23-10-16

scripta - mijn boekhoudkundige balans van v & v

 

 

Scripta

De woorden stormen
in mijn hoofd.
Stromend verdriet
dat zich ent op mijn zwaktste plek.

Onder mijn hart.

Angst en zorg,
de pijn is zoals een dood lichaam.
Dat tijd nodig heeft.
Om te vergaan.

De nacht was te kort. De schrik voor morgen is nog levend.

 

 

 

PS.
Dochter wil weer weg. Waar ze is.
Ruzie met handtastelijkheden.

Haar mama legt na meer dan 30 jaar nog altijd de schuld bij de papa.
Van alles wat fout liep en loopt. Met de kinderen en haar. Hij had nooit mogen scheiden.
Van haar.

Papa weet dat hij nooit had mogen trouwen.
Met haar.

De erfzonde van een mislukt huwelijk.

Mama luistert niet naar haar miserie, zegt dochter me. Het regent verwijten.
Zij zou, zonder "de echtscheiding" nooit naar Afrika zijn gegaan (voor 13 j).
Haar gekleurde dochters vallen haar om de hals.

Dan waren wij er niet geweest, zeggen ze.
Dank u, mama.

Ze hebben een huis op zicht om te huren.
Zou opa niet beter zijn zolder optrekken, vraag ik me af.
Zoals in dat verschrikkelijke jaar 2009.

PS.
Ik schrijf dit bewust op voor later. Als het ooit beter wordt.
Scripta. Mijn boekhoudkundige balans van vreugde en verdriet.
Winst en verlies. Van het leven.

 

292919 

 

De commentaren zijn gesloten.