27-11-16

En niemand raakt ze aan

 

Het is ook wat handen dagelijks doen, begroeten én afscheid nemen. Samenkomen en uit elkaar gaan. Ontmoeten en verlaten. Niemand weet wat zijn laatste hand zal zijn.
...
Ogen en handen luisteren nauw in de verf. Misschien omdat ze het meest beweeglijk, onbegrijpelijk en ongrijpbaar zijn. De ogen zijn de vingers van de blik, de vingers zijn de ogen van de tast.
...

 

Herinnering aan het sterfbed van mijn moeder, 1965, Roger Raveel.
Collectie verzameling SMAK Gent. Marleen De Muer

 

Alles in dit schilderij beweegt, ademt, zindert, wervelt van kleuren, ruimte en bezieling – behalve die afgezonderde hand. Die ligt doodstil en te langgerekt in het laatste bed. Alsof ze zich uitstrekt naar iets dat wij, levenden, niet kunnen zien.

En niemand raakt ze aan.

Ik weet niet of ze dat bedoelen met ‘palliatief’ of ‘euthanasie’: dat ergens een andere hand ons nog aanraakt voor we gaan. Alsof we die ons eeuwig zullen herinneren.

Of dat iemand toekijkt: zo dus, uiteindelijk, verlaten wij de wereld, met een afgezonderde hand die zich uitrekt, nog even reikt naar het licht, het laken, de kamer, het tijdstip. En wacht tot nog iemand ze vastpakt. Of niet. Of niet kan. Of niet durft. Of vreest: straks is het aan mij.

Straks verdwijn ík in dat vreemde grote witte, ijle vierkant in het schilderij. Waarvan niemand weet wat het betekent.

Uit 'Reflector' Bernard Dewulf ziet een beeld en denkt aan kunst. Weekblad DS - 26/11/16

 

 

En niemand raakt ze aan.

En toen dacht ik: dit is de definitie.
Van eenzaamheid.
Geen hand of herinnering.

Huid zonder belang.
Bekleed met gemis.
En verlangen.

En niemand raakt ze aan.

Geen ogen
die je volgen naar de keuken.
Geen streling
door je haar.

Geen warme adem
over je schouder.
Geen traan
over je losgelaten.

Want niemand raakt je aan. Ook niet in Ispahan.

 

 

 297041

 

Commentaren

Ouch !

Gepost door: Kris | 27-11-16

Reageren op dit commentaar

Je "Ouch!" doet me denken aan de strijdkreet van Winnetou, Kris. Maar je zal wel wat anders bedoelen.

In 2015 zat ik, vanaf 6 juli, elke dag bij m'n moeder op GHB. De laatste negen dagen en nachten
mocht ik bij haar op de kamer blijven.
Ik verliet ze enkel om te douchen.

Op 19 augustus stierf ze om halfacht in de ochtend. Ik hield haar linkerhand vast. De verpleegster de andere.
Het was een cadeau.

Toon Hermans:
"Sterven doe je niet ineens, maar elke dag een beetje. En alle beetjes die je stierf, 't is vreemd, maar die vergeet je."

PS.
Ik wens je veel geluk vooral de komende dagen.

Gepost door: Uvi | 28-11-16

De commentaren zijn gesloten.