26-11-16

En toen gebeurde er niets...

 

En toen gebeurde het.

Nog even keek ik terug in de krant. Omdat er, zo bleek, ook al ‘kunsthuid’ bestaat die ­‘levensecht en warm aanvoelt’. Zoals skai en ­leder, nylon en zijde, zeemvel en zeemvel. Zodat er dan toch, misschien, op een dag, een gloeiende seksrobot aan mijn ontbijt zal zitten met koorts in haar batterijen.

Daarna keek ik weer op. Ik denk dat ze al in het buitenland zat, toen ik het zag. Ik schrok niet, ik keek niet weg, ik gilde niet. Ik had gewoon haar eerste grijze haar gezien. Na al de jaren van het zwarte, tienduizend ontbijten lang.

Het was er maar één, maar het was er. Ook het ochtendlicht kon er niet naast kijken. Het was zelfs alsof het bewust dat ene haar eruit lichtte, terwijl ik nog in eergisteren en zij in gisteren zat. Aan het begin van vandaag. Met een seksrobot straks, in een zeemvel.

Ik bleef er maar naar kijken. En het ontroerde me.

 

Uit: Si & la - Bernard Dewulf - Het Weekblad van DS - zaterdag 26 november 2016

 

 

Wellicht ben ik veel te vroeg geboren.
Je merkt dat aan mij.
Te traag en te romantisch.

Nog niet klaar voor een seksrobot.

Ik ben altijd technisch onhandig geweest.
En kan me levendig inbeelden wat er gebeurt,
als het zover is.

Je zit bijna aan de zevende hemel
en, ploeps, daar is de batterij plat.
Van zo'n metalen seksmadame.

Daar zit, lig of sta je dan met al je briesende lusten. En spetterende goesting.

Neen, geef mij dan maar
haar zuchtende haar, die eindeloze huid en deinende duinen,
Van een golvende geliefde. Zonder batterij.

Zoals. De zee en haar strand. Ebbe en vloed. Het gaan en komen.

 

 


PS.
Ontroering. Dat is mijn trefwoord. Het werkwoord van weemoed.

 

 

 296915

De commentaren zijn gesloten.