26-10-16

als de verf spreekt

 

 
 

Gisteren, in de luister van een academisch gebouw,
gekeken en geluisterd
naar schilders. Van beider kunne.

Er hing een soort geroezemoes...
van gezelligheid
over de kleuren en de mensen.

Amateurs. Van amare: liefhebben.

De schoonste vorm van verlangen.
Op een doek.
Tussen het kader.

De tastbare verf. Van gemis.

...

 

Bericht aan de kijker

Verf is mijn ziel en lichaam.
Penseelstreken
brengen mij tot leven.

De kwast geeft mij adem.
Het doek troost.
Alle vingers van mijn eenzaamheid.

Ik teken. En bedel.
Om jouw aandacht en waardering.
Mijn naam in de signatuur

van jouw ogenblikken. Zo wil ik overleven.

 

***

 

 2016


Het vroeger haalt mijn nu in.
Gisteren wordt vandaag.
Woorden breken het verleden open.

Beelden vallen uit een herinnering.
Zonder de scripta
bestond ik niet. Niet meer.

Was ik een schilder
dan legde ik me neer
op het doek.

Verf als een lijkwade om m'n leven.

 

PS.
Het is elke dag wel anders.
Maar als de avond valt dan komt de weemoed.
Die mij ondervraagt over wat voorbij is. En niet gebleven.

Wat was de zin? Van mijn leven. De onvoltooid tegenwoordige tijd.

 

 

 

 

 293.193

De commentaren zijn gesloten.