06-11-16

Paradise lost

 
 

 

Zonder taal


En als je nu eens zweeg in alle talen van de stilte.
Het wit van papier. Het zwijgen van een stem.
De eenzaamheid van samen. En alleen.

Enkel avond. En de duisternis die wakker blijft.
Luisteren naar jezelf. Naar wie je wilde worden.
En het gevecht overdoen met het gebrek. Aan talenten.

De talen van talenten.

 

 

 

PS.
Vele mensen zijn handig in het verbergen. De verdwijnkunst
van hun angst. Voor hun kleinheid. Leegte. Onzichtbaarheid.
Sommigen veranderen dat in onaantastbaarheid.

Ik vecht. Met woorden. Tegen mezelf. Ook al verpletteren die mij. Later als
ze er staan. Onweerlegbare bewijzen. Ontmoeting. Ontmoediging.

 

***

 

 6 november 2016

 

Dan heb je pas zo'n dagboek geschreven.
En krijg je een herinnering cadeau van FB.
Waarin al staat wat je schreef.

Het evangelisch gevecht met je talenten.

Eén talent kreeg je van de Heer Landlord.
Om het hem later terug te geven.
En je stak het in de grond.

Uit angst om het te verliezen.

En dan mag je later het Paradijs niet binnen.
Gestraft.
Omdat je bewaarde en niet rendeerde.

Ik heb deze Parabel als kind al erg onrechtvaardig gevonden.


PS.
Toen al, wellicht, begon ik aan de bouw
van Het Museum van de Verloren Dromen.

 

PS. De parabel van de talenten
Toen een man naar het buitenland vertrok riep hij z’n slaven en gaf hen zijn goed.
Aan één gaf hij vijf talenten, de andere maar drie en de andere slechts één,
aan ieder wat hijzelf waard was. En vertrok dadelijk.

De slaaf die vijf talenten had gekregen ging weg en zette het geld uit bij de bankiers
en won er nog eens vijf bij.
Op dezelfde manier won ook diegene met twee talenten er twee bij.
Maar hij die er maar één had, groef een kuil in de grond en verborg het geld van z’n meester erin.

Enzoverder.

 

De commentaren zijn gesloten.