10-11-16

Vivre c' est ma dernière volonté

 

Ik zie ze voor me, deze jonge vrouwen, die terwijl ze onder vuur werden genomen mannenlijven van meer dan drie keer hun eigen lichaamsgewicht uit brandende tanks borgen. Die aan elke stervende nog een keer zeiden dat ze van hem hielden, ook al zagen ze hem voor het eerst. Die voorbijwandelden aan dode moeders in het bos, wier kinderen aan de rokplooien van de levenlozen trokken om eten te krijgen en om te vragen of ze toch weer wakker wilden worden. Maar die over het einde van de oorlog allemaal zeiden: Plotseling wilde ik verschrikkelijk graag leven.

Valerie Fritsch, de jonge Oostenrijkse schrijfster en fotografe, schrijft een brief aan Nobelprijswinnares Svetlana Alexijevitsj.

Uit 'Briefgeheim' - De Standaard der Letteren - donderdag, 10 november 2016

 


Wat heb ik meer
dan enkele woorden.
Wat kan ik je meer
geven dan een ogenblik.

Vooraleer ik vertrek.
Naar Ispahaan.
Waar ik zal leren
hoe het leven

in de dood geborgen ligt. En de liefde.

 

 

PS.
Met welk een gracieus gemak wordt de Amerikaanse kiezer
weer ontmanteld.
Zodat hij bloot de vriesnacht van het leven in moet.

Zij die dikke boeken en kranten vol schrijven,
verpulveren zijn angst en onbehagen.
Leven niet tussen de lege fabrieken of in tochtige krotten.

Met rotte tanden. En dealende kinderen.

Zij vieren de democratie in afgeborstelde woorden.
Met een keurig dedain.
Voor het ondankbare plebs. Racistisch en dom.

Dat tevreden moet zijn met de karige kruimels
van hun American Dream.
O, wat denk ik graag links om ongehinderd rechts te mogen leven.

 

294910

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.