06-11-16

Het verloren Museum

  

 


"Ik schrijf van zin naar zin.",
zegt Tommy Wieringa in een portret over
Schrijvers in de Lage Landen.

Wat later merk ik dat het "Schrijven" is.
Een werkwoord.
Schrijven is 'monnikenwerk', stelt hij.

Daarom trekt hij zich terug in kloosters.

Waar de stilte als wierook over de dagen hangt.
En dan tikken mijn vingers zo'n zin
en zie ik mist. En ruik de herfst.

En dan wacht ik wel weer,
op het volgende woord. Dat zich als een druppel inkt
neerlegt op het papier.


Wieringa zou schrijver worden. Tegen alles en iedereen in.
En hij werd het. Het woord van een god.
Hoewel zijn eerste drie boeken samen maar zevenhonderd lezers hadden.

Maar vandaag is hij een erkend auteur. Een schrijver. Van de Lage Landen.

 

PS.
Met weemoed, gemis en verlangen kijk ik naar zo'n schrijver.
Op Canvas.be

Een ganse reeks: portretten. Van mijn gemiste droom.


PS.
Ik kom een mooie titel tegen.
Het Museum van de Verloren Geliefden.
Een novelle op zich.

Misschien slaapt er in mij wel
Het Museum van de Verloren Dromen. Bovendien.

 

 

De commentaren zijn gesloten.