12-11-16

ontboezemingen

 

Het feitelijke begin was een doodsbericht in de krant. Het modeblad Vogue heeft immers afgekondigd dat ‘de tijd van het decolleté’ voorbij is. Vanaf nu heersen nog hooguit ‘een blote schouder’ of een ‘streepje buik’.

De zoveelste nieuwe zedelijkheid – waar ­miljoenen vrouwen zich, lees ik, naar dreigen te zullen schikken, want Vogue is ‘de modebijbel’.   ...

De mooiere decolletés zijn de nauwelijkse, haast onzichtbare. Niet die bolle decimeters met die holle weg in het midden. Een decolleté is ­millimeterwerk. Misschien komen er wel schuifpassers bij kijken voor de betere vrouwenspiegels. Weet ik veel.

Dan wordt het uitzicht een minnelijk landschap. Glooiend, matig deinend. Of nog beter, in rusttoestand, een stilleven.

Tussen icoon en vanitas.

Ik kan er nu wel poëtisch over doen – en zelfs het wonderlijke spel van clair-obscur in zo’n decolleté overslaan – tik het in op het net en we zien de gruwelijkste vergissingen.

Een decolleté is een stille ode, geen manifes­tatie. Een hommage, geen happening. Een eerbetoon, geen advertentie.

Blader in zijn geschiedenis, al van ruim tien eeuwen terug, en altijd weer krimpt het en zet het uit, volgens een raadselachtige conjunctuur. En ­altijd weer is het op z’n mooist, z’n edelst, zijn ­effectiefst, zijn lichtst wanneer het fluistert, fezelt, suggereert. En glimlacht.

Wanneer het soeverein alleen laat zien wat het wil tonen. Om zichzelf en om niemand anders.

Dan, ja, kijkt mijn mannenblik dankbaar en deemoedig toe. En weg. En terug en weer weg. Als een kat tussen prooi en slaap.

En toen, na uren bladeren, geslingerd tussen schoonheid, vulgariteit, tederheid en lust, kwam ik dus op die eerste zin: ‘Alles van schoonheid luistert nauw.’

Het mooiste decolleté, bedacht ik, is helemaal geen decolleté. Het is een bloesje. Zo met van die knoopjes. Die wat toevallig openvallen.

Op een kier.

Het deurtje naar het paradijs.

Dáár heb ik de mooiste decolletés gezien, waar ik ze niet zag. Een schaduw achter een vergeten knoop.

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf - Weekblad van DS - 12 november 2016

 ...

 

Over sommige dingen
kan je niet spreken. Een onderwerp
waar je amper mag aankomen.

Vooraleer je het beseft, heb je het verpest.

Schoonheid is als een zucht
op een vriesochtend.
Je adem bevriest.

Je ziet wat onzichtbaar is.

Zo wil ik sluiks en slinks
een tijd verwijlen
bij de boezem. Vooraleer hij gestorven is.

Geknakt als een bloem.
Voor de ene een klaproos, voor de andere een Dahlia.
Maar altijd een bloem.

Om van te houden.

 


PS.
Zo lees ik mijn literaire leermeester het liefst.
Groots in het kleine.
Gedurfd in het subtiele.

Met open mond en ingehouden adem
haperde ik door zijn woorden.
Zijn aftastende blik. Zijn strelende handen.

Zoals een zondagsschilder over het landschap. En het doek.


PS.
Liefde, een onmogelijk verlangen?
Nu voor één Euro te koop.
Met een bonnetje in De Standaard.

Straks knip ik mijn gemis eruit. En dan op weg naar de krantenwinkel.
Waar De Wachter op mij wacht. Een poortwachter voor de brug.
Van het verlangen naar de liefde.

 

 295113

  

De commentaren zijn gesloten.