19-11-16

Gekneusd gras

 

Het nieuwe meisje moest zich voorstellen aan de klas. Toen werd ze toch wat verlegen. Even lachte ze niet meer en hield ze zich vast aan haar vlechten.

Daarna zei de meester dat ze vandaag een vlinder zouden maken. En of het nieuwe meisje dat goed vond? Ja, zei ze, ‘ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Het klasje schoot in de lach en het ene meisje glimlachte weer: hoe kun je nu iets nog nooit gedaan hebben en het wel kunnen?

Dat vond ze wel spannend.

De hele middag was de klas bezig met het maken van een vlinder. De meester had gezegd dat hij wel moest kunnen vliegen. Anders was het maar een domme vlinder.

Het ene en het nieuwe meisje zaten samen in dezelfde groep. En samen hadden ze de vliegendste vlinder van de klas gemaakt. De ene had volmaakte vleugels berekend, naar de beweging van de vogels in de lucht over de speelplaats. De andere had een bries verzonnen in een zomerdag, hoewel het al erg november was.

 

Uit 'Si & la' - Bernard Dewulf - Het Weekblad van DS - zaterdag 19 november 2016




Gekneusd gras

Daar stonden ze. Twee woorden.
Ik schreef ze achteloos neer. In een brief.
Een onverwacht verbond.
 
En, o, mijn God,
wat was ik gepakt door deze metafoor.
Verwonderd. En verrast.
 
Ik kreeg een vergezicht
doorheen dit beeld.
Waarin weemoed geurde naar nat gras.

Een voetbalveld van verloren dromen.



PS.
Ik zag vele velden in Vlaams Brabant. Langs de lijn.
Van aanval en verdediging.
Ego's samengedrukt in een ploeg.
Joelend gras. Of verdrietig. Al naargelang.

Dat gras was verschillend van de pelouse in een tuin.
Die van de buurvrouw.
Groen dat te wachten lag. Op onderhoud.
Op momenten dat het stil was. Steriel gras.

Met een luide motor, wanneer ik aan tafel zat. Te eten.

Zou ze het zomaar kortwieken, vroeg ik me af.
Of het vooraf toespreken.
Met genegenheid en prudentie. Pudeur en barmhartigheid.

Mededogen. Voor de kneuzing die ze toebracht. Aan elk sprietje.




296019

De commentaren zijn gesloten.