31-10-16

Enkelvoud

 

 

Ik ben al bezig met herinneren, maar
het is nog zo vandaag, zo graag.
Hier en daar wordt paars uitgevonden
en vazen om het in te doen.
Een takje. Enkelvoud. Zo weinig. Zo veel.

Uit Psalm - Herman de Coninck.

 

Toen
de voltooid verleden tijd
van het werkwoord

gisteren

want alles gaat voorbij
behalve
het vergeten.

 

...

 

I was afraid to be alone,
 but now I'm scared that's how I like to be;
 All these faces run the same,
 how can there be so many personalities?

 So many lifeless, empty hands,
 so many hearts in great demand;
 and now my sorrow seems so far away,

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=AJr3FOGNuwY&list=RDAJ...

 
 
www.youtube.com
So I'm waiting for this test to end So these lighter days can soon begin I'll be alone but maybe more carefree Like a kite that floats so effortlessly I was afraid to ...

 



 

 

 293.720

 

30-10-16

Lost in translation

  

Tot op het wit


En elke dag
zet hij zich aan tafel
en schrapt

hij schaaft en schraapt
de lichtheid
uit zijn bestaan

de lakens
de maan
en de rozen

en als de avond
het licht
uit de dag haalt

en het wit doorzichtig is
geworden als grijs haar
leest hij moeizaam

de overgebleven woorden:
liefde is
moeilijk te verstaan.

 

...

 

PS.
Gisteren mijn eenzaamheid bestreden met Connie P. in Wanderlust.
Eenzaam?
Het woord smaakt vies, terwijl ik het neerschrijf.
Onbekend ook.

Tenzij het die van Sartre is: de existentiële eenzaamheid. Waarover Connie sprak.

Die klinkt sjieker. En toegelaten.
Misschien moet je ze nu en dan wel wat etaleren.
Om filosofisch in het leven te staan.

In de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Ach, misschien is het wel gerimpelde weemoed?
Aangewakkerd door de schemering.
Het duister voor de vensters.

Vanavond brand ik een kaarsje om mijn Sehnsucht te verjagen.

 

PS.
Omdat ik heimwee niet als het juiste woord aanvoelde,
schreef ik Sehnsucht.
Maar uit liefde voor de taal, tikte ik het toch eens in. Voor een check-up.
En schrok hoe Wiki het vertaalde.

Misschien ben ik wel "Lost in translation".
(Titel van een film).

 

 

 

Sehnsucht (emotie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
 
Ga naar: navigatie, zoeken
 
Sehnsucht op een gevangenismuur

Sehnsucht is een onvertaalbaar Duits woord, volgens de Duden de "ziekte van het lijdzaam begeren" („Krankheit des schmerzlichen Verlangens“), is een immense hunkering naar een persoon of zaak waar men van houdt of begeert, en is verbonden met een intens gevoel van pijn door de onbereikbaarheid van het object van begeerte. Sehnsucht kan bij hen die eraan lijden ziekelijke vormen aannemen, tot en met een doodswens als gevolg.

Het woord wordt, onvertaald, in vele andere talen gebruikt en is in de Duitse literatuur van de 19e en 20ste eeuw een vaak terugkerend thema.

 

 293.567

07:36 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

29-10-16

een smirrel & de bruid

 

 

https://youtu.be/qi_J3_co3dQ

 
youtu.be
Elvira Madigan.1967. Wolfgang Amadeus Mozart - Piano Concerto No.21

 

 

 

Ze viel me meteen op, vorige week.
Toen ze over de Grote Markt trippelde als een tippelaarster.
Een bruid van de (betaalde) liefde. Volkomen in het wit.
Met een staart als sluier die ze breed achter zich aan sleurde.

Wellicht had ze voor de vrijheid gekozen,
toen een bruidspaar haar de lucht ingooide.
Na de ringen en de trouw.

Vandaag zag ik ze terug. Een tippelaarster op haar retour.
Ze hinkte als een mankepoot.
En pikte naar ieder steentje om haar honger te stillen.

Ik werd diep ontroerd. En kreeg een krop in de keel.

Voor mij zag ik Elvira Madigan en hoorde Mozart.
Hoe zij en haar officier gras aten. Om te overleven.
Uitgespuwd door hun elitaire wereld. Omdat ze de wetten hadden overtreden.

Die sterker zijn dan de liefde. Alleen de dood kon hen redden.

 

 

 

Ma vie

In zijn mijmerende boek over de dood, Niets te vrezen, verdeelt schrijver Julian Barnes ons in tweeën: wie bang is voor de dood en er in koortsige nachten van wakker ligt, en wie er amper mee bezig is.

Als de opdeling klopt, dan denk ik dat ik beide ben. Ik lig niet wakker van de dood, wel van de volgende dag. Maar van elke volgende dag weet ik maar al te goed dat hij misschien de nacht niet haalt.

En zo, ja, is de dood altijd aanwezig, ongeveer zoals het licht of het nieuws of motregen.

Op de een of andere manier kan ik tegelijk wel en niet met hem leven. Ik weet dat hij in en om mij huishoudt. Ik weet dat hij, uiteraard, mijn doodsoorzaak zal zijn. Ik weet dat hij mijn nachten, mijn dagen, mijn woorden, mijn handelingen, mijn liefdes en vriendschappen besluipt.

Mijn hart, mijn pancreas, mijn lever, mijn longen. Mijn pik, mijn prostaat, mijn lust. Mijn hersenen, mijn aders, mijn geheugen.

Mijn tijd.

Uit Si & la - Bernard Dewulf - zaterdag 29 oktober 2016 - dS Weekblad

 

 

 

Toen ik zijn stukje las, hoorde ik een liedje zingen.
Ma vie van  Alain Barrière.

 Ma vie
 j'en ai lu des toujours
 Ma vie
 j'en ai vu de beaux jours
 Je sais
 et j'y reviens toujours
 Je sais
 je crois trop en amour


Ach, liefdesliedjes zijn zowat de chrysanten op een kerkhof.
Als het november wordt en ze gestorven is.
Aan tijd. Of gewenning. Het roofdier van de sleur.

Van plaisir d'amour tot aan chagrin d'amour. De biografie van een liefde.

 


PS.
Gisteren, toen we over het kerkhof wandelden, leek het wel lente.
De zerken kleurden geel. Alsof het Pasen was.
En de Verrijzenis dichtbij.

Hier en daar een kaarsje.
De dood wordt feeëriek. In november.
Een herinnering die oplicht. In het duister.

Van ons hoofd.

 

 

293.474

 

 

27-10-16

Claus

 

 

hoe de dode dichter
dik en blauw
in mijn handen ligt te ijlen

met zijn verzameld gevederte
aan volle verzen
romig als de borsten

van zijn geile godinnen
terwijl hij hun weke wonden likt
als een weerwolf

en genadeloos hun verlangen doodt.

 

 

 

 

de doden leven verder op FB

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=MrrAmwsMEfQ&feature=p...

 
 
www.youtube.com

 

Zee

Hoor ik een meeuw
dan zie ik de zee

zie ik de zee
dan hoor ik de wind golven in de bomen

hoor ik de bomen
dan luister ik naar de zee

en haar gaan en haar komen.

 

 

 

PS.
Het meest mis ik haar in mijn 'lieu de mémoire'.

 2 maart 2016

 

...

Zopas stuurde Kaatje mij een herinnering.
Op FB.
Zee en meeuwen. Dat waren haar geliefden.
En het woord.

Vreemd dat Kaatje nog aan mij denkt.
Nu ze al jaren dood is.

 

 

 

26-10-16

Scènes uit een huwelijk

 

 

De zon omarmde mij alsof ik haar geliefde was.
Samen zaten we op een bank voor de Sint Pieterskerk.
In het tedere licht van de ochtend.
En de slapende stilte van de Grote Markt.

Aan de overkant voltrok zich de kroniek
van een aangekondigd huwelijk.
Het leek mij eerder de blauwdruk
van een ontheemd geluk.

Maar de pixels waren getuigen en zouden voor de eeuwigheid
het tegendeel bewijzen. Ze onthielden zich wel, ongeïnteresseerd,
toen de bruid alleen uit een auto moest. En de bruidegom achteloos
voor de pui van het stadhuis genoot van een sigaretje.

De ambtenaar van de Burgerlijke Stand kwam het gezelschap
minzaam uitnodigen om de trappen (van vergelijking) te bestijgen.
Hij leek mij de meest optimistische in deze scène
van een huwelijk.

Zonder superlatieven.

 

 

 

PS.
Ik werd diep ontroerd door wat ik zag.
En hoe ik vermoedde wat de toekomst hen zou offreren.

De afstandelijke begroeting werd wellicht gevoed door het feit dat
het koppel al een kind had en dus reeds een tijd samenwoonde.
De romantiek was waaarschijnlijk al lang opgelost in de dagelijkse sleur en beslommeringen.

En toch, waren ze zo (over)moedig om zich wettelijk aan elkaar te binden.

 

 

 

als de verf spreekt

 

 
 

Gisteren, in de luister van een academisch gebouw,
gekeken en geluisterd
naar schilders. Van beider kunne.

Er hing een soort geroezemoes...
van gezelligheid
over de kleuren en de mensen.

Amateurs. Van amare: liefhebben.

De schoonste vorm van verlangen.
Op een doek.
Tussen het kader.

De tastbare verf. Van gemis.

...

 

Bericht aan de kijker

Verf is mijn ziel en lichaam.
Penseelstreken
brengen mij tot leven.

De kwast geeft mij adem.
Het doek troost.
Alle vingers van mijn eenzaamheid.

Ik teken. En bedel.
Om jouw aandacht en waardering.
Mijn naam in de signatuur

van jouw ogenblikken. Zo wil ik overleven.

 

***

 

 2016


Het vroeger haalt mijn nu in.
Gisteren wordt vandaag.
Woorden breken het verleden open.

Beelden vallen uit een herinnering.
Zonder de scripta
bestond ik niet. Niet meer.

Was ik een schilder
dan legde ik me neer
op het doek.

Verf als een lijkwade om m'n leven.

 

PS.
Het is elke dag wel anders.
Maar als de avond valt dan komt de weemoed.
Die mij ondervraagt over wat voorbij is. En niet gebleven.

Wat was de zin? Van mijn leven. De onvoltooid tegenwoordige tijd.

 

 

 

 

 293.193

25-10-16

toeval een vallend blad uit de tijd

 

Nog even voor ...


En zie de eenzaamheid
is traag als de avond
een vlinder in z'n cocon

morgen wordt hij wakker
en is het lente
dan leidt zijn spoor

naar een klaproos

de kleur van een vrouw
met de geur
van verlangen

haar gemis als een rode stengel.

Slaapwel.

 

***

  

Het is ochtend
en het koper van oktober
valt uit de bomen.

Woorden
als vallende bladeren
uit m'n gedachten.

Die een niet toevallige lezer samenharkt.

 

 

PS.
Toeval bestaat niet,zei de man.
Alsof we voorbestemd waren
om elkaar te ontmoeten.

Bent u misschien schrijver of poëet?
Ach. Wat ben ik meer dan
een dromer die baadt in het late zonlicht. Op een bank.

Ik geloof zijn stelling niet.

Natuurlijk bestaan er mensen in je leven
die je toevallig tegenkomt.
En die je nooit vergeet.

Maar wat doe je dan met dat toeval nadien?

 

 

 

 293.094

24-10-16

Misschien

 

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

 

 

 

Als ik een huis kon bouwen
van woorden
om in te wonen

door simpelweg op deze toetsen te tikken.

Hoe zou ik dan mijn vensters schrijven
en de muren
om mij te omringen.

Zou ik iemand binnenlaten, vraag ik me af.

 


PS.
Misschien zou ik wel liever in het hoofd van Toon
wonen.
Met zorgen. Van papier. En de verte.
Om van te dromen.

PS.
Even de toetsen aanraken.
Het is als het pilletje dat ik zojuist slikte.

En nu het onder het warme water. M'n gedachten afspoelen.

 

 

08:23 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

23-10-16

scripta - mijn boekhoudkundige balans van v & v

 

 

Scripta

De woorden stormen
in mijn hoofd.
Stromend verdriet
dat zich ent op mijn zwaktste plek.

Onder mijn hart.

Angst en zorg,
de pijn is zoals een dood lichaam.
Dat tijd nodig heeft.
Om te vergaan.

De nacht was te kort. De schrik voor morgen is nog levend.

 

 

 

PS.
Dochter wil weer weg. Waar ze is.
Ruzie met handtastelijkheden.

Haar mama legt na meer dan 30 jaar nog altijd de schuld bij de papa.
Van alles wat fout liep en loopt. Met de kinderen en haar. Hij had nooit mogen scheiden.
Van haar.

Papa weet dat hij nooit had mogen trouwen.
Met haar.

De erfzonde van een mislukt huwelijk.

Mama luistert niet naar haar miserie, zegt dochter me. Het regent verwijten.
Zij zou, zonder "de echtscheiding" nooit naar Afrika zijn gegaan (voor 13 j).
Haar gekleurde dochters vallen haar om de hals.

Dan waren wij er niet geweest, zeggen ze.
Dank u, mama.

Ze hebben een huis op zicht om te huren.
Zou opa niet beter zijn zolder optrekken, vraag ik me af.
Zoals in dat verschrikkelijke jaar 2009.

PS.
Ik schrijf dit bewust op voor later. Als het ooit beter wordt.
Scripta. Mijn boekhoudkundige balans van vreugde en verdriet.
Winst en verlies. Van het leven.

 

292919 

 

22-10-16

Muren van verleden tijd

 

 

Zoals men zegt dat iets iemand op het lijf geschreven is, zo kan het met een huis.
Hoe het huis in haar lichaam woont. Hoe het, als een taal, in het lichaam geschreven is. Pas wanneer het lichaam in een ander huis komt wonen, weet men dat.
Dan heeft het plotseling zijn heel eigen herinneringen aan het voorbije huis.

Uit 'Kleine dagen' - pag. 115 - Bernard Dewulf

 

 

Mijn huis is nog niet voorbij.
De trappen worden voorzichtiger
met de dag. En mijn jaren.
Ze dragen mij. Doorzichtiger.

Trap op, trap af.

Alsof ik een koolmeesje was.
Uit een gedicht van Gezelle.
Terwijl ik slechts een doodgewone huismus ben.
Van ochtend naar avond. Van bed naar bed.

In dit stenen nest.

Verzamel ik mezelf.
En het leven.
De lusten en de lasten.
Tussen de liefde en de leegte.

Ze bekleden mijn uren. Muren van verleden tijd.

 

17-11-15

 

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2015/11/17/mijn-tweede-...

 
uvi.skynetblogs.be
Zoals men zegt dat iets iemand op het lijf geschreven is,zo kan het met een huis.Hoe het huis in haar lichaam woont. Hoe het, als een...

 



 

 

Oktoberbruid

 

 


Licht
dat ligt als huid
over de dingen.

Textuur
tastbaar anders.
Wit papier of rode roos.

Tentakels
van ogen en handen.
Stranden.

Van verlangen.
En dan de apotheose.
Het verrukkelijke veld

van een maanlichte vrouw.

 

22 oktober 2012

 

 

 

 

PS. Dank u FB. Uw geheugen is beter dan het mijne.

 

 

 

 

21-10-16

want alles is verlies

 

"Waarom schrijf ik eigenlijk als ik toch niet beter kan, vraag ik mij af. Maar wat zou er van mij worden
als ik niet zou schrijven wat ik kan schrijven, hoe inferieur aan mezelf dat ook is?
Ik ben een plebejer van de eerzucht ...
...
Voor mij is schrijven mijzelf verachten, maar ik kan het niet laten toch te schrijven.
Schrijven is als het verdovende middel dat ik verafschuw en toch neem,
de verslaving die ik veracht en niet kan opgeven.
...
Ja schrijven is me verliezen, maar iedereen verliest zich, want alles is verlies ..."


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Fernando Pessoa
Pag . 174 & 175.

 

 

ook deze ochtend
dit uur
en deze dag

straks ben ik hen verloren

daarom
als een soort liefde
voor mijn verlies

schrijf ik dit

om te bewaren
wat er niet was
omdat

je gemis niet ziet

zoals het verdriet van bomen
waarin de wind kan wonen
tot het laatste blad

valt als een dode vogel.

 

 


PS.
Toen waren de vogels nog vrolijk
ook al hadden ze zwarte randen
rondom hun vleugels

ze leken wel schoonheidsvlekken
aan de hemel
en de lucht bleef blauw

terwijl ik groeide als het gras onder mijn voeten.

 

Elders geschreven onder een foto, bij een kleine jongen en zwermen vogels in de lucht.

 

292.699

 

 

09:37 Gepost in Dagboek | Tags: pessoa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-10-16

de egel en de denker

 

'NIEMAND WEET NATUURLIJK WAAR IK WOON!'
riep de egel en hij sloeg zichzelf voor zijn voorhoofd.
'Vandaar dat ik nooit post krijg!'

Hij zat in een hoek van zijn kamer onder de struik
en dacht na over zijn eenzaamheid. Niet dat hij iemand
wilde zien, maar hij wilde wel graag eens iets van iemand horen.

Plotseling wist hij wat hem te doen stond. Hij stak zijn stekels op
en liep naar de berk, niet ver van de struik. Daar kraste hij in
de bast, met een van zijn scherpste stekels:

Brieven voor mij gaarne hier bezorgen.
Egel.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 228 - Toon Tellegen

 

***

De overleden man uit Gent die pas na zes tot acht maanden ontdekt werd in zijn flatgebouw (DS 19 oktober) stond bekend als een eenzaat. Uit onderzoek in opdracht van de Koning Boudewijnstichting blijkt dat van alle 65-plussers 3 procent zich ‘zeer ernstig eenzaam’ voelt en 5 procent ‘ernstig eenzaam’ is. Samen gaat dat om 165.000 bejaarde Belgen. Ter vergelijking: Brussel centrum telt 178.000 inwoners.

Pijnlijk gevoel

Het verbaast allicht niet: eenzaamheid neemt toe naarmate iemand ouder wordt. Levenspartners, familie en vrienden vallen een voor een weg. Toch nuanceert Leen Heylen, de onderzoeksleider van Vonk3 en docent ouderencoaching aan de Thomas More Hogeschool: ‘Eenzaamheid is een pijnlijk gevoel dat je op elke leeftijd kan overvallen. Het wordt vooral een probleem als dat gevoel chronisch wordt, want dan heeft het een impact op je levensverwachting.’

Uit : Armoede - ‘Vereenzamen heeft een even grote invloed op de gezondheid als obesitas en roken.’

165.000 65-plussers zijn erg eenzaam - DS 

 

 

Gisteren was ik nog eens onder de mensen.
Een apart publiek. Denkers. En sprekers.
The future is More. Met Rector Torfs in een glansrol.

De verba van de anderen verbleekten al vlug
tot maanlicht.
Onder de flitsende schichten van zijn dubbelzinnige woorden.

Het was alsof hij een column schreef in de lucht. Vuurwerk. 

Het auditorium hing aan zijn lippen. En de handen klapten van plezier.
De andere sprekers waren slechts povere imitatoren.
Ook al deed de Minister en onze Burgemeester verwoede pogingen.

Zou de eloquente meester tijd hebben om eenzaam te zijn, vroeg ik me af.
Deze ochtend voor de spiegel.
Hij bleef het antwoord schuldig.

En keek me even beduusd in de ogen.
Alsof het een zelfonderzoek was.
En toen dacht ik aan de egel.

En de eenzaamheid van mijn brievenbus.

 


Denken is eenzaam op de loer liggen. - Rik Torfs

 

292.589

09:18 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

19-10-16

Tussentijd

 

Niemand is gemaakt voor iemand. Soms
raken wij verstrikt in het lamento van een tegenziel.
En is niet, zei je, elk moment bereid
tot de fabels van het vel, het sprookje van de oneindigheid?

Uit 'Blauwziek' - pag. 24 - Dido's klacht - Bernard Dewulf

 

'Het leven bestaat uit ochtenden.'
Stendhal
Citaat uit 'Dagboek van een dichter' - Leonard Nolens

 

Denken is eenzaam op de loer liggen. - Rik Torfs

 

***

 


Tussentijd


Er gaapt een kloof
tussen de schemering
voor mijn slapen en het ontwaken

avond is weemoed doordesemd
van onrust
gemis en verlangen

de ochtend
is sereen en kalm
als de zee gaan liggen is

na de avonduren van knetterende vuren.

 

 

PS.
Zouden boekhouders er last van hebben, vraag ik me af.
Ik betwijfel het.
Ik zie hen, misschien foutief, stabiel tot na de komma.

Ochtend en avond = gelijk aan mekaar. En wat ertussen ligt ook.

Gevoelens, schommelend als een kind
aan de tak van een appelboom,
lijken mij eerder de habitat van estheten.

Dronken van schoonheid, kapot van vreugde en verdriet. Elk ogenblik kan kapseizen.

...

 

Music for the evening...

 

https://www.youtube.com/watch?v=RFB3PbD4-Lk

 
 
www.youtube.com
music by Patrick Cassiday

 

 

 

 

292486

18-10-16

memories

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=6IXr5dZ9iAk

 

 https://www.youtube.com/watch?v=ch0cmXFJKJ8

 

... want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

 

Elsschot

 

Nog sterker dan een Madeleintje: muziek!

DWDD voerde mij vanavond tot aan een verlangen naar ontroostbaarheid.

En toen werd het weer vroeger.

 

 

 

 

 

Sterren sterven ook...

 

 

266px-Sylvia_Kristel_1990.jpg

 

 

 

Niet omdat zij Emmanuelle was.
Waar we stiekem naar keken.
Niet om haar naakte schoonheid.

Maar wel om die omfloerste stem.
Die vijvers van haar ogen.
Dat immens verlangen naar de liefde.

En dat verloren lopen. Achtergelaten.
Verscheurd en ook gebroken. Door het leven.
Tussen wolven kan je moeilijk overleven.

In een schapenvel.

Het ga je goed, mevrouw Kristel.
Ik zal je missen. Nu en dan.
En dan, je weer vergeten.

 

 

 

Sylvia Maria Kristel (Utrecht, 28 september 1952Amsterdam, 17 oktober 2012) was een Nederlands actrice. Ze speelde in meer dan vijftig internationale speelfilms, waarvan Emmanuelle de bekendste is. 

Wikipedia.

 

en wat zij achterlaat

 

Afwezig

Als zij weggaat trekt het huis zich terug.
Zij wuift nog en ik woon er al niet meer,
om mij heen verstrakken muren tot een zaak
van steen. Alles wacht op haar om ook van mij
te zijn. Een stoel heeft mij herleid tot
mijn gewicht, kasten staan, raam heeft zicht.
Ik zit aanwezig, nog verbonden met mijn ik.
 
Tot zij thuiskomt van de wereld houdt
de wereld op. Zij vestigt waar zij gaat,
en wat zij achterlaat, het huis en ik,
blijft van haar over, op haar ingericht.

Uit: Waar de egel gaat. (1995)

 

 

 

Oude dagen bewaren
wat een man vergeet
als de tijd
weemoedig consolideert

wat hem overkwam in jaren.

De bloemen op een tafel
die ongemerkt verdwenen
de ogen van een vrouw
waarin zij nog een meisje was

dat zich verloren legde in zijn leven.

De huizen die hij achterliet
en hun bewoners
verraden en vervreemd
de deuren waardoor de wind een liedje zong

en woorden waarin hij alles kon vergeten.

 

 


PS.
Late dagen
Bernard Dewulf telt zijn eigen dagen in een boek dat van het ‘dagdagelijkse’ iets unieks maakt.
Met zijn poëtische en schilderachtige pen geeft hij kleur
aan dingen die we allemaal kunnen zien, als we goed kijken.
Bernard Dewulf schreef een prachtboek vol heerlijke melancholie.

Gekopieerd op de site van de Boekenbeurs.


PS.
"De zin van elke mooie zin, was dat hij mooi en zinloos was."
Cyrano

 

 292366

 

17-10-16

de ochtend

 

In een gang van het New Otani Hotel in Tokio stond ik op de lift te wachten, toen er een telefoontje van De Standaard kwam. Of ik commentaar kon geven bij het overlijden van Roger Blanpain. Zo vernam ik zijn dood. Bruusk. Op een plek waar mensen in en uit liften stappen, zich naar boven of beneden haasten, waar lichtjes flikkeren en bellen rinkelen. Waar alles beweegt en niets tot stilstaan uitnodigt.

maandag 17 oktober 2016 De Standaard - Rik Torfs 

 ---

 

hij geurt
naar koffie en smaakt
naar speculoos

maar zonder woorden
is hij smakeloos
zo'n maandagochtend

uit de oude doos.

 

  

 

PS.
Nog voor de douche
en het ontbijt
willen mijn vingers proeven.
Van deze toetsen.

En op maandag
Torfs lezen.
Zijn eerste zin had ik voorspeld.
Aan Mrs. Jones.

Die zo dadelijk hier is.
Voor le petit déjeuner. Met een wentelteefje.
Ik moet me haasten.
Langzaam. Als een stramme egel.

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.

Ik wist (toevallig) dat hij met de koninklijke beau monde en de intelligentsia naar Japan was.

 

292275 

 

16-10-16

Muzee

 

 

 

 

Tom.png

 

 

 

 

 

Liefste
alsof ik niet meer
dan een hand ben

en mijn verlangen
een plooi in je huid
waarin mijn gemis verdwaalt

zoals zand in de wind
gaat liggen
voor de zee

mijn eindeloze bruid.

 

 

PS.

Geschreven naar een foto van Tom.

https://ikhebjoulief.wordpress.com/2016/10/13/4839/#comments

 

 

15-10-16

ontvreemd

 

Ik ben er altijd wel weer goed voor, dacht hij,
als er iemand ontploft.
Even later zat de krekel weer in elkaar. Hij fronste
zijn wenkbrauwen, trok z'n knieën tegen zijn kin en
liet zijn jas even wapperen. Alles werkte.

Hij bedankte de boktor. Maar toch stapte hij somber
de deur uit, want zijn vrolijke gedachten had de boktor
ongemerkt achter gehouden. Die kan ik vandaag
best gebruiken, dacht hij.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 321 - 322 - Toon Tellegen

 

 

Ik zou wel wat vrolijke gedachten
kunnen gebruiken, dacht ik vanmorgen.
Toen de pannen naar de regen luisterden
en de gordijnen naar de wolken keken.

Maar iemand moet ze ontvreemd hebben.

Gewoon gestolen uit mijn hoofd.
Toen ik wellicht even onoplettend was.
En nu moet ik verder zonder.
In de Krant vond ik ze niet. Ook de radio had enkel wat slecht nieuws.

Wil de dief
of de eerlijke vinder mijn vrolijke gedachten terugbrengen.
Asjeblief.

 

 

PS.
Zo dadelijk ga ik onder de douche.
Lang en zalig.
Tot ik een nieuwe man ben.

Blinkend van geluk.

Dat kleine, je weet wel.
Niet te huur en niet te koop.
Alleen te vinden, als je niet zoekt.

 

292035

 

09:09 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

14-10-16

voor de dapperen onder ons

   

Hoewel het voor mij elke dag weekend is,
geeft de vrijdagavond mij nog altijd een apart gevoel.
Er is dan al eens een bezienswaardige film op tv
of zoals vanavond een interessant programma: College Tour.

Vooral omdat de gast Geert Mak was, wilde ik naar deze wijze man luisteren.


Helaas, zit ik nu, na het applaus, met een angstig gevoel deze zinnen te tikken.
Terwijl ik voor mij het beeld zie van een film
die ik nooit gezien heb. Behalve de trailer.

Op de vraag, van een achttienjarige studente Geschiedenis,
hoe hij binnen 80 jaar (als dat kon) op deze tijd zou terugkijken,
sprak de heer Mak de volgende historische woorden:

"wij bevinden ons op het dek van de Titanic."

Voilà, nadien onder druk van de interviewer,
besefte de schrijver wellicht wat een catastrofale metafoor hij gekozen had,
en trachtte de geleerde man zijn woorden af te zwakken. Te nuanceren en te temperen.

Maar het orkest bleef spelen en de Titanic bleef maar zinken. Gezellige vrijdagavond.

 

***

 

PS.
Meermaals schreef ik hier mijn indrukken over de Skynetblogs
met een gevoel van heimwee naar het pre-FB-tijdperk,
toen de Blogs bruisten van ideeën en lezenswaardige schrifturen.

 

Ik kopieerde vanavond de top van de meest gelezen Blogs.
Bekijkt u even de titels en ook zonder enige verbeelding,
beseft u wat ik bedoel.

Gratis neuken staat op de derde plaats van het schavotje.
Brons! Dankzij bronstige lezers wellicht.
Verlekkerd door de beloftevolle combinatie van twee woorden.

 
 

Meest bekeken blogs:

  1. 1. dorpstraat-mariakerke
  2. 2. ogenindeschaduw
  3. 3. gratis-neuken
  4. 4. reservenbimmervoort
  5. 5. pieterbie

 

...

 

 

Beste Uvi,

Ik ben ook maar een gewone sterveling.
Mijn foto's, gedichten en verhalen zijn er voor wie ze wil lezen.
Reacties zijn altijd welkom.

Ik kom hier graag en zal zo af en toe wat achterlaten.
Voor de dapperen onder ons.

Gepost door: Edwin | 09-10-16

...

Blogs zijn passé, tja , misschien wel.
Maar FB is een digitale waterval van informatie, teveel om te volgen (mijn duim is moe van het 'liken' :-) , Dat is zeker geen waardig alternatief. FB is informatie consumeren, er niet van genieten (mijn simpel gedacht)
Op de blogs kom ik soms nog poëzie pareltjes tegen, waar ik graag wat onderuit zak en lekker geniet van de taalschatten die zomaar worden uitgestrooid. zoals hier bijvoorbeeld !
Laat de blogs nog maar ff blijven zeg ik dan,.. De 'die hards' dino's overleven het wel :-) 

 Voor wie goesting heeft: http://willems-dirk.skynetblogs.be

Gepost door: Dirk | 10-10-16

 ...

 

PS.
Ik plaatste ook twee reacties geschreven op mijn Blog.
Lezers die nog geloven.
Voor de dapperen onders ons, schreef Edwin. Een moedige gedachte.
Oude Belgen die hier blijven schrijven en lezen.

Tot het bootje van papier vergaat...

 

 

 

 291999

 

 

een beetje priester

Het spektakel fotograferen is niet evident. Licht is in wezen onzichtbaar. Ons oog ziet slechts weerkaatst licht. Op een zonnige dag kun je in de aula alleen een ronde lichtvlek over het marmer zien bewegen. Meer niet. Om de lichtbundel zichtbaar te maken, heb ik heel even een rookmachine gebruikt. Het heeft iets occults. Het samengaan van licht en rook voelt als een eredienst. Het gebruik van wierook is dan ook al eeuwen een vast onderdeel van de katholieke trukendoos.

In die zin is de fotograaf ook een beetje priester. Genereus gaat hij voor, maakt zichtbaar wat verscholen ligt, wat niemand eerder zag.

Uit: Altijd ergens, altijd iets - Michiel Hendryckx - zaterdag 1 oktober 2016 - dS Weekblad

 

 ...

 

 

We gingen de kerk binnen,
waar ik nog ooit misdienaar was geweest.
De ochtenden dat ik geluk had.

Als de priester, nog gehuld in het ochtendschemer,
mij vroeg om met hem mee te gaan.
Extra muros. Even ontsnappen.

Buiten de muren van het Klein Seminarie.
Naar een Kerk die in de vrije wereld lag.
Vroege jaren vijftig. Van vorige eeuw.

Toen God nog naar wierook rook.
En onder het Asperges me
als een regenbui over ons neerviel.

In illo tempore, in die tijd voelde ik mij een beetje priester.

 

 

 

 

PS.
Het licht verblindt de stad. Oktober
en toch nog zomers heftig.
Wij gaan Rik Wouters bezoeken.

Zijn "zotte geweld" of "de dwaze maagd".

En hoewel zij al lang geen maagd meer is,
blijft ze nog altijd geweldig zot van mij.
Wat wellicht dwaas is.

In deze barre tijden van tinder-gevlinder.


Vermits ik de taal van verf niet spreek,
verval ik in de schaarste van adjectieven als 'mooi en prachtig'.
Een verarmde woordenschat voor de adel van zijn doek.

Zijn 'Naakstudie'.


Ik citeer uit de brochure:
Met dit vrouwelijke naakt dat met opgeheven armen doende is met haar haar,
sluit Rik Wouters zich aan bij een motief uit de Grieks-Romeinse oudheid:
de godin Venus die pas uit bad komt en haar haar uitwringt.
Dat wordt hier een tafereel uit het leven zoals het dagelijks is.
Geheel op z’n Wouters laat de schilder het licht het werk doen.
De achtergrond is nauwelijks uitgewerkt. Het blauw wekt de suggestie van water.
Zoals Het Zotte Geweld / De Dwaze Maagd  is dit werk van 1912.

 

rikwouters.jpg

 

 

PS.
Deze tentoonstelling is een aanrader. Met werken van
grote meesters, ondermeer een authentieke Modigliani.

Degas en Dumas, enzoverder.

U kan de brochure gratis downloaden.

 

 https://muse.mechelen.be/zot-geweld/dwaze-maagd

 57 pagina's - PDF

 

 

13-10-16

Variaties op een thema

Die geest van mij is een klotsende constructie. Geen solide monoliet die slechts door één ding tegelijk in beslag wordt genomen, maar een soort slingeraapje dat van de hak op de tak springt. Soms verwijlt het geruime tijd bij de schaduwrijke gleuf tussen twee zongebruinde borsten. Een andere keer klimt het hoger in het bladerdak en breekt zich het hoofd over de vraag of er een woord bestaat voor al de geheimzinnige dingen die je niet op internet kunt vinden.  ...

JEAN-PAUL MULDERS - in Knack-Weekend

 

 

Als een peillood
liet ik me vallen
doorheen je woorden

un liseur à grande vitesse

maar nergens
vond ik
wat ik zocht

de geur van je haren

noch hoe ik
de knoopjes van je blouse
kon ontwarren

tot aan de schaduw van je zongebruinde borsten.

 

 

 

PS.
U zou me kunnen betichten van een verslaving.
OK. I confess. Ik ben verslaafd aan schoonheid. En schuldig.

Maar bestaan er geen andere misdrijven in het leven,
die de vrouw meer beschadigen
dan mijn langdurige aanbidding. Van haar goddelijk lichaam.

Dat meer is dan pars pro toto.

 

 

lieu de mémoire

 

 

De optelsom van troost


Afstand maal tijd
is de oppervlakte van leegte.
Twee pijlers onder
het spagaat van gemis.

Een gelijkbenige driehoek
van verlangen.

Nabijheid is gelijk
aan enkele stappen.
Afwezigheid is dan
een lichte vorm van aanwezigheid.

Een zucht van de tijd.

Buurvrouw speelt troost
op haar piano.
Ik streel verlatenheid
weg. Over het zachte wit.

Van woorden.
De troost van papier.
Hier zoek ik naar ginder.
Ik knijp mijn ogen dicht.

Om haar te zien.
En hoor een meeuw.
De tijd van gisteren.

Toen onze helften
op een bank zaten.
En de zeewind ons samendrukte.

Tot één geheel.

 

 

 

PS.
Het geheugen van FB is onfeilbaar.
Tenzij het gehackt wordt wellicht.
Het is attent. En heeft een patent op je herinneringen.

Als de wind al lang gaan liggen is.
Zoals het zand, schrijft hij je terug.
Naar zee.

FB bladert je dagen open.
Op voorwaarde dat jijzelf ze archiveerde.
Scripta manent.

In alle staten. Van vreugde of verdriet.
Heimwee of weemoed.
Hij delft ze op.

Uit het verleden. Wij lezen weer wat de tijd ons deed vergeten.

 

 291867

12-10-16

Tussenin

Die geest van mij is een klotsende constructie. Geen solide monoliet die slechts door één ding tegelijk in beslag wordt genomen, maar een soort slingeraapje dat van de hak op de tak springt. Soms verwijlt het geruime tijd bij de schaduwrijke gleuf tussen twee zongebruinde borsten. Een andere keer klimt het hoger in het bladerdak en breekt zich het hoofd over de vraag of er een woord bestaat voor al de geheimzinnige dingen die je niet op internet kunt vinden.  ...

Online kom je niet te weten of god bestaat en wie de liefde wordt van je leven. Ook vind je er niets over al die miljarden mensen uit voorbije eeuwen, die roemloos tussen de plooien van de tijd zijn verdwenen. Soms kan ik daar een schimmig soort heimwee naar voelen: naar bieren die niet meer geproefd en vrouwen die nooit meer gezoend kunnen worden. Herleid tot potaarde – al hebben zij wel degelijk geademd, gezweet en gebaard, en zouden wij zonder hen nooit het levenslicht hebben kunnen aanschouwen.

JEAN-PAUL MULDERS - in Knack-Weekend - 5 oktober 2016

 

 


Als een peillood
liet ik me vallen
doorheen je woorden

un liseur à grande vitesse

maar nergens
vond ik
wat ik zocht

de geur van je haren

en hoe ik
de knoopjes van je blouse
kon ontwarren

zodat ik het leeslint van je verlangen

kon wikkelen
rond mijn amechtig
puntgedicht

en het gemis van mijn hopeloze handen.

 


PS.
Soms verwijlt het geruime tijd bij de schaduwrijke gleuf tussen twee zongebruinde borsten.
JPM mag dit schrijven.

Ikzelf, oude man, mag er alleen aan denken.
Ervan dromen wordt al verdacht. En zondig.

En toch. Ik kan deze heerlijke plek loszien van haar erotische betekenis.
En haar erogene geografie.

Ik vind de vrouw het mooiste wezen op aarde.
De meest geslaagde schepping van de Grote Kunstenaar.

Dat schrijf ik als estheet. Mijn adagium is Schoonheid.
Why beauty matters, is mijn brevier.

Dat is wellicht de reden waarom ik menig keer weerloos voor haar viel.

 

 291789

 

11-10-16

een vorm van zwijgen

Alles is een kwestie van opvoeding. Als jongetje kon ik in restaurants, winkels of hotels met een minzaam gebaar luidruchtige volwassen mensen het zwijgen opleggen. Ik kon de tuinman van de buren vragen een andere keer de haag te scheren omdat ik mijn huiswerk moest maken. Wat een onuitstaanbaar kind! Als student legde ik voorstellingen in het theater plat als ik het niet goed vond en ik schold het publiek uit als ze wilden dat ik ophield met roepen. Maar ik riep ook als ik een voorstelling goed vond! Ik ben stil geworden sinds ik ben gaan schrijven. Maar schrijven is ook een vorm van roepen en schreeuwen. Maar dan stil.

 

Uit: Zo eenvoudig -

  


De dauw op het gras zwijgt.
Tenzij ik misschien
het geschreeuw van de druppels niet hoor.

Terwijl ze hun vorm verliezen.
Onder het geweld van de zon.
Hoe ze terugkeren naar hun essentie.

Wanneer vind ik mezelf
terug. Waar ik verloren liep.
In de jaren.

De weg en mijn haren
verloor.
En mijn dromen.

In de spiegel die me aankeek.

 

 

 


PS.
Hoevele werelden veranderden reeds
onderweg. In mijn leven.
Oud worden is je verleden verliezen.

En mensen die je verstaan.
In het bestaan.
Dat je deelde.

Oud worden is een vorm van zwijgen.

 

291695

10-10-16

oktober & empathie

De stem van oktober


 
Neen, laat mij het niet hebben
over enquêtes en prognoses.
Maar over het rood van oktober.

Hoe traag het licht
mijn dichters toedekt.
Als een bezorgde moeder.

De tafel een bed van papier is.

Hoe de acacia dauw verzamelt.
En herfstanemonen
nog zomeren.

Neen, laat mij niet schrijven
over de stem van machtelozen.
En het geweld van een getal.

Hoe wij opgeteld worden tot weerloze macht.

 

 

PS.
Vlaanderen zendt weer zijn zonen (en dochters) uit.
Missionarissen om stemmende zieltjes te bekeren.
Getuigen van een Partij aan je deur. En foto's van moeders mooiste.

En later worden we weer een priemgetal.

 

142.927

 

Lees meer...

15-09-12

*** 


Als ik oktober intik, merk ik
dat ik veel oktober heb verzameld
de laatste jaren.

En blijkbaar is deze maand politiek getint.

Men heeft de ziel van de kiezer
weer diep gepeild.
Over haar intenties.

De kranten worden gevuld met vooruitzichten.
De feiten komen later.
De kiezer is een keizer zonder kleren.

Zijn groteske macht gereduceerd tot een stem.
In een kieshokje.

 

PS.
Ik schrok van de titel in De Standaard.
"Een week vol schrijftips en taalnazi-geweld."

Een totaal gebrek aan empathie.
Hoe is het mogelijk mijn moedertaal te mengen tot een afschuwelijke term.
De bedenker heeft volledig voeling verloren met de oorlog. En mijn generatie.

PS.
Aartsbisschop Jozef De Kesel reageert blij en verrast op zijn kardinaalschap.
"Ik had het niet verwacht", zegt hij aan VRT Nieuws.
 De Kesel is net terug uit Monaco, waar hij het nieuws vernam via de media.

 Vrt-deredactie

 In Godsnaam, wat hebben de heren bisschoppen te zoeken in een mondain oord als Monaco?

 Aan empathie zullen ze niet sterven, vrees ik...
 Is er echt geen andere Bijbelse plek om samen te komen. En zich te bezinnen.

 

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=oktober

 

291599

 

 

09-10-16

Indrukken

  

Vingerafdrukken op het venster

Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel,

uit verdriet een soort ach. Wolken
zorgen voor vijfentwintig soorten licht.
Eigenlijk houden ze het tegen. Tegenlicht.

Het is nog te vroeg om nu te zijn. Maar de rivieren
vertrekken alvast. Ze hebben het geruis
uit de zilverfabriek van de zee gehoord.

Dochter naast me voor het raam. Van haar houden
is de gemakkelijkste manier om dit alles te onthouden.
Vogels vinden in de smidse van hun geluid

uit, uit, uit.

~Herman de Coninck

 

... 

 


Voor de vingerafdrukken
ligt er sneeuw
over het blad.

Een vlakte die wacht.

Zoals nacht op dag.
En vlokken op hun val.
Het verlaten van de hemel.

Voor de aarde.

 


PS.
Het koper van oktober
blijft zomeren.
Alsof er geen einde aankomt.

De herfst lijkt wel een oud meisje
waaronder een vrouw schuilt.
Vooraleer ze winter wordt.

Van gemis.
Dat kille gat waarin het tocht
van verlangen.

 

 291512