14-11-16

Een Vlaamse Primitief...

 

 

Een schilderij om een museum mee te kopen

Vanavond gaat in New York ‘La route de Rome’ van Paul Delvaux onder de hamer. Sotheby’s schat de waarde tussen twee en drie miljoen dollar. Waarom stoot de Stichting Delvaux zo’n topwerk af? En wat gaat ze met de opbrengst doen?

Het blijft verbazen, met welk sprekend gemak de artistieke waarde van een object soms wordt ingeruild voor monetair kapitaal. Esthetische kracht, kunsthistorische waarde en sociaal belang verdwijnen dan op het achterplan. Er bouwt zich een rituele cijferdans op die pas eindigt met een droge tik van de veilingmeester.

Uit De Standaard van vandaag.

  

 

Het waren de jaren vijftig
en na het wilde leven van WO II,
kapselde de strenge moraliteit zich weer
in de dagen van de gewone mensen.

Het was in illo tempore
dat ik Grieks en Latijn leerde. In een Klein Seminarie.
En ik Onze Lieve Vrouw aanbad
alsof ze mijn geliefde was.

Mijn leraar Frans nam elke leerling,
- in de vierde- apart op zijn kamer.
Om hem te leren bladeren
in La petite Larousse.

Nooit kijken voorbij de roze bladen, was het elfde gebod.

Dat ik meteen geniepig overtrad,
eens terug gezeten op de avondlijke banken.
Van de strenge studiezaal.
Waar het zelfs verboden was te lezen. Tenzij tijdens de toegelaten uren.

Ik keek dus vluchtig en angstig
naar de Kunst & Cultuur. Achter de roze barricade.
En zag tot mijn ontzetting
hoe de mens geboren was.
Mannen met een vijgenblad. En vrouwen als blote engelen.

Zij lieten zien wat in mijn dorp verboden was.
Ik was van toen af aan verloren. En verslaafd.
Aan de Kunst. En later toen ik groot was
aan de tastbare Troost van Schoonheid.

Die zich in het oog en de handen van een mens bevindt.

 

PS.
Een beetje moe van de 'zwarte pieten'-heisa.
Die onze generatie weer maar eens promoveert tot racisten.
Gelukkig wisten we dat toen nog niet.
Terwijl wij torenhoge dozen gevuld met zilverpapier
naar de nonnetjes sleurden. Voor de arme zwarte negertjes.

Ach, het is altijd wel wat...

 

 PS. Citaat uit: 'Mogen er morgen nog kerkklokken luiden? 

Het Pietenpact is een uiting van die eenzijdige kijk op ‘inleving’ en tolerantie. Het is een onnodige, gratuite geste die een zelfgenoegzame elite een goed gevoel geeft, en het zogeheten gewone volk weer in de hoek zet. Dat versterkt bij veel mensen het gevoel dat ze niet meer in hun eigen land leven, dat hun ideeën en gevoelens niet meer meetellen. Hoeveel ‘populisten’ moeten er nog verkiezingen winnen voor onze culturele elite dat begrijpt?

Mia Doornaert is onafhankelijk expert in internationale betrekkingen DS - vandaag.

 

PS.
Gisteren op het middaguur, was het drukker
in Museum M dan op de Meir in 'A'.
Wij wilden More. Zoals in het leven.

Maar, helaas, ondanks de boeiende uitleg
bleef ik een Vlaamse Primitief.
Die zich iets meer aangetrokken voelt tot deze Tijd.

En het devoileren van de hedendaagse Schoonheid.

 

 

 295.335

De commentaren zijn gesloten.