21-11-16

Semper aperta - Torfs in de Champions League

 

Dood vereenzaamde Rosa (81) revolteert Spanjaarden

Hoewel de economie aantrekt, blijft de armoede in Spanje schrijnend.
Het symbool van een mogelijke revolte: de 81-jarige Rosa, gestorven door een omgevallen kaars in haar van gas en licht afgesloten appartement.

Meer doden door kou dan in verkeer

 

 

 De Standaard

 ...

 

Rectoren in Heidelberg

In de Alte Aula hangt het wapenschild van de universiteit. Het toont een redelijk verstandig ogende leeuw die een boek openhoudt, met daarnaast de spreuk van Heidelberg, “semper aperta”. Altijd open. Het boek. En de geest.

Ik keek er vaak naar tijdens de vergadering van LERU, de League of European Research Universities, een groep van drieëntwintig universiteiten, waaronder Leuven. Twee keer per jaar vergaderen de rectoren en vicerectoren-onderzoek bij één van de leden. LERU is de voorbije jaren uitgegroeid tot een geoliede machine, die over grote universitaire vraagstukken solide papers schrijft en de onderzoekspolitiek in de Europese Unie grondig beïnvloedt.

Vijf universiteiten van het Verenigd Koninkrijk maken er deel van uit: Oxford, Cambridge, Imperial College, University College London en Edinburgh University. Ze behoren stuk voor stuk tot de wereldtop, om het in belegen voetbaltaal uit te drukken.

Wie niet durft te verliezen, wacht enkel de nederlaag.

 Uit 'De Standaard' - Rik Torfs - 21 november 2016

 

 ...

 

Ik raad het niemand aan een Krant te lezen
in de ochtend.
Het kan je gezondheid schaden.
Vooral je goed humeur.


Een spagaat
tussen droom en daad.
Rosa die gedood wordt
door een kaars.

En tussendoor.

Rectoren in Heidelberg.
De lakeien van de Sedes Sapientiae.
To wine and dine.
Terwijl Rosa slaapt.

 

 


PS.
Heidelberg is Heist-o/d-Berg niet.
Maar veel verder gaat mijn geografisch vermogen niet.
Heidelberg is een liedje uit mijn jeugd.


"Ich hab' mein Herz in Heidelberg verloren" .

En Heist (niet aan zee) een plek dichtbij m'n dorp.
Waar Torfs ooit een jongetje was.
Ik kwam er vele jaren. Onderweg naar Mechelen.

Toen reed er nog een tram.
Met kleine jongens in.
Tranen in hun dromen. En rozen op het bord.

 

 

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.


Soms wordt het gênant. Als ik denk aan al die omgekomen bomen.
Onder zijn voetafdruk.
En Joke die maar bossen moet bebomen.

 

 

 

16:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.