Ik zie ze voor me, deze jonge vrouwen, die terwijl ze onder vuur werden genomen mannenlijven van meer dan drie keer hun eigen lichaamsgewicht uit brandende tanks borgen. Die aan elke stervende nog een keer zeiden dat ze van hem hielden, ook al zagen ze hem voor het eerst. Die voorbijwandelden aan dode moeders in het bos, wier kinderen aan de rokplooien van de levenlozen trokken om eten te krijgen en om te vragen of ze toch weer wakker wilden worden. Maar die over het einde van de oorlog allemaal zeiden: Plotseling wilde ik verschrikkelijk graag leven.

Valerie Fritsch, de jonge Oostenrijkse schrijfster en fotografe, schrijft een brief aan Nobelprijswinnares Svetlana Alexijevitsj.

Uit 'Briefgeheim' - De Standaard der Letteren - donderdag, 10 november 2016

 


Wat heb ik meer
dan enkele woorden.
Wat kan ik je meer
geven dan een ogenblik.

Vooraleer ik vertrek.
Naar Ispahaan.
Waar ik zal leren
hoe het leven

in de dood geborgen ligt. En de liefde.

 

 

PS.
Met welk een gracieus gemak wordt de Amerikaanse kiezer
weer ontmanteld.
Zodat hij bloot de vriesnacht van het leven in moet.

Zij die dikke boeken en kranten vol schrijven,
verpulveren zijn angst en onbehagen.
Leven niet tussen de lege fabrieken of in tochtige krotten.

Met rotte tanden. En dealende kinderen.

Zij vieren de democratie in afgeborstelde woorden.
Met een keurig dedain.
Voor het ondankbare plebs. Racistisch en dom.

Dat tevreden moet zijn met de karige kruimels
van hun American Dream.
O, wat denk ik graag links om ongehinderd rechts te mogen leven.

 

294910

 

 

 

08-11-16

Het kleine geluk

 

 

Le petit bonheur

 

Soms zit het op een tak
te zingen
dan weer zwijgt het wit
tussen de regels

van een gedicht

maar nooit rust het
in je armen
langer dan een ogenblik
eeuwen vergeten vlugger

dan de zee een vis.

 

 

03-08-10

Denkend aan jou

  

En dan kom je binnengewaaid.
Als een vlok sneeuw.
Wanneer de takken kaal staan.

Of een vlinder.
Als de bloesem
aan de bomen hangt.

Zomaar. Ben je daar.

Alsof je nooit
bent weggeweest.
Schrander even verdwenen.

Van het rumoer.
Dat rond je hoofd lag.
Te duizelen.

Zomaar. Ben je hier.

 

22 november, 2014 10:51

 

 

 

PS.
Doden hebben hun eigen taal.
Ze houden van metaforen.

Sneeuwvlokken of vlinders.
Ze nestelen zich in je herinnering.

Vallende bladeren. Of regendruppels.
En dan vergeet ik nog de geur. Een beeld.

Zo zijn we samen dood of levend.

 

 

 294683