15-11-16

mooi en zinloos

Het was alsof de poëzie in de keukentafel zelf zat. Alsof er in die nieuwe hoofden telkens een nieuwe taal ontstond. En altijd, even, was er die gedachte: hoe blijven we het verwoorden? Waar blijven we het vandaan halen, in die paar letters die we hebben? Uit dat handvol muzieknoten die de tijd ons geeft.

Hoe blijven we nieuwe zinnen verzinnen, nieuwe muziek zingen, nieuwe bewegingen maken, nieuwe beelden bedenken? Met gewoon doremi een dagelijks uitdijend heelal aan liedjes, die allemaal anders zijn.

U gelooft het of niet, die ochtend ben ik nog uren zoet geweest. Tot het raam er scheel van keek en ik ook die zin niet terugvond op het net.

Eerst de krant, dan de werkkamer, ten slotte het uitzicht: helemaal veranderd heb ik ze met niets dan nieuwe taal.

 

Uit : Si & La - Bernard Dewulf - Weekblad - DS - 5 november 2016

... 

 

"De zin van elke mooie zin, was dat hij mooi en zinloos was."
Cyrano de Bergerac

 

Vermits ik niet aan een oeuvre werk,
mag ik me gewoon laten gaan.
Schrijven. En nu en dan wat schrappen.

Later. Als de inkt al opgedroogd is
op dit wit.
Dat nooit papier was. En ook niet besprenkeld werd.

Niet meer dan schaduw op licht. Wonderbaarlijk toch.

Ik tik hier dus,
zomaar op een willekeurige ochtend, mezelf neer.
Alsof ik wat te vertellen had.

Terwijl ik geen stellingen poneer.
Pro Deo of pro domo.
Neen, ik ben niet meer dan een vallend blad.

En alles wat ik hopen mag,
is dat het even dwarrelt.
Een vlokje sneeuw imiteert.

En dat jij dan even vergat. Of terugdacht aan wat je ooit liefhad.

 

 

 

PS.
Gisteren kreeg ik een (virtueel) briefje. Zomaar.
Omwille van een paar woorden uit mijn Blog.
Ooit was ze in 'de onvoltooid verleden tijd' terechtgekomen door een zoektocht.

Naar Dewulf en Bonnard. En zo was ze hier verdwaald.

Ik vermoed dat ik ondertussen een twintigtal jaren schrijf
in deze wijde wereld. WWW.
Ik heb vele vele brieven gekregen, kort of lang.
En virtueel. E-mails heet dat tegenwoordig.

Ze kwamen zomaar uit het niets. Maar allen verdwenen ze weer.
Naar het niets.
Tenzij enkelen. Enkelen maar die bleven.

Waarom toch?

 

295434

De commentaren zijn gesloten.