18-10-16

en wat zij achterlaat

 

Afwezig

Als zij weggaat trekt het huis zich terug.
Zij wuift nog en ik woon er al niet meer,
om mij heen verstrakken muren tot een zaak
van steen. Alles wacht op haar om ook van mij
te zijn. Een stoel heeft mij herleid tot
mijn gewicht, kasten staan, raam heeft zicht.
Ik zit aanwezig, nog verbonden met mijn ik.
 
Tot zij thuiskomt van de wereld houdt
de wereld op. Zij vestigt waar zij gaat,
en wat zij achterlaat, het huis en ik,
blijft van haar over, op haar ingericht.

Uit: Waar de egel gaat. (1995)

 

 

 

Oude dagen bewaren
wat een man vergeet
als de tijd
weemoedig consolideert

wat hem overkwam in jaren.

De bloemen op een tafel
die ongemerkt verdwenen
de ogen van een vrouw
waarin zij nog een meisje was

dat zich verloren legde in zijn leven.

De huizen die hij achterliet
en hun bewoners
verraden en vervreemd
de deuren waardoor de wind een liedje zong

en woorden waarin hij alles kon vergeten.

 

 


PS.
Late dagen
Bernard Dewulf telt zijn eigen dagen in een boek dat van het ‘dagdagelijkse’ iets unieks maakt.
Met zijn poëtische en schilderachtige pen geeft hij kleur
aan dingen die we allemaal kunnen zien, als we goed kijken.
Bernard Dewulf schreef een prachtboek vol heerlijke melancholie.

Gekopieerd op de site van de Boekenbeurs.


PS.
"De zin van elke mooie zin, was dat hij mooi en zinloos was."
Cyrano

 

 292366

 

De commentaren zijn gesloten.