24-10-16

Misschien

 

Het was lange tijd stil. Dunne nevels maakten zich voorzichtig
uit de struiken los en slingerden langzaam tussen de bomen
door het bos in.

'Ik word wel eens moe van mijzelf,' zei de mier toen.
'Word jij dat nooit?'
'Maar waar word jij dan moe van?' vroeg de eekhoorn.
'Dat weet ik niet, ' zei de mier. 'Het is zo maar moe. In het algemeen.'
De eekhoorn had daar nog nooit van gehoord. Hij krabde achter zijn oor
en dacht na over zichzelf. En toen hij een hele tijd over zichzelf had nagedacht,
werd hij tot zijn verbazing ook moe van zichzelf. Het was een raar gevoel.
'Ja,' zei hij. 'Nu ben ik ook moe van mijzelf.'

De mier knikte.
Het was een warme avond. In de verte riep de uil iets naar beneden
en hoog in de lucht stond de maan, groot en rond.
De mier en de eekhoorn zwegen en rustten uit van zichzelf.
Af en toe zuchtten zij, fronsten hun wenkbrauwen en aten een paar beukenoten
en een kleine hap honing.
Pas heel laat, toen de maan bijna al onderging, waren zij uitgerust en vielen zij in slaap.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 354 - Toon Tellegen

 

 

 

Als ik een huis kon bouwen
van woorden
om in te wonen

door simpelweg op deze toetsen te tikken.

Hoe zou ik dan mijn vensters schrijven
en de muren
om mij te omringen.

Zou ik iemand binnenlaten, vraag ik me af.

 


PS.
Misschien zou ik wel liever in het hoofd van Toon
wonen.
Met zorgen. Van papier. En de verte.
Om van te dromen.

PS.
Even de toetsen aanraken.
Het is als het pilletje dat ik zojuist slikte.

En nu het onder het warme water. M'n gedachten afspoelen.

 

 

08:23 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.