01-11-16

winterhard

 

en niemand verwacht dat je nu hoestend en zwetend en met koorts zit te schrijven over Goethe,
of over winterharde rozen, vult de tuinman aan.
...


Winterharde rozen, zo had ik ze nog nooit gelezen.
Het ontroert me.
Dat woordje hard bij rozen.
Het stemt me verdrietig...

...

 

 

Deze zin schreef ik, op deze zachte morgen van Allerheiligen,
bij een erudiete Blogger. Op FB.
Winterhard. Het klonk als rinkelende ijspegels in mijn oren.

Terwijl ik rozen hooguit
onder een mantel
van zachte sneeuwvlokken verdraag.

Het stemde mij verdrietig. Zo vroeg in de ochtend.

Terwijl de zon met schaduw speelde.
Tussen de lindebomen.
Die nog aan lente lieten denken.

Een sepia zomer in november.

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.